შენ კი, ორი მილიარდი
კაცით სავსე მიწავ –
ზოგან გავსებს ია-ვარდი,
ზოგან ჭინჭარს იცავ.
ბორგავს შენი მძლავრი ზვავი
ეს სივრცე და განი –
მოყვითალო, თეთრი, შავი
და წითელი კანი.
მოიშორო, დროა, დარდი,
ათას მზეს ნუ ფიცავ.
აღსდეგ, ორი მილიარდი
კაცით სავსე მიწავ!
