პოეზია

გალაკტიონ ტაბიძე შემოდგომაა

სხვა პოეტისთვის ვერ მიმიგნია,
ეს წიგნი – ერთადერთი წიგნია
მშვიდი, ფარული.
შემოდგომისთვის იგი იშლება,
როგორც ფოთლების გადაშიშვლება
და სიხარული.
წავიდეთ ერთად ველებში, გიცდი!
ვერ მოვიგონე ქვეყნად არტისტი
ქარის სადარი.
რა აქვითინებს მინდვრის ტრიალებს?
ასე გულმწარედ რაზე შრიალებს
ძველი ჭადარი?

ო, ვიყოთ ერთად! გზა გულს ამრთელებს…
ქვეყნად მომავალ კორიანტელებს
ვინ მოეკრძალოს?
ჩვენ, პოეტები, მზიდან ვეშვებით –
და ვსვამთ ცეცხლიან აზარფეშებით
მზის სადღეგრძელოს.

Related Articles

კომენტარის დამატება

Check Also
Close
Back to top button