ლიტერატურა

“მე წითელი მქვია”-ფამუქის ქალაქი სტამბოლი

სტამბოლში არასოდეს ვყოფილვარ. როგორ შეიძლება იგრძნო ქალაქი, რომელშიც არასოდეს ყოფილხარ? ფამუქზე ათასი აზრი არსებობს, მაგრამ ის რომ მან ზუსტად იცის,…

Read More »

ზაზა ფირალიშვილი – “ილია: ისტორიული კონტექსტი და პიროვნება”

მცირე ერებმა საკუთარი გამოცდილებით იციან, თუ რას ნიშნავს ისტორიის დასასრული _ იციან, როგორც მუდმივი საფრთხე და მუდმივი მოლოდინის საგანი, როგორც…

Read More »

გალაკტიონ ტაბიძე ფოთლების შრიალი

ნელ შრიალით შლის ნიავი ჩაშავებულ შქერებს,აშრიალებს ალვის წვერებს შიშით შენაჩერებს:შორი შუქი შორ ჩასვლაში უცდის ალთა ფერებს,მშვენიერი ჰორიზონტი ტალღებს აჩანჩქერებს.ნელ შრიალით…

Read More »

გალაკტიონ ტაბიძე ფრაგმენტი

ციკლიდან „ეპოქა“ გაწოლილა მხარე ლეკისდა შრიალი ისმის ყანის,აქეთ შუბლი ყაზიბეგის,იქით მთები დაღესტანის.მიყვარს, როცა ხმას იძლევამოგრიალე ხევის წყალი,გველივით რომ შეუჭრიამოღუშული დარიალი.

Read More »

გალაკტიონ ტაბიძე ფრანგს მისდევს ინგლისელი

რკინისგზები დახლართულა,როგორც ობობათა ქსელიდა ფიქრებში გადართულაფრანგია თუ ინგლისელი. გადალახა შორი მთები,იქით კლდეა, აქ ველია.სივრცით ჩვენი რკინისგზებიევროპაში პირველია. ბელადისას რომ ატარებსუმაღლესს…

Read More »

გალაკტიონ ტაბიძე ფრთხილად

ფრთხილად, ხელი არ შეახო ჩემს დაფარულ გულის ძგერას,გული იგი არ დაინდობს შენს უმანკო ბედისწერას!ფრთხილად, ფრთხილად! დაუკვირდი ჩემს ქცევას და თვალთა…

Read More »

გალაკტიონ ტაბიძე ფრთხილად და შიშით შევაღე კარი ..

ფრთხილად და შიშით შევაღე კარი,სადაც სცხოვრობდა მშვენიერება..მას უმღეროდა რუსთველის ქნარი,მას უმღეროდა ბანოვანთ კრება..იქ მოისმოდა გულ-შემზარავიბარათაშვილის ჰანგი მწუხარე…

Read More »

გალაკტიონ ტაბიძე ფრინველები ზღვას გაჰკივიან

შემოდგომის ცა. ფრინველებიზღვას გაჰკივიან.ზღვას გაჰკივიან ფრინველებიუცხოდ, უმწეოდ.რაც ცა უმზეოდ – დედამიწაცდღეს იგივეა…გემიც უშენოდ იგივეა –რაც ცა უმზეოდ. რა დიდებული, ძველებურიაივანია:აქ…

Read More »

გალაკტიონ ტაბიძე ქალავ!

გულო, ოცნებას მალავ!ცაო, ლურჯდება ზოლი!ვაჟი: – დაიცა, ქალავ!ქალი: – დაგიბრმა თოლი!შორით ბრუნდება წყალი,ნისლი იცრება მთაში. არა! – ჩურჩულებს ქალი.კარგი! –…

Read More »

გალაკტიონ ტაბიძე ქალაქი სიბნელეში

მე მოვდივარმკვდარი ქალაქისაკენ,მას ორად გაუპეს გული,არ ისმის სიმღერები,არ ისმის სიცილი,არვინ საუბრობს,არვინ მოძრაობს.ღამეა საშინელი, ღამეამართული, როგორც შავი დროშა.გრიგალი ძაღლივით ღრღნისქალაქის ქალას.

Read More »
Back to top button