ლიზა ჯეიმს სმიტი

" ვამპირის დღიურები: გამოღვიძება"

წიგნი I

სამოყვარულო თარგმანი , "" ვამპირის დღოიურების " ქართველი ფანები " The Vampire Diaries Georgian Fans . თარგმანში მონაწილეობდნენ ქართული ფან -კლუბ ის , მთარგმნელთა გუნდი .

"ვამპირის დღიურები: გამოღვიძება"

2011 წელი

http://www.facebook.com/TheVampireDiariesGeorgianFans

ანოტაცია.

ელენა - „ ოქროს „‟ გოგოა , რომელიც მიჩვეულია იმას , რომ ბიჭები უჩოქებენ.

სტეფანი - შავგვრემანი ლამაზმანია , რომელიც თვალს არიდებს მზეს დ ავერ ელევა შავ სათვალეს. სტეფანი ერთადერთია , ვისზეც ელენას „‟ შარმი „‟ არ მოქმედებს , თუმცა იგი ცდილობს თავისი ბნელი წარსულისაგან დაიცვას გოგო.

დეიმონი - სტეფანის სექსუალური და დაუნდობელი ძმაა ,რომელმაც საკუთარი სიცოცხლე დაუთმო ძმის სიძულვილს , რომელმაც მას ოდესღაც უღალატა. ახლა მას ელენა სჭირდება და იგი ყველაფერზე წავა ,რომ მის სხეულსა და სულს დაეუფლოს.

ვამპირის დღიურები - მშვენიერი ელენას ისტორიაა, რომელიც ორი ძმის - ვამპირის სასიკვდილო შეტაკების მიზეზი გახდა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

2

ლიზა ჯეიმს სმიტი

" ვამპირის დღიურები: გამოღვიძება"

მოულოდნელად გაისმა ნელი სიმღერა. სტეფანი თვალს ვერ აშორებდა ელენას . მწვანე თვალები ნელ - ნელა უმუქდებოდა დაუფლებული სურვილისაგან. გოგონამ უცებ იგრძნო ,რომ მას უსიტყვოდ შეეძლო გულში ჩაეკრა და ეკოცნა იგი.

- ‘’ ვიცეკვოთ ? ‘’ - ჰკითხა ელენამ.

<< ცეცხლს ვეთამაშები , მაგრამ ვერ ვხვდები რატომ >> , - უცებ გაიფიქრა ‘’ოქროს’’

გოგონამ.

ამ მომენტში , მან გააცნობიერა ,რომ შეშინებულია. გულმა მოუსვენრად დაუწყო ცემა.

მას მოეჩვენა , რომ ეს მწვანე თვალები მისი სულის სიღრმეში ცდილობენ შეღწევას , და ამან უფრო შეაშფოთა. ადამიანის ცნობიერებაში უძველესი დროიდან ჩანერგული ‘’უცნობი ‘’ ინსტინკტი , ელენას გაქცევისკენ მიუთითებდა.

მიუხედავად ამისა , იგი ადგილიდან არ გაინძრა.

.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

3

თავი 1

სექტემბერი.

ძვირფასო დღიურო !

დღეს აუცილებლად რაღაც საშინელება მოხდება.

თვითონაც არვიცი ეს რატომ დავწერე. რაღაც სიგიჯეა...იმედგაცრუების არანაირი საბაბი არ არის. სამაგიეროდ , მილიონი მიზეზი მაქვს გასახარებლად. მაგრამ მაინც.....

დილის ექვსის ნახევარზე გავიღვიძე წარმოუდგენელი შიშის შეგრძნებით. ვაგრძელებ იმის მტკიცებას ,რომ ეს ყველაფერი საფრანგეთსა და ამერიკას შორის დროთა სხვაობის გამო ხდება. მაგრამ ეს ამგვარი შიშისა და ნერვიულობის საბაბად არ ივარგებს....

გუშინ წინ , როცა დეიდა ჯუდიტთან და პატარა მარგარეტთან ერთად აეროპორტიდან სახლში ვბრუნდებოდი , რაღაც უჩვეულო გრძნობა დამეუფლა. როდესაც მანქანამ ჩვენს ქუჩაზე შემოუხვია , უცებ გავიფიქრე : „‟ სახლში გველოდებიან დედა და მამა.

დარწმუნებული ვარ , რომ ეზოში დაგვხვდებიან ან სასტუმრო ოთახში ფანჯარასთან დგანან. ალბათ სასტიკად მოვენატრე. „‟

კი , კი ....ვიცი...წარმოუდგენელი სიგიჯეა....ვერაფერს იტყვი..

მაშინაც კი ,როცა ეზოში არავინ დაგვხვდა , ამ გრძნობამ არ მიმატოვა. კიბეებზე ავირბინე და კარებზე კაკუნი დავიწყე . როდესაც , დეიდა ჯუდიტმა კარები გააღო , ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობით სახლში შევვარდი და უცებ „‟გავშეშდი‟ .

ისეთი გრძნობა მქონდა , რომ ახლა კიბეზე დედა ჩამოვა , ხოლო მამა კაბინეტიდან დამიძახებს .

შემდეგ , დეიდამ მძიმედ დაააგდო ჩემოდანი , ამოიოხრა და თქვა :

„‟ აი , ჩვენ უკვე სახლში ვართ .‟‟

მარგარეტს გაეცინა. მე მოულოდნელად დავიბენი . ცხოვრებაში არ მომსვლია ამგვარი რამ. არასოდეს მიგვრძნია თავი ასე დაკარგულად .

ეს ჩემი სახლია. მე დავბრუნდი .მაგრამ ირგვლივ ყველაფერი რატომ მეუცხოვება?

თითქოს აქედან არ ვარ.

აი, ჩემი საწოლი , ჩემი სკამი , კარადა სარკით....მაგრამ ეს ყველაფერი იმდენად სხვისი მეჩვენება , თითქოს პირველად ვხედავდე.

გუშინ , საერთოდ არ მქონდა გასაუბრებაზე წასვლის ძალა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

4

მერედიტმა ჩემთვის სასწავლო ცხრილი აიღო , მაგრამ რატომღაც მასთან საუბრის სურვილი არ მქონდა. ყველას , ვინც მირეკავდა , დეიდა ჯუდიტი ეუბნებოდა , რომ ბიორითმების დარღვევის გამო გადაღლილი ვიყავი და მეძინა.

ამის მიუხედავად , ყველა დღეს უნდა მენახა....ჩვენ მოვილაპარაკეთ, სკოლის წინ ,გაჩერებაზე შეხვედრის თაობაზე. ნუთუ ამიტომ ვარ შეშინებული? ნუთუ მათი მეშინია?

ელენა გილბერტი მოსწყდა დღიურს. ბოლო წინადადების გადაკითხვისას , თავი დაიქნია.შემდეგ მან უცებ მოისროლა დღიური, რომელიც ფანჯრის მახლობლად დავარდა.

ყველაფერი სისულელეა !

როდიდან მას , ელენა გილბერტს , ხალხთან შეხვედრის ეშინია? და საერთოდ , როდის იყო , რომ მას საერთოდ რამის ეშინოდა ?

ელენა წამოდგა და გაღიზიანებულმა შეიკრა კიმანო. მას სარკისკენ არც გაუხედავს , რადგან ისედაც იცოდა , თუ რას ნახავდა იქ. რათქმაუნდა საკუთარ თავს ,- ელენა გილბერტს , ტანწერწეტა და ქერა ლამაზმანს ,რობერტ ლის სახელობის სკოლის მოდის ახალი ტენდენციების წარმომადგენელს , ყველასათვის სასურველსა და მისაბაძს.

მაგრამ ახლა , რატომღაც მოიწყინა და ტუჩები დაპრუწა.

<<ცხელი აბაზანა , ფინჯანი ყავა და წესრიგში ვიქნები >> - გაიფიქრა ელენამ .

ნამდვილად , ამგვარი დილის რიტუალი მის განწყობაზე დადებითად აისახა. იგი არ ჩქარობდა , პარიზიდან ჩამოტანილ ტანსაცმელს ათვალიერებდა. მან აირჩია ვარდისფერი მაისური და თეთრი შორტები - ამ ტანსაცმელში იგი ჰგავდა , ნაყინს ჟოლოს სიროპით.

<< ნაყინზე უარს ნამდვილად არ ვიტყოდი >> - გაიფიქრა ელენამ და სარკემ მისი იდუმალი ღიმილი აირელა.

მისი შიში დროებით სადღაც გაქრა.

- ელენა? სად ხარ? სკოლაში დაგაგვიანდება ! - მოისმა ქვევიდან დეიდა ჯუდიტის ხმა.

ელენამ კიდევ ერთხელ დაივარცხნა თმა და შეიკრა იგი ვარდისფერი სამაგრით.

ჩანთას წაავლო ხელი და ქვემოთ ჩავიდა.

იქ, ოთხი წლის მარგარეტი საუზმობდა , დეიდა, როგორც ყოველთვის გაზ-ქურასთან იდგა და ამ დროს რაღაც იწვოდა. ჯუდიტი , ეკუთვნოდა იმ ქალთა უმრავლესობას ,რომლების მუდამ რაიმეთი იყვნენ შეშფოთებულები. ელენამ ლოყაზე აკოცა მას : „‟ყველას დილა მშვიდობის. არ ვისაუზმებ, მეჩქარება. „‟

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

5

„‟არა - არა. ასე ვერ წახვალ...არ შეიძლება...ელენა, კარგად უნდა იკვებო...‟‟

„‟აუცილებლად წავიხემსებ გაკვეთილებამდე „‟,- მხიარულად უპასუხა ელენამ.

კიდევ ერთხელ აკოცა დეიდას და გასასვლელისკენ გაეშურა.

„‟ მაგრამ ელენა...‟‟

„‟სკოლის შემდეგ , ალბათ ბონისთან ან მერედიტთან წავალ , ასე რომ , სასადილოდ არ მოვალ. კარგად. „‟

„‟ ელენა ! „‟

ამ დროს ელენა უკვე კართან იყო და კარების მიჯახუნებით დაასრულა ეს საუბარი და დეიდას პროტესტები.

როდესაც , იგი ეზოში აღმოჩნდა , უცებ გაჩერდა.

დილით დაუფლებული შიშის გრძნობა , ისევ დაუბრუნდა. გამოჩნდა ნერვიულობაც იმის შესახებ, რომ დღეს აუცილებლად რაიმე საშინელი მოხდება.

ქუჩა ცარიელი იყო. ვიკტორიანის მაგვარი მაღალი სახლები, წარმოუდგენლად უთქმელნი იყვნენ , თითქოს შიგნიდან ცარიელნი ყოფილიყვნენ , გადასაღებ მოედანზე მიტოვებული დეკორაციების მაგვარად.

ელენამ თავი გაიქნია და ცაში აიხედა.

მოულოდნელად მან იგრძნო ვიღაცის დაკვირვებული მზერა. რაღაც შავმა , უცებ ჩაიქროლა სახლის მახლობლად მდგარ ხის ტოტებში. ელენამ დაკვირვებით შეხედა და ყვავი, შავი ყვავი დაინახა. ფრინველი გაუნძრევლად იჯდა ხის ტოტზე და გოგონას უყურებდა. ელენა მოჯადოვებულის მსგავსად შესცქეროდა ყვავს და უცებ იგრძნო , რომ ნელ - ნელა წითლდება . ეს ყველაფერი იმ უცნაური ფრინველის გამო ხდებოდა , რადგან იგი განსაკუთრებულად უყურებდა გილბერტს. ზუსტად ასე , აშტერდებოდნენ ელენას ბიჭები , როცა მას ბიკინი ან გამჭირვალე ზედა ეცვა. ყვავი, თითქოს მზერით აშიშვლებდა მას.

იქამდე ,სანამ ელენა მიხვდა რას აკეთებდა მას ხელში უკვე ქვა ეჭირა.

„‟ გაეთრიე ! „‟ - გაბრაზებულმა უთხრა ფრინველს.

„‟ წადი აქედან ! გაეთრიე !‟‟ - იყვირა მან და ბოლო სიტყვების წარმოთქმნის შემდეგ , მთელი ძალით ქვა გაუქანა.

ფოთლები ირგვლივ დასცვივდა ხეს , მაგრამ ფრინველი უნებლივად ჩამოფრინდა. იგი ელენას თავზე გადაიფრინა მძიმედ , ისე , რომ გოგონა შიშისაგან ჩაიკეცა.

გილბერტი ნელ - ნელა წამოსდგა და ირგვლივ მიიხედ - მოიხედა. თვითონაც ვერ მიხვდა , ასე რამ შეაშინა. ახლა, როცა საშინელი ყვავი გაფრინდა , ცამ ჩვეული იერი ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

6

მიიღო. ელენამ ამოისუნთქა. უცებ ერთ -ერთი სახლის კარი გაიღო და იქიდან მხიარულად გამოსცვივდნენ ბავშვები.

ელენა გაიღიმა და კიდევ ერთხელ ამოისუნთქა. მზის სხივებისგან ჩვეული სითბო იგრძნო. როგორ შეიძლებოდა , ასეთი სულელი ყოფილიყო ? იყო მშვენიერი

შემოდგომის დღე , რომელიც არაფერ ცუდს არ ჰპირდებოდა მას....

არაფერი ცუდი მოსალოდნელი არ იყო , გარდა სკოლაში დაგვიანებისა. ალბათ ყველა უკვე შეიკრიბა და მხოლოდ ელენას ელოდებოდნენ.

<< ბოლო - ბოლო ვეტყვი , რომ საშინელ ყვავს ქვით ვაფრთხობდი და ამიტომაც დამაგვიანდა >> - გაიფიქრა და თვითონაც გაიღიმა.

ასეთი გამართლება თავის - თავად გახდება ჭორაობის საბაბი .

უკან მიუხედავად , იგი გაეშურა სკოლისკენ , სადაც მეგობრები ელოდებოდნენ.

* * *

ყვავი ხმაურით მოთავსთდა ხის მწვერვალზე . სტეფანმა უცებ ახედა და როდესაც ფრინველი დაინახა , შვებით ამოისუნთქა.

მისი მზერა კვლავ მიუბრუნდა სისხლისკენ დაცლილ ფერმკრთალ სხეულს, რომელიც ხელებში ეჭირა და მის სახეზე გულრწფელი მწუხარება აისახა. მას არ უნდოდა ამ კურდღლის მოკვლა. მას , რომ სცოდნოდა საკუთარი შიმშილის ნამდვილი „‟ზომა‟

,რაიმე უფრო დიდზე ინადირებდა. ზუსტად ეს ფაქტი აშინებდა მას , იგი წინასწარ ვერასოდეს განსაზღვრავდა ამ „‟ ზომას „‟ და აქედან გამომდინარე ვერც იმას , რისი გაკეთება მოუწევდა დასანაყრებლად. კარგია , რომ ამჯერად მსხვერპლის რაოდენობა ერთ კურდღელს უდრიდა.

ჯინსებსა და მაისურში , სტეფან სალვატორე ნამდვილ სკოლის მოსწავლეს ჰგავდა , რომელიც სინამდვილეში არ იყო.

აქ,ტყის სიღრმეში, სადაც ვერავინ ნახავდა , იგი „‟წასახემსებლად „‟ მოვიდა. ახლა, იგი ფრთხილად ილოკავდა ტუჩებსა და კბილებს, რათა მათზე სისხლის ლაქები არ დარჩენილიყო.სტეფანს გარისკვა არ უნდოდა, ეს მასკარადი ისედაც ძვირად უღირდა.

რაღაც მომენტში ვამპირი დაფიქრდა , - იქნებ ღირს ჩანაფიქრზე უარის თქმა? იქნებ , სჭობს იტალიაში დაბრუნდეს , თავის სამალავში , სადაც ამდენი წელი გაატარა? რა საბაბი გააჩნდა იმისა , რომ დღის ცხოვრებას დაბრუნებოდა ?

სტეფანი დაიღალა „‟სიბნელეში‟ ცხოვრებისაგან, მაგრამ ყველაზე მეტად -

მარტოობისაგან.

მას წარმოდგენა არ ჰქონდა, თუ რატომ აირჩია მაინც და მაინც ფელს- ჩერჩი, შტატ ვირჯინიაში. ეს იყო ახალგაზრდა ქალაქი - ყოველი შემთხვევისთვის სტეფანის წარმოსახვაში ასე იყო. ყველაზე ძველი შენობა - ნაგებობები აშენებული იყო ნახევარი ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

7

საუკუნის წინათ , მაგრამ ომის აჩრდილები დღესაც ისეთივე რეალური იყო , როგორც გაშენებული სუპერმარკეტები.

სტეფანი პატივისცემით ეკიდებოდა წარსულს. იგი ფიქრობდა , რომ ამ ხალხთა შორის იპოვიდა თავის ადგილს.

არა , ყველაფრის მიუხედავად , სამუდამოდ აქ ვერ დარჩება.

ვამპირის სახე მტანჯველმა ღიმილმა შეცვალა. ასეთ შესაძლებლობაზე ვერც იოცნებებს.

ვერსად და ვერასოდეს , სტეფან სალვატორე ვერ იპოვის იმ ადგილს, სადაც დამკვიდრდება და თავს ისე იგრძნობს , როგორც საკუთარ „‟სახლში‟‟.

თუ რათქმაუნდა , „‟სიბნელეში „‟ დაბრუნებას არ გადაწყვეტს....

სტეფანმა ხაზი გადაუსვა ამ ფიქრსაც და იმ ბნელსაც , რომელშიც ამდენი წელი მოღვაწეობდა. მან გადაწყვიტა ცხოვრება თავიდან დაეწყო.

იგი მიხვდა , რომ ხელში ჯერ კიდევ კურდღლის გვამი ეჭირა . მან ფრთხილად დადო იგი ფოთლებზე ,ხოლო შორიდან მელას ნაბიჯები შემოესმა.

<<წინ, მონადირე - ძმაო , - გაიფიქრა მან , - საუზმე გელის .>> მხარზე კურთუკი გადაიკიდა და ყურადღება ისევ იმ ყვავზე გადაიტანა , რომელმაც „‟შეაწუხა‟ . ფრინველი ისევ - ისე ხის ტოტზე იჯდა და თვალს ადევნებდა მას. აქ რაღაც ხდებოდა.....

სტეფანმა გადაწყვიტა ყვავის აზროვნებაში შეწრა , მაგრამ დროულად შეჩერდა.

<<გახსოვდეს შენი პირობა, - გაიფიქრა ვამპირმა, - ძალა უნდა გამოიყენო მაშინ , როცა ამის საჭიროება არის. მხოლოდ მაშინ , როცა სხვა გამოსავალი არ გაქვს. >> ამ ფიქრებით იგი გაეშურა იმ ადგილს, სადაც მანქანა დატოვა.მხოლოდ ერთხელ მობრუნდა , და დაინახა კურდღლის გვამს როგორ ეცა ყვავი. ამ „‟სურათში‟‟ იყო რაღაც ბოროტული და ტრიუმფალური. რაღაც მომენტში სტეფანმა მობრუნება და ფრინველის გაგდება გაიფიქრა,მაგრამ....

<< მას კვების ისეთივე უფლება აქვს,როგორც მელას და ნაწილობრივ მეც - გაიფიქრა მან>>

სტეფანმა გადაწყვიტა , რომ თუ კიდევ სადმე გადააწყდება ამ ყვავს , აუცილებლად შეიხედება მის გონებაში.

ამის შემდეგ მან განაგრძო გზა. სალვატორეს არ უნდოდა დაეგვიანა რობერტ ლის სახელობის სკოლაში , მითუმეტეს სწავლის პირველ დღეს.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

8

თავი 2

ავტოსადგომზე შესვლისთანავე ელენას ხალხი გარს შემოეხვია. ყველა იქ იყო, მთელი ბრბო, რომელიც მას ივნისის ბოლო რიცხვების მერე არ ენახა, ამას დამატებული ოთხი-

ხუთი ლუსერი, რომლებიც ხალხში გარევით ცდილობდნენ პოპულარობის მოპოვებას.

ელენას ერთმანეთის მიყოლებით ეხვეოდნენ მისალმების ნიშნად თავისი ჯგუფელები.

კაროლინას სიმაღლეში სულ ცოტა ერთი დიუმი მოემატებინა, უფრო გამხდარიყო და ახლა ისე გავდა ჟურნალ ვოგის მოდელს როგორც არასდროს. ის ცივად მიესალმა ელენას, შემდეგ უკან დაიხია და კატასავით დაწვრილებულ მწვანე თვალებით მიაჩერდა.

ბონი საერთოდ არ იყო გაზრდილი, მისი კულულებიანი წითელი თმა ძლივს სწვდებოდა ელენას ნიკაპს, როცა გოგონამ ხელები შემოხვია მას. მოიცა, კულულები? გაიფიქრა ელენამ.

“ბონი! თმას რა უქენი?”

“მოგწონს? მგონი ასე უფრო მაღალი ვჩანვარ.” ბონიმ ისედაც ფუმფულა “ჩოლკა”

აიფუმფულა და გაიღიმა, თაფლისფერი თვალები სიხარულისაგან უბრწყინავდა, გულის ფორმის სახე ბედნიერებისგან ქონდა გაბრწყინებული.

ელენამ გზა განაგრძო. “მერედიტ, საერთოდ არ შეცვლილხარ.”

ეს ჩახუტება ორივე მხრიდან გულწრფელი იყო. ყველაზე მეტად მერედიტი მომენატრა, ფიქრობდა ელენა, როცა მაღალ გოგოს უყურებდა. მერედიტი მაკიაჟს არასდროს არ ატარებდა; თუმცა მშვენიერი ზეთისხილისფერი კანისა და გრძელი წამწამების პატრონს, არც სჭირდებოდა არანაირი მაკიაჟი. ახლა მასე ცალი ელეგანტურად გაკეთებული წარბი აეძგიბა და ელენას დაკვირვებული მზერით ათვალიერებდა.

“თმა ორჯერ უფრო გაგხუნებია მზეზე... მაგრამ სადაა შენი რუჯი? მემეგონა ფრანგულ რივიერაზე გაირუჯებოდი.”

“ხომ იცი, არასდროს ვირუჯები.” ელენამ ხელები აღმართა, ახლა მისი ჯერი იყო.

მერედიტს ფაიფურივით უზადო კანი ჰქონდა, თუმცა ბონისავით ცოტა გამჭვირვალე.

“მოიცა; რაღაც გამახსენდა,” წამოიძახა უცებ ბონიმ და ელენას ხელი სტაცა ხელზე.

“გამოიცანი, რა ვისწავლე ამ ზაფხულს ჩემი ბიძაშვილისგან?” სანამ ვინმე რამის თქმას მოასწრებდა, თვითონვე დაამატა გამარჯვებული ხმით:” ხელისგულზე მკითხაობა!”

ზოგმა ამოიოხრა, ზოგს გაეცინა.

“იცინეთ რამდენიც გინდათ,” თქვა ბონიმ, სულაც არ აწუხებდა რომ დასცინეს. “ჩემმა ბიძაშვილმა მითხრა, რომ მკითხავი ვარ. აბა, მაჩვენე...” მან ელენას ხელისგულს დახედა.

“ცოტა მალე, თორემ დაგვაგვიანდება,” ცოტა მოუთმენლად უთხრა ელენამ.

“კარგი, კარგი. ეს შენი სიცოცხლის ხაზია... თუ გულის ხაზი?” ვიღაც ხმამაღლა აჭიხვინდა.

“წყნარად; სივრცეში შევდივარ. ვხედავ... ვხედავ...” უცებ სახე არაფრისმეტყველი გაუხდა, თითქოს რაღაცამ შეაშინაო. თაფლისფერი თვალები გაუფართოვდა, მაგრამ აშკარა იყო, რომ ის ელენას ხელს აღარ უყურებდა. ის თითქოს მის მიღმა იყურებოდა და რაღაც ძალიან საშიშს ხედავდა.

“მაღალ, შავგვრემან უცნობს შეხვდები,” ჩაიბურტყუნა მერედიტმა მის ზურგსუკან.

გარშემო ხითხითი ატეხეს.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

9

“შავგვრემანს და უცნობს კი... მაგრამ არა მაღალს,” ბონის შორეული და ყრუ ხმის გაგონებაზე ყველა გაჩუმდა.

“თუმცა,” დაბნეული გამომეტყველებით განაგრძო მან ორიოდ წამის შემდეგ, ”ის იყო მაღალი, ოდესღაც.” საგონებელში ჩაგდებულმა მიანათა თაფლისფერი თვალები ელენას თვალებს. “მაგრამ ეს ხომ შეუძლებელია... არა?” მან ელენას ხელი გაუშვა, უცნაური გაცხარებით. “მეტის დანახვა აღარ მინდა.”

“კარგი, სანახაობა დამთავრდა. წავიდეთ,” რატომღაც გაღიზიანებული ხმით უთხრა ელენამ დანარჩენებს. მან იცოდა, რომ სამკითხაო ხრიკები არაფერი იყო მართლაცდა მხოლოდ ხრიკების გარდა. მაშინ რატომ გაღიზიანდა ასე ძალიან? იმიტომ, რომ დილიდანვე რაღაც ახირებულად იქცეოდა...

გოგონები სკოლის შენობისკენ დაიძრნენ, მაგრამ სწრაფად დაქოქილი მანქანის ძრავის ღმუილმა ადგილზე გააშეშა ისინი.

“ოჰო,”თქვა კაროლინმა, ისიც მანქანას მიშტერებოდა. “მაგარი მანქანაა.”

“მაგარი პორშეა,” უხალისოდ შეუსწორა მერედიტმა.

პრიალა შავი 911 ტურბო ისე ღმუოდა ავტოსადგომზე თავისუფალი ადგილის ძებნისას, როგორც პანტერა ნადავლის დევნისას.

მანქანა გაჩერდა და ყველა მანქანიდან გადმოსულ მძღოლს მიაჩერდა.

“ღმერთო ჩემო!” დაიჩურჩულა კაროლინმა.

“მეორედაც თქვი რა,” ამოისუნთქა ბონიმ.

იქიდან სადაც ელენა იდგა, მხოლოდ გამხდარი, დაკუნთული სხეული ჩანდა.

გახუნებული ჯინსები, ვიწრო მაისური, უჩვეულო ფორმის ტყავის პიჯაკი და მუქი ფერის ტალღოვანი თმა.

თუმცა უცნობი მაღალი არ ყოფილა. საშუალო სიმაღლის იყო.

ელენამ ამოისუნთქა.

“ვინაა ეს შენიღბული კაცი?” იკითხა მერედიტმა. და ეს შენიშვნა შესაფერისი იყო- მუქი ფერის სათვალეები სრულიად ფარავდა ბიჭის თვალებს და სახეს ნიღაბივით ედებოდა.

“ეს შენიღბული უცნობია,” თქვა ვიღაცამ და ყველა ერთად აყაყანდა.

“პიჯაკს ხედავთ? იტალიურია, რომში დამზადებული.”

“შენ რა იცი? რომში არ ყოფილხარ, ნიუ იორკშიც კი არ ხარ ნამყოფი მთელი შენი ცხოვრება!”

“ო_ო, ელენას ისევ ის მზერა აქვს. მონადირის მზერა.”

“დაბალი, შავგვრემანი და სიმპათიური, ურჩევნია ფრთხილად იყოს.”

“სულაც არაა დაბალი; დასაწუნი არაფერი აქვს.”

ამ ყაყანში კაროლინის ხმა გაკრვევით გაისმა. “ო, კარგი რა, ელენა. მეტი ხომ უკვე გყავს.

რაღა გინდა? რა უნდა გააკეთო ორთან ისეთი, რასაც ერთთან ვერ ახერხებ?”

“იგივე, ოღონდ უფრო ხანგრძლივად,” გარკვევით წარმოთქვა მერედიტმა, ყველამ სიცილი ატეხა.

უცნობმა მანქანა დაკეტა და სკოლისკენ წავიდა. ელენამაც სწორედ ამ დროს განაგრძო სკოლისკენ გზა, დანარჩენი გოგონებიც მას მიყვნენ შეჯგუფებულნი. წამიერად გაღიზიანებამ იფეთქა ელენაში. ვერსად ვერ უნდა წასულიყო უკან დადევნებული ბრბოს გარეშე? მაგრამ შემდეგ მერედიტის მზერა დაიჭირა და გაეღიმა თავისდა გასაკვირად.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

10

“დიდგვაროვანთა ვალდებულება,” უთხრა მერედიტმა რბილად.

“რა?”

“თუ აპირებ, რომ სკოლის დედოფალი იყო, მაშინ ეს ტიტული ყველანაირ შემთხვევაში უნდა შეინარჩუნო.”

ელენას წარბები მოექუფრა ამაზე. ამ დროს შენობაშიც შევიდნენ. მათ წინ გრძელი კორიდორი გაჭიმულიყო, მის ბოლოს კი ოფისის კარს მიღმა მიიმალა ჯინსებსა და ტყავის პიჯაკში გამოწყობილი ფიგურა. ელენამ ნაბიჯი შეანელა ოფისის გვერდით ჩავლისას და ბოლოს კარის გვერძე დაკიდებულ განცხადებების დაფასთან გაჩერდა, თითქოს

დაკვირვებით ათვალიერებდა მათ. მის გვერდით დიდი ფანჯარა იყო, საიდანაც მთელი ოფისი მშვენივრად ჩანდა.

დანარჩენი გოგოები მოურიდებლად იყურებოდნენ ფანჯარაში და ხითხითებდნენ.

“მაგარი უკანა ხედია.” “უეჭველადარმანის პიჯაკი აცვია.” “შენი აზრით უცხოელია?”

ელენა სმენას ძაბავდა, იმედი ჰქონდა ბიჭის სახელს მოკრავდა ყურს. როგორც ჩანდა შიგნით რაღაც გაუგებრობას ჰქონდა ადგილი: მისის კლარკი, ადმინისტრაციული მდივანი, სიაში იხედებოდა და თავს უარის ნიშნად აქნევდა. ბიჭმა რაღაც თქვა და მისის კლარკმა “რა გიყო”-ს გამომხატველი მზერით შეხედა. მან კიდევ ერთხელ ჩააყოლა თითი სიას და საბოლოოდ გააქნია თავი. ბიჭი ის იყო უნდა მობრუნებულიყო, რომ ისევ მისის კლარკს მიუბრუნდა და როცა ქალმა თვალებში შეხედა მას, უცებ გამომეტყველება შეეცვალა.

ბიჭს სათვალე მოეხსნა და ხელში ეკავა. მისის კლარკი შეცბუნებული ჩანდა; ელენამ დაინახა როგორ დაახამხამა მან თვალები რამდენჯერმე, პირს ისე აღებდა და ხურავდა თითქოს რაღაცის თქმას ცდილობდა.

ელენას ძალიან მოუნდა ბიჭის სახის დანახვა. მისის კლარკმა გაკვირვებული

გამომეტყველებით დაიწყო ქაღალდის გროვებში ქექვა. ბოლოს როგორც იქნა იპოვნა რომელიღაც ანკეტა, რაღაც ჩაწერა შიგნით, მოტრიალდა და ბიჭს გაუწოდა.

ბიჭმა უცებ დაწერა რაღაც- ალბათ ხელი მოაწერა- და ისევ მას გაუწოდა. მისი კლარკმა წამით შეავლო თვალი ხელმოწერას და ახლა სხვა ქაღალდის გროვაში დაიწყო ქექვა, ბოლოს როგორც იქნა, გაკვეთილების ცხრილისმაგვარი ფურცელი გაუწოდა. მისის კლარკს თვალი არ მოუცილებია სანამ ბიჭი ფურცელს გამოართმევდა, თავს დაუკრავდა მადლიერების ნიშნად და კარისკენ მობრუნდებოდა.

ელენას უკვე ცნობისმოყვარეობა კლავდა. რა მოხდა მის თვალწინ ახლახანს? ან როგორი სახე ექნებოდა უცნობს? მაგრამ ოფისიდან გამოსვლისას უკვე სათვალეს ირგებდა თვალებზე. ელენამ იმედგაცრუების ტალღა იგრძნო.

თუმცა მან მაინც დაინახა მისი სახის ნაწილი, როცა ბიჭი კართან წამით შეყოვნდა. მისი სახის სრულყოფილი ნაკვთები თითქოს ძველი რომაული მონეტებიდან ან

მედალიონებიდან გადმოეტანათ. მაღალი ღაწვები, კლასიკური სწორი ცხვირი... და ტუჩები რომელიც ღამეებს თეთრად გაგათენებინებს, გაიფიქრა ელენამ. ზედა ტუჩი ლამაზად ნაქანდაკევი ჰქონდა, მგრძნობიარე და ვნებიანი. დერეფანში უცებ შეწყდა გოგონების ყაყანი, თითქოს ვიღაცას მათრახი გაეტკაცუნებინა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

11

გოგოების უმეტესობა თვალს არიდებდა უცნობს, უყურებდნენ ნებისმიერ რამეს, მის გარდა. ელენა ადგილიდან არ განძრეულა, ფანჯარასთან ცმუკავდა. რეზინი მოიხსნა და სრიალა თმა მხრებზე დაეფინა.

უცნობს არავისთვის მიუქცევია ყურადღება ისე გაუყვა დერეფანს. გარკვეული მანძილი რომ გაიარა ერთდროულად ამოიოხრა რამდენიმე გოგომ და ჩურჩულიც ატყდა.

მაგრამ ელენას არაფერი გაუგონია.

მან გვერდით ჩამიარა, გაიფიქრა მან გაკვირვებულმა. გვერდით ჩაუარა, ისე რომ წამითაც არ შეავლო თვალი.

სადღაც შორიდან ჩაესმა ზარის რეკვის ხმა. მერედიტი მხარზე ექაჩებოდა.

“რა?”

“გითხარი, რომ შენი ცხრილი მე მაქვს. ტრიგონომეტრია გვაქვს მეორე სართულზე. დროზე წამოდი!”

ელენას ხელი არ შეუშლია მერედიტისთვის, რომელმაც მას დერეფანი გაარბენინა, კიბეზე ააქცუნა და საკლასო ოთახში ამოაყოფინა თავი. ის დაუფიქრებლად შეცურდა ცარიელ მერხში და მის წინ მდგარ მასწავლებელს მიაპყრო მზერა, თუმცა სინამდვილეში ვერც ხედავდა მას. გაოცება ჯერ კიდევ არ განელებოდა.

მან გვერდით ჩაუარა. ისე, რომ თვალიც არ შეავლო. მას აღარც ახსოვდა, ბოლოს როდის მოიქცა ბიჭი ასე მისი თანდასწრებით. საერთოდ ბიჭები თვალს მაინც შეავლებდნენ ხოლმე. ზოგი უსტვენდა კიდეც. ზოგი ლაპარაკს წყვეტდა. ზოგი უბრალოდ

აშტერდებოდა.

ასეთი იყო ელენასთვის ჩვეულებრიობა.

ყველაფრის მიუხედავად, რა იყო ბიჭებზე მნიშვნელოვანი? მათი რეაქცია მიანიშნებდა მის პოპულარობაზე, მის მომხიბვლელ გარეგნობაზე. აი, ასეთი რაღაცეებისთვის იყვნენ ისინი საჭირო. ზოგჯერ ისინი მართლა აღაფრთოვანებდა ელენას, მაგრამ ეს დიდხანს არ გრძელდებოდა. ზოგჯერ კი თავიდანვე იდიოტები აღმოჩნდებოდნენ ხოლმე.

ბიჭების უმეტესობა, გაიფიქრა ელენამ, ლეკვებივით არიან. თავისებურად აღმერთებენ მას, მაგრამ მალე ხუნდებიან. მხოლოდ ძალიან მცირე ნაწილს თუ შეეძლო ყოფილიყო ამაზე მეტი, გამხდარიყო ნამდვილი მეგობარი. მეტის მსგავსად.

ოჰ, მეტი... გასულ წელს ელენას იმედი ჰქონდა, რომ მეტი იქნებოდა ის ბიჭი ვისაც ამდენი ხანი ეძებდა და აგრძნობინებდა... რაღაც უფრო მეტს. მეტი ვიდრე უბრალოდ გამარჯვების გრძნობა კიდევ ერთი გულის მონადირების შემდეგ, ვიდრე უბრალოდ სიამაყე დაქალებთან ახალი ნადავლით თავის მოწონების დროს. ის მართლაც გრძნობდა ძლიერ ლტოლვას მეტის მიმართ. მაგრამ ზაფხულის ბოლოსთვის, როცა კარგად

დაფიქრდა ყველაფერზე, მიხვდა რომ ეს ისეთივე სიყვარული იყო, როგორითაც

ბიძაშვილი ან და უყვარდა.

მის ჰალპერნი ტრიგონომეტრიის წიგნებს არიგებდა. ელენამაც გამოართვა და ისე წააწერა შიგნით თავისი სახელი, ფიქრებიდან არც გამორკვეულა.

მას მეტი ყველა იმ ბიჭზე მეტად მოსწონდა ვისაც იცნობდა. სწორედ ამიტომ აპირებდა მისთვის ეთქვა, რომ მათ შორის ყველაფერი დამთავრდა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

12

წარმოდგენაც არ ჰქონდა წერილით ეს როგორ უნდა გაეკეთებინა. არ იცოდა როგორ უნდა ეთქვა მისთვის ეს ახლა. არა იმიტომ, რომ სკანდალის ატეხვის ეშინოდა, იცოდა ის ვერ გაუგებდა. თვითონაც ხომ არ ესმოდა ბოლომდე საკუთარი თავის.

ეჩვენებოდა, თითქოს ყოველთვის... რაღაცისკენ ილტვოდა. და როგორც კი გაიფიქრებდა, რომ მიიღო რაც ასე სურდა, იმედი უცრუვდებოდა. რაც მას სურდა არც მეტში იყო და არც სხვა ბიჭებში ვისი გულის მონადირებაც მას შეეძლო.

შემდეგ კი ყველაფრის თავიდან დაწყება უწევდა. საბედნიეროდ, ყოველთვის

გამოჩნდებოდა ხოლმე ახალი სათამაშო. აქამდე ვერცერთი ბიჭი ვერ აღუდგა წინ მის სილამაზეს, არავის არასდროს გაუბედია მისი უარყოფა. აქამდე.

აქამდე. დერეფანში მომხდარი ინცინდენტის გახსენებაზე იგრძნო როგორ მოუჭირა თითები კალამს. ჯერ კიდევ ვერ იჯერებდა, რომ ასე უბრალოდ ჩაუარა გვერდით.

ზარი დაირეკა და ყველა ერთად მიაწყდა დერფანს, მაგრამ ელენა კართან გაჩერდა. მან ტუჩზე იკბინა და დერეფანში მიმავალი სტუდენტების ნაკადს დაუწყო თვალიერება.

ავტოსადგომზე დანახული რამდენიმე უსაქმური ეცნო.

“ფრენსიზ, მოდი აქ.”

ფრენსიზმა გაბრწყინებული სახით, სიხარულით მიირბინა.

“მისმინე, ფრენსიზ, გახსოვს ის ბიჭი დილას რომ ვნახეთ?”

“პორშეთი და ნიღბისმაგვარი სათვალით? რა დამავიწყებს?”

“მისი გაკვეთილების ცხრილი მჭირდება. ან ოფისიდან მომიტანე, ან მისგან გადმომიწერე თუ საჭირო გახდება. მაგრამ უნდა მომიტანო, გაიგე?”

ფრენსიზი წამით გაკვირვებული სახით უყურებდა, შემდეგ გაცინა და თავი დაუქნია.

“კარგი, ელენა. შევეცდები. ლანჩზე მოგიტან თუ ჩავიგდე ხელში.”

“გმადლობ.” ელენამ მიმავალ გოგონას გააყოლა თვალი.

“იცი, ნამდვილი გიჟი ხარ,” ყურში უთხრა მერედიტმა.

“რაში მჭირდება სკოლის დედოფლობა, თუ ვერაფერში გამოვიყენე როცა დამჭირდება?”

მშვიდი გამომეტყველებით მიუბრუნდა ელენა. “ახლა რა გაკვეთილი მაქვს?”

“ზოგადი ეკონომიკა. აი, შენთვითონ ნახე.” მერედიტმა ცხრილი მისცა. “მე ქიმიაზე უნდა გავიქცე. დროებით!”

ზოგადმა ეკონომიკამ და დილის სხვა გაკვეთილებმა შეუმჩნევლად გაიარა. ელენას იმედი ჰქონდა, რომ ახალ მოსწავლეს მოკრავდე სადმე თვალს, მაგრამ ის მის არცერთ გაკვეთილზე არ გამოჩენილა. სამაგიეროდ მეტი იყო და იგრძნო როგორ ეძგერა მწვავე ტკვილი, როცა მან ღიმილით მიანათა თავისი ლურჯი თვალები.

ლანჩის ზარის შემდეგ, კაფეტერიაში აქეთ-იქით ყველას უკრავდა თავს მისალმების ნიშნად. კაროლინი გარეთ იყო, მაღლა მიმართული ნიკაპით ზურგით მიყრდნობოდა კედელს, თეძოები წინ წამოეწია. ბიჭები, რომლებსაც ის ელაპარაკებოდა, ელენას მოახლოებისთანავე დადუმდნენ და ერთმანეთს მუჯლუგუნები უთავაზეს.

“გამარჯობათ, “სწრაფად უთხრა ბიჭებს და კაროლინს მიუბრუნდა. ”არ შემოხვალ საჭმელად?”

კაროლინამ ოდნავ დაუბრიალა თვალები ელენას და პრიალა ჟღალი თმები სახიდან გადაიწია. “რაო, სამეფო სუფრასთან მეპატიჟები?”

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

13

ელენამ უკან დაიხია. ის და კაროლინი საბავშვო ბაღიდან მეგობრობდნენ და ყოველთვის ეჯიბრებოდნენ ერთმანეთს დადებითი გაგებით. მაგრამ ბოლო დროს რაღაც ეტაკა კაროლინს. თანდათან ის უფრო და უფრო სერიოზულად იღებდა ამ კონკურენციას. მაგრამ ელენა მაინც გააოცა კაროლინის ხმაში გაჟღერებულმა ბოღმამ.

“მერე რა მოხდა, არც შენ ხარ მდაბიო წარმოშობის,” ხალისიანად უპასუხა ელენამ.

“ო, მაგაში კი მართალი ხარ,” უთხრა კაროლინმა და მთელი სახით მობრუნდა ელენასკენ.

კატის მწვანე დანისლული თვალები გამჭოლი მზერით უყურებდნენ მას, ელენა გააოცა მათში დანახულმა მტრულმა ნაპერწკალმა. ბიჭებმა მოურიდებლად გაიცინეს და განზე გაიწიენ.

კაროლინს მათთვის ყურადღება არ მიუქცევია. “მას შემდეგ რაც ამ ზაფხულს გაემგზავრე, ბევრი რამ შეიცვალა, ელენა,” გააგრძელა მან. “და შეიძლება შენი სამეფო კვარცხლბეკზე დგომის დღეები იწურება.”

ელენამ იგრძნო როგორ გაწითლდა. მთელი ძალით შეეცადა სიმშვიდე შეენარჩუნებინა.

“შეიძლება,” თქვა მან. “მაგრამ შენს ადგილზე რომც ვიყო, ფულით მაინც არ შევეცდებოდი სამეფო კვერთხის ყიდვას, კაროლინ.” ელენა შებრუნდა და კაფეტერიაში შევიდა.

გულზე მოეშვა როცა მერედიტთან და ბონისთან ერთად ფრენსიზიც დაინახა. ელენამ იგრძნო როგორ დაუცხრა სიწითლე ლოყებზე, მას შემდეგ რაც საკვები აიღო და მეგობრებს შეუერთდა. კაროლინს არ მისცემდა უფლებას, მისთვის ხასიათი გაეფუჭებინა; კაროლინზე საერთოდ აღარ იფიქრებდა.

“მოგიტანე,” თქვა ფრენსიზმა, როცა ელენა დაჯდა და ქაღალდის ნაგლეჯი ააფრიალა.

“და მეც კარგი ამბები მაქვს,” სერიოზული ხმით უთხრა ბონიმ. “ელენა, კარგად მომისმინე.

მე და მას ერთად გვაქვს ბიოლოგიის გაკვეთილი და მე ზუსტად მის გასწვრივ ვიჯექი. მას სტეფანი ჰქვია, სტეფან სალვატორი. იტალიელია, ქალაქის ბოლოს მოხუც მისის ფლაუერთან ქირაობს ბინას.” ამოიოხრა მან. “ისეთი რომანტიკულია... კაროლინს წიგნები დაუცვივდა, ის კი აღებაში დაეხმარა.”

ელენას სახე მოეღრიცა. “რა მოუქნელია კაროლინი. კიდევ რა მოხდა?”

“მეტი არაფერი. არც გამოლაპარაკებია. როგორც ხედავ ძა-ა-ალიან იდუმალი პიროვნებაა.

მისის ენდიკოტი, ბიოლოგიის მასწავლებელი, შეეცადა მოეხსნევინებინა სათვალე, მაგრამ მაინც არ მოიხსნა. ჯანმრთელობასთან დაკავშირებული რაღაც პრობლემების გამო.”

“რა ჯანმრთელობასთან დაკავშირებული პრობლემების გამო?”

“არ ვიცი. შეიძლება სიკვდილის პირასაა და მისი დღეები დათვლილია. ასე რომ იყოს რა რომანტიული იქნებოდა არა?”

“კი, ძალიან.” უპასუხა მერედიტმა.

ელენამ ფრენსიზის მოტანილ ფურცელს გადახედა და ტუჩი მოიკვნიტა. “მეშვიდე გაკვეთილი გვაქვს საერთო, ევროპის ისტორია. კიდევ ვის გაქვთ ეს გაკვეთილი?”

“მე,” თქვა ბონიმ. “და მგონი კაროლინსაც. და შეიძლება მეტსაც; მეტი გუშინ რაღაცას ამბობდა, როგორ გაუმართლა, რომ მისტერ ტენერთან მოხვდა.”

გადასარევია, გაიფიქრა ელენამ, ჩანგალი აიღო და მოხარშულ კარტოფილს ჩაარჭო.

როგორც ჩანდა მეშვიდე გაკვეთილი უაღრესად საინტერესო იქნებოდა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

14

სტეფანს უხაროდა, რომ როგორც იყო სასწავლო დღე დასასრულს მიუახლოვდა. მას ძალიან უნდოდა სულ რამდენიმე წუთით მაინც მოშორებოდა ხალხით გადაჭედილ

ოთახებსა და დერეფნებს.

ამდენი ფიქრები. ამდენი განსხვავებული ფიქრებისა და აზრების კორიანტელი თავბრუს ახვევდა მას. უკვე დიდი ხანი გავიდა მასე შემდეგ, რაც ბოლოს ამდენი ხალხის გარემოცვაში გაატარა დრო.

ერთის აზრი კი განსაკუთრებულად მოეჩვენა. ის გოგოც მათ შორის იყო, სკოლის დერეფანში რომ უთვალთვალებდნენ ვიღაცეები. მას წარმოდგენა არ ჰქონდა როგორ გამოიყურებოდა ის, მაგრამ მისი ინდივიდუალობა ნამდვილად ძლიერი იყო. ის

დარწმუნებული იყო, რომ მისი ფიქრების ხმას აუცილებლად იცნობდა.

ასეა თუ ისე, მასკარადის პირველ დღეს გაუძლო. თავისი ძალა მხოლოდ ორჯერ

გამოიყენა, თანაც არა მთელი შესაძლებლობით. მაგრამ უკვე დაიღალა და თუმცა უხალისოდ, მაგრამ მაინც აღიარა რომ მოშივდა. როგორც ჩანდა კურდღელმა ვერ დააკმაყოფილა.

ამაზე ნერვიულობა მოგვიანებითაც ეყოფოდა. ბოლო გაკვეთილის საკლასო ოთახს მიაგნო და მერხთან დაჯდა. იგრძნო, რომ იმ არაჩვეულებრივი ფიქრების პატრონიც იქ იყო.

ეს ფიქრი მის ქვეცნობიერში გავარვარებული, ოქროსფერი, ნაზი, მთრთოლვარე ძაფივით ელვარებდა. მან მაშინვე შეიტყო გოგონას მდებარეობა, რომლისგანაც ეს ფიქრები მოდიოდა. ის პირდაპირ მის წინ იჯდა.

როგორც კი ეს გაიფიქრა, გოგონა მობრუნდა და სტეფანმა მისი სახე დაინახა. ერთადერთი რაც შეძლო, იყოს ის, რომ შეეცადა შოკი და გაოცება დაემალა.

კეტრინი! მაგრამ, რა თქმა უნდა, შეუძლებელი იყო ის ყოფილიყო. კეტრინი მოკვდა; არავინ იცოდა ეს, მასზე უკეთესად.

და მაინც, მსგავსება საზარელი იყო. ეს ბაცი ოქროსფერი თმები, ისეთი ქერა, რომ თითქოს ციმციმებდა. ეს ნაღებისფერი კანი, რომელიც მას ყოველთვის გედს აგონებდა, ან ალებასტრს, ღაწვებს ოდნავ მოსდებოდა მოვარდისფრო ფერი. და თვალები... კეტრინის ისეთი ფერის თვალები ჰქონდა, როგორიც მას მანამდე არასდროს ენახა; ლაჟვარდოვან ცაზე უფრო ლურჯი, ისეთივე ელვარე, როგორც ლაპის-ლაზულით მოოჭვილი მისი

თავსაბურავი. ამ გოგონასაც ზუსტად მისნაირი თვალები ჰქონდა.

და ისინი ზუსტად სტეფანის თვალებს უყურებდნენ როცა გოგონამ გაიღიმა.

ღიმილისგან გაქცევის მიზნით, სტეფანმა მაშინვე დახარა თავი. მას უნდოდა არა მარტო ღიმილს, არამედ ყველაფერს გაქცეოდა რაც მას კეტრინს მოაგონებდა. მას აღარ უნდოდა დაენახა გოგონა, რომელიც მას კეტრინს ახსენებდა, საერთოდ აღარ უნდოდა ეგრძნო ამ გოგოს არსებობა. მზერა მერხს მიაპყრო და მთელი მონდომებით შეეცადა არ გაეგონა ამ გოგოს ფიქრები. და ბოლოს, როგორც იქნა, ის ნელა შეტრიალდა.

გოგონა გულნატკენი იყო. მიუხედავად იმისა, რომ სტეფანი მის ფიქრებს ბლოკავდა, მან მაინც იგრძნო ეს. თუმცა ეს არ ანაღვლებდა. პირიქით, უხაროდა კიდეც, და იმედი ჰქონდა, რომ გოგონას აღარ გაუჩნდებოდა მისთვის ყურადღების მიქცევის სურვილი. გარდა ამისა, მას არავითარი გრძნობა არ გასჩენია გოგონას მიმართ.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

15

სწორედ ამას ეუბნებოდა საკუთარ თავს, უსაქმური მასწავლებლის ხმა შორეულად ესმოდა, ისე რომ ერთი სიტყვაც არ გაუგონია. სამაგიეროდ სუნამოს ფაქიზ სურნელს გრძნობდა- იები, გაიფიქრა მან. გოგონას წვრილი თეთრი კისერი წიგნთან დაიხარა და ქერა თმები ორივე მხრიდან ჩამოეფარა.

სიბრაზესა და იმედგაცრუებასთან ერთად მას მაცდური შეგრძნება გაუჩნდა- უფრო ღიტინის და ყურებში შხუილის მსგავსი ვიდრე ტკივილის. ეს შიმშილი იყო, თავისებური შიმშილი. არა ისეთი, რომლიც შეეძლო უყურადღებოდ დაეტოვებინა.

მასწავლებელი ქრცვინივით დადიოდა წინდაუკან ოთახში, კითხვებს სვამდა. სტეფანი შეეცადა ამ კაცისთვის არ მოეშორებინა თვალი. თავიდან დაიბნა, რომ არავინ არ იცოდა მასწავლებლის კითხვებზე პასუხი, ის კი კითხვებს ისევ სვამდა. შემდეგ კი მიხვდა, რომ სწორედ ეს იყო მასწავლებლის მიზანი. რომ შეერცხვინა სტუდენტები იმის გამო, რაც მათ არ იცოდნენ.

სწორედ იმ წამს, კაცმა ახალი მსხვერპლი იპოვა, წითელ-კულულებიანი ბუჩქით დამშვენებული გულისფორმის სახიანი გოგონა. სტეფანი ზიზღით უყურებდა როგორ დააყარა მას კითხვები მასწავლებელმა. კაცი გამარჯვებული სახით მოტრიალდა ბავშვებისკენ და მთელ კლასს მიმართა.

“მიხვდით რისი თქმა მინდოდა? თქვენ ფიქრობთ რომ მაგარები ხართ; რომ უკვე მაღალკლასელები გახდით და სადაცაა სკოლას დაამთავრებთ. მე კი გეტყვით, რომ ზოგიერთი თქვენგანი საბავშვო ბაღის დამთავრების ღირსიც კი არაა! სწორედ

მისნაირებზე ვამბობ.” მან წითელთმიანი გოგონასკენ გაიშვირა ხელი. “წარმოდგენა არ გაქვთ ფრანგულ რევოლუციაზე. მას რომ კითხო, მარი ანტუანეტა მუნჯი კინოს

ვარსკვლავი იყო.”

სტეფანის გარშემო ყველა უხერხულად შეიშმუშნა. ის აღშფოთებას და დამცირებას გრძნობდა მათ ფიქრებში. და კიდევ შიშს. ყველას პატარა, გამხდარი, თრითინასავით წვრილთვალება კაცის ეშინოდა, იმ ბრგე ბიჭებსაც კი, ვინც მასწავლებელს ბევრად აღემატებოდნენ სიმაღლით.

“კარგი, აბა სხვა ეპოქა ვცადოთ.” მასწავლებელი იმავე გოგოს მიუბრუნდა. “რენესანსის დროს...” უცებ ის გაჩერდა. “შენ ხომ იცი რა არის რენესანსი, არა? XIII- XVII საუკუნეებს შორის პერიოდი, როცა ევროპამ ანტიკური საბერძნეთისა და რომის დიადი იდეები ააღორძინა. ეპოქა, როდესაც ევროპაში ამდენი დიდებული მხატვარი და მოაზროვნე მოღვაწეობდა.” გოგონამ შეცბუნებულმა დაუქნია თავი და მასწავლებელმა ისევ განაგრძო.

“ჰოდა, აღორძინების ეპოქის დროს, შენი ასაკის მოსწავლეები რას აკეთებდნენ სკოლაში?

აბა? არავითარი იდეა არ გაქვს? რაიმე ვარაუდი?”

გოგონამ გაჭირვებით გადაყლაპა ნერწყვი, სუსტად გაიღიმა და თქვა: “ფეხბურთს თამაშობდნენ?”

ამას კლასში ატეხილი სიცილი მოჰყვა, რის შედეგადაც მასწავლებელი უარესად მოიქუფრა. “ძნელი დასაჯერებელია!” წამოიძახა კაცმა და კლასში სიჩუმემ დაისადგურა.

“შენ აზრით ეს სასაცილოა? იმ დროისთვის თქვენი ასაკის მოსწავლეებმა უკვე უზადოდ იცოდნენ რამდენიმე უცხო ენა. ასევე დახელოვნებულნი იყვნენ ლოგიკაში, მათემატიკაში, ასტრონომიაში, ფილოსოფიასა და გრამატიკაში. მათ საკმარისი ცოდნა ჰქონდათ, რომ ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

16

სწავლა უნივერსიტეტში გაეგრძელებინათ, სადაც ყველა საგანს ლათინურად

ასწავლიდნენ. ფეხბურთი კი უეჭველად უკანასკნელი რამ იქნებოდა, რასაც...”

“უკაცრავად.”

წყნარმა ხმამ წინადადება გააწყვეტინა მასწავლებელს. ყველა სტეფანს მიაჩერდა.

“რაო? რა თქვი?”

“მე ვთქვი, უკაცრავად,” სტეფანმა გაიმეორა, სათვალეები მოიხსნა და ფეხზე წამოდგა.

“მაგრამ თქვენ ცდებით. მოსწავლეებს რენესანსის ეპოქაში მასწავლებლები აქეზებდნენ, რომ თამაშებში მიეღოთ მონაწილეობა. მათ ასწავლიდნენ, რომ ჯანსაღ სხეულში ჯანსაღი სულია. და ისინი მართლა თამაშობდნენ ჯგუფურ თამაშებს, როგორიცაა კრიკეტი, ტენისი- ასევე ფეხბურთიც.” ის წითელთმიან გოგონას მიუბრუნდა და გაუღიმა, მანაც მადლიერი ღიმილით უპასუხა. შემდეგ მასწავლებელს მიუბრუნდა და დაამატა, “მაგრამ უპირველეს ყოვლისა, მათ ასწავლიდნენ კარგ მანერებს და თავაზიანობას. დარწმუნებული ვარ ეს თქვენს წიგნშიც წერია.”

ყველას გაეცინა. მასწავლებელს სიბრაზისგან სახე აუჭარხლდა. მაგრამ სტეფანი თვალს არ აშორებდა და კიდევ ერთი წუთის შემდეგ ისევ მასწავლებელმა აარიდა მზერა.

ზარი დაირეკა.

სტეფანმა მაშინვე სათვალე გაიკეთა და თავისი წიგნების შეგროვება დაიწყო. მან უკვე მიიპყრო საჭიროზე მეტი ყურადღება და აღარ უნდოდა ქერა გოგოს მზერაც დაეჭირა.

გარდა ამისა, სასწრაფოდ უნდა გასცლოდა იქაურობას; ვენებში ნაცნობი მწველი შეგრძნება გაუჩნდა.

კარებს რომ მიაღწია ვიღაცამ დაიყვირა.”ეი! მაშინ მართლა თამაშობდნენ ფეხბურთს?”

სტეფანმა თავი ვერ შეიკავა რომ მხარზემოთ არ გაეცინა კითხვის ავტორისთვის. “რა თქმა უნდა. ზოგჯერ ომის ტყვეების მოჭრილი თავებითაც.”

ელენა უყურებდა როგორ გავიდა ის საკლასო ოთახიდან. უცნობმა მას განზრახ აარიდა თვალი. მან ელენა განგებ დაამცირა, თანაც კაროლინის თვალწინ, რომელიც ქორივით უყურებდა მათ. თვალებზე ცრემლები მოაწვა, თუმცა გონებაში ერთადერთი მწველი აზრი უტრიალდებდა.

ეს ბიჭი მისი გახდებოდა, თუნდაც სიცოცხლის ფასად დასჯდომოდა ეს. თუნდაც ეს ორივეს სიცოცხლის ფასად დასჯდომოდა, ეს ბიჭი მაინც მისი გახდებოდა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

17

თავი 3

განთიადის პირველმა სხივებმა ღამის ცა მოვარდისფრო და მონაცრისფრო ფერებით ააჭრელეს. სტეფანი განთიადს პანსიონის ფანჯრიდან უყურებდა. მან სწორედ ამიტომ იქირავა პანსიონის ის ოთახი, რადგან მას ლუქი ჰქონდა ჭერში და თავისუფლად შეეძლო სახურავზე ასვლა. ახლა ლუქის კარი ღია იყო და გრილი ნესტიანი ქარი უბერავდა ლუქზე მიდგმულ კიბეზე. სტეფანი ჩაცმული იყო, ოღონდ არა იმიტომ, რომ ადრე ადგა.

მას არასდროს ეძინა.

ის ახლახან დაბრუნდა ტყიდან, ფეხსაცმლის ლანჩაზე სველი ფოთლები აწეპებოდა. მან მაშინვე მოიშორა ფოთლები ფრთხილი მოძრაობით. გუშინ მოსწავლეების რეაქცია არ გამოპარვია თვალთახედვის არიდან და იცოდა, რომ დღესაც დააკვირდებოდნენ მის სამოსსა და ფეხსაცმელს. ის ყოველთვის საუკეთესოდ იცვამდა, განა იმიტომ, რომ ასე ცდილობდა ამაოებას გაჰქცეოდა, არამედ იმიტომ, რომ ასე იყო სწორი. მისი მოძღვარი ასე ეუბნებოდა მას: არისტოკრატი ისე უნდა იცვამდეს, როგორც მას ეკადრება. თუ ასე არ იქცევა, ის ამით სხვების მიმართ უპატივცემულობას გამოხატავს. ყველას თავისი ადგილი აქვს ამ სამყაროში და მისი ადგილი ოდესღაც დიდგვაროვნებში იყო. ოდესღაც.

რატომ იქექებოდა ამ რაღაცეებში? რა თქმა უნდა, უნდა მიმხვდარიყო, რომ სკოლის მოსწავლის როლის თამაში, თავისი მოსწავლეობის პერიოდის დაბრუნებას გავდა. ახლა მოგონებები უფრო მეტი რაოდენობით და სისწრაფით დაატყდა თავს, თითქოს წიგნის ფურცლები იშლებოდა მალ-მალე, მის მზერას თავისი ცხოვრების სხვადასხვა მომენტები იპყრობდა. ერთი მომენტი ნათლად დაუდგა თვალწინ: მამიმისის სახე, როცა დეიმონმა განუცხადა, რომ უნივერსიტეტის მიტოვება გადაწყვიტა. ეს არასდროს დაავიწყდება. მას არასდროს ენახა მამამისი ასე გამძვინვარებული...

“რა გინდა თქვა, რომ დაბრუნებას აღარ აპირებ?” ჯუზეპე ჩვეულებრივ სამართლიანი ადამიანი იყო, თუმცა საკმაოდ ფიცხი ხასიათიც ჰქონდა და უფროსი ვაჟის საქციელი მასში გაცეცხლებას იწვევდა.

სწორედ იმ დროს ეს ვაჟი ზაფრანისფერ აბრეშუმის ცხვირსახოცს ისვამდა ტუჩებზე.

“ვფიქრობდი, რომ ასეთი მარტივი წინადადება შენთვისაც კი გასაგები იქნებოდა, მამა.

ლათინურად ხომ არ გაგიმეორო?”

“დეიმონ...” ძმის უპატივცემულობით შეძრწუნებულმა დაიწყო სტეფანმა. მაგრამ მამამისმა შეაწყვეტინა.

“შენ გინდა მითხრა, რომ მე, ჯუზეპე კონტი დი სალვატორს, მომიწევს დავუპირისპირდე ჩემს მეგობრებს, რომლებიც გაიგებენ რომ ჩემი ვაჟი შციოპარტო-ა? ჩვეულებრივი მუქთახორა? უქნარა, რომელსაც ვერავითარი სარგებლობა ვერ მოაქვს

ფლორენციისთვის?” მსახურები ბატონის თვალთახედვიდან გაქრნენ, მისი მძვინვარების შემყურენი.

დეიმონს თვალიც არ დაუხამხამებია. “აშკარად. თუ მათ ვინც მხოლოდ იმიტომ გიდგას მხარში, რომ იმედი აქვთ ფულს ასესეხებ, შენს მეგობრებს უწოდებ.”

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

18

“შპორცო პარასსიტო!” დაიღრიალა ჯუზეპემ და სკამიდან წამოდგა. “ის არ იყო საკმარისი, რომ სკოლაში ყოფნის დროს შენ დროს და ჩემს ფულს ასე უაზროდ ფლანგავ?

ო, დიახ, ყველაფერი ვიცი, შენს აზარტულ თამაშებზე, დოღით გართობებზე და

ქალებზე. და ფული რომ არ გაგეფლანგა შენს მდივანსა და მასწავლებლებში ყველა კურსზე ჩაიჭრებოდი. ახლა კი გინდა, რომ ასე შემარცხვინო. მე გეკითხები რატომ?

რატომ?” მან ჰაერშია გაიქნია ფართო ხელი და დეიმონის ყბაზე დაეშვა. “ამას იმიტომ აკეთებ, რომ ნადირობას და გართობას დაუბრუნდე?”

სტეფანი იძულებული იყო ძმას გამოსარჩლებოდა. დეიმონი არც შემკრთალა. ის

თითქმის თავხედურად იდგა, მისი აღკაზმულობა მის კეთილშობილ წარმოშობაზე

მიუთითებდა, ყველაფერი მისი მუქი ფერის თმაზე დახურული ელეგანტურად სადა ქუდით დაწყებული, ყარყუმის მოსასხამით და პრიალა ტყავის ფეხსაცმლით

დამთავრებული. მისი აპრეხილი ზედა ტუჩი კი წმინდა წყლის ქედმაღლობის

გამომხატველი იყო.

ამჯერად ღრმად შეტოპე, გაიფიქრა სტეფანმა და თვალი შეავლო ორ კაცს, რომელთა მზერა ერთმანეთს გადაჯაჭვოდა. ამჯერად შენც კი ვერ მოახერხებ წყლიდან მშრალი ამოსვლას.

სწორედ ამ დროს კაბინეტის კართან მსუბუქი ნაბიჯების ხმა გაისმა. შემობრუნებული სტეფანი მოაჯადოვა ლაპის-ლაზურისფერმა თვალებმა, რომელთაც გარშემო ჩარჩოსავით შემოვლებოდა გრძელი ოქროსფერი წამწამები. ეს კეტრინი იყო. მამამისს, ბარონ ვონ სვართზჩილდს, ის გერმანელი პრინცის ცივი მიწებიდან იტალიის სოფელში ჩამოეყვანა, ის იმედოვნებდა, რომ მის ქალიშვილს ეს დაეხმარებოდა გახანგრძლივებული ავადმყოფობისგან განკურნებაში. და იმ დღის შემდეგ, რაც ამ ქალმა იტალიის მიწაზე დადგა ფეხი, სტეფანისთვის ყველაფერი შეიცვალა.

“უმორჩილესად გთხოვთ მომიტევოთ. არ მინდოდა ხელი შემეშალა თქვენთვის.” მას ძალიან ნაზი და მკაფიო ხმა ჰქონდა. ის ოდნავ შებრუნდა, თითქოს წასვლას აპირებდა.

“არა, ნუ წახვალ. დარჩი,” სწრაფად უთხრა სტეფანმა. მას უნდოდა, რომ მეტი ეთქვა, მისი ხელი ხელებში მოექცია- მაგრამ ვერ გაბედა. მითუმეტეს მამამისის თანდასწრებით.

მას შეეძლო მხოლოდ ამ ძვირფასი ქვასავით ელვარე თვალებისთვის დაჟინებით ეცქირა, ისევე როგორც ისინი უცქერდნენ.

“ჰო, დარჩი,” უთხრა ჯუზეპემ, სტეფანმა დაინახა როგორ გაუბრწყინდა გაცეცხლებული სახე მამამისს და რომ ამან დეიმონი იხსნა. ის ქალისკენ დაიძრა, თან მოსასხამის გრძელი კალთები გაისწორა.

“მამაშენი დღეს უნდა დაბრუნდეს ქალაქში და გაეხარდება შენი დანახვა. მაგრამ როგორი ფერმკრთალი ლოყები გაქვს, კეტრინ. იმედია ისევ ავად არ გამხდარხარ?”

“ხომ იცით, რომ მე ყოველთვის ფერმკრთალი ვარ, სერ. მე არასდროს არ ვიყენებ ფერუმარილს, თქვენი კადნიერი იტალიელი გოგონებისგან განსხვავებით.”

“არც გჭირდებათ,” წამოსცდა სტეფანს სანამ საკუთარი თავის შეჩერებას მოასწრებდა.

კეტრინმა გაუღიმა. ის ისეთი მშვენიერი იყო. მკერდში რაღაც ასტკივდა.

მამამისმა გააგრძელა, “მთელი დღის განმავლობაში სულ რამდენჯერმე გხედავთ.

შებინდებამდე იშვიათად გვაძლევთ თქვენს კომპანიით სიამოვნების შესაძლებლობას.”

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

19

“მე ჩემს ოთახებში სწავლითა და ლოცვით ვარ დაკავებული, სერ,” უპაუხა კეტრინმა წყნარად და წამწამები დახარა. სტეფანმა იცოდა, რომ ეს სიმართლე არ იყო, მაგრამ არაფერი უთქვამს; ის არასდროს გასცემდა კეტრინის საიდუმლოს. ქალმა ისევ სტეფანის მამას გაუსწორა მზერა. “მაგრამ ახლა აქ ვარ, სერ.”

“დიახ, დიახ, მართალია. აუცილებლად უნდა ავღნიშნო, რომ დღეს მამაშენის

დაბრუნებისადმი მიძღვნილი განსაკუთრებული სადილი გვექნება. დეიმონ... საუბარს მოგვიანებით გავაგრძელებთ.” როგორც კი ჯუზეპემ რაღაც ანიშნა მსახურს და ოთახიდან გავიდა, სტეფანი აღფრთოვანებით მიუბრუნდა კეტრინს. ისინი იშვიათად თუ

ახერხებდნენ ერთმანეთს ჯუზეპეს ან კეტრინის მკაცრი გერმანელი პირისფარეშის, გუდრენის გარეშე დალაპარაკებას.

მაგრამ რაც შემდეგ სტეფანმა დაინახა ეს მისი მუცლის აფეთქებას გავდა. კეტრინი იღიმებოდა- იდუმალი ღიმილით, რომელიც არაერთხელ ებოძებინა სტეფანისთვის.

მაგრამ ამჯერად ის სტეფანს არ უყურებდა. ის დეიმონს არ აცილებდა თვალს.

სტეფანს იმ წამს სძულდა თავისი ძმა, სძულდა დეიმონის პირქუში სილამაზე და ვნებიანობა, რომელიც ისე სწვავდა ქალებს, როგორც ჩრჩილებს ცეცხლის ალი. იმ წამს ძალიან მოუნდა დეიმონისთვის გაერტყა და მისი მშვენიერება დაემსხვრია. ამის მაგივრად ის იძულებული იყო გაუნძრევლად მდგარიყო და ეცქირა როგორ დაიძრა კეტრინი ნელა მისი ძმისკენ, როგორ უახლოვდებოდა ნაბიჯ-ნაბიჯ, მისი ოქროსფერი ფარჩის კაბა როგორ შრიალებდა ქვის იატაკზე.

და თუმცა ის დაჟინებით უყურებდა, დეიმონმა ხელი გაუწოდა კეტრინს და

გამარჯვების ბოროტი ღიმილით გაიღიმა...

სტეფანი უცებ მკვეთრად მოტრიალდა და ზურგი აქცია ფანჯარას.

რატომ ხსნიდა მოშუშებულ იარებს? და თუმცა ეს გაიფიქრა, მაინც ამოიღო მაისურიდან გულზე დაკიდებული ოქროს წვრილი ძეწკვი. ცერა და საჩვენებელი თითებით მოეფერა მასზე დაკიდებულ ზარს, შემდეგ კი სინათლეს მიუმარჯვა.

პატარა წრე დახვეწილად იყო გამოკვეთილი ოქროში, 5 საუკუნესაც კი ვერ გაეხუნებინა მისი ბზინვარება. მას ერთადერთი ქვა ამშვენებდა, ეს მისი პატარა ფრჩხილისხელა ლაპის-ლაზური იყო. სტეფანი დააკვირდა მას, შემდეგ საკუთარ ხელზე გაკათებულ მძიმე ვერცხლის ბეჭედს, რომელიც ასევე ლაპისით იყო მოოჭვილი. მკერდში ნაცნობი ტკივილი იგრძნო.

მას არ შეეძლო წარსულის დავიწყება, და სინამდვილეში არც სურდა ეს. მიუხედავად ყველაფრისა რაც თავს გადახდა, ის მაინც სათუთად უფრთხილდებოდა კეტრინის

მოგონებას. თუმცა არსებობდა ერთი მოგონება, რომლის გახსენება მისთვის ნამდვილად არ ღირდა, ეს იყო წიგნი ის ფურცელი, რომელიც არ უნდა გადაეშალა. თუ ის იმ საშინელებას... იმ სიძულვილს გაიხსენებდა, ნამდვილად გაგიჟდებოდა. რადგან ის მართლა გაგიჟდა იმ დღეს, იმ უკანასკნელ დღეს როცა მოუწია მთლიანად ჩაძირულიყო თავის წყევლაში...

სტეფანი ფანჯრისკენ გადაიხარა და შუბლით მინის სიგრილე შეიგრძნო. მის მოძღვარს კიდევ ერთი ანდაზა ჰქონდა: ბოროტება არასდროს დაშოშმინდება. შეიძლება

გაიმარჯვოს, მაგრამ სიმშვიდეს ვერასდროს მოიპოვებს.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

20

საერთოდ რისთვის ჩამოვიდა ფელს ჩარჩში?

მას იმედი ჰქონდა, რომ აქ იპოვიდა სიმშვიდეს, მაგრამ ეს შეუძლებელი იყო. მას ბოლომდე ვერასდროს მიიღებდა საზოგადოება, ის ბოლომდე ვერასდროს დაისვენებდა.

იმიტომ, რომ ის ბოროტი იყო. და მას არ შეეძლო ამის შეცვლა.

ელენა იმ დღეს ჩვეულებრივზე ადრეც კი ადგა. მან გაიგონა დეიდა ჯუდიტი როგორ დაფუსფუსებდა თავის ოთახში, შხაპისთვის ემზადებოდა. მარგარეტს ჯერ კიდევ ღრმად ეძინა, საწოლში პატარა თაგუნასავით მოკუნტულიყო. ელენამ თავისი უმცროსი დის ნახევრად-შეღებულ კარს უხმაუროდ ჩაუარა და კიბეებზე დაეშვა, რომ სახლიდან გაეღწია.

იმ დილით ჰაერი სუფთა იყო; კომშის ხეს ახლა მხოლოდ ჩვეულებრივი ნარჩიტები და ბეღურები შეფარებოდნენ. ელენამ, რომელსაც დასაძინებლად წასულს საზიზღარი თავის ტკივილი აწუხებდა, სახე მოწმენდილი ლურჯი ცისკენ აღმართა და ღრმად ჩაისუნთქა.

თავს გუშინდელზე ბევრად უკეთესად გრძნობდა. ის მეტს შეპირდა, რომ სკოლამდე შეხვდებოდა, და თუმცა დიდად არ ეპიტნავებოდა მისი ნახვა, რატომღაც

დარწმუნებული იყო, რომ ყველაფერი კარგად ჩაივლიდა.

მეტი სკოლიდან ორიოდ ქუჩის მოშორებით ცხოვრობდა. ეს ჩვეულებრივი სადა სახლი იყო, ქუჩაზე არსებული სხვა სახლებისგან არაფრით გამორჩეული, შეიძლება პარმაღის წინ დაგდებული ნაჭერი ოდნავ უფრო გახუნებული იყო, ან საღებავი სხვებზე მეტად აქერცლილი. მეტი უკვე გარეთ იცდიდა და ელენას წამით როგორც ყოველთვის

გულისცემა აუჩქარდა მისი დანახვისას.

ის მართლა სიმპათიური იყო. ამას ეჭვიც არ შეჰქონდა ელენას. ეს ბიჭი არა

განმაცვიფრებლად, თითქმის შემაწუხებლად სიმპათიური იყო- როგორც ზოგი, არამედ ამერიკულად ჯანსაღი სილამაზე ჰქონდა. მეტ ჰანიკატი ნამდვილი ამერიკელი იყო. ქერა თმა საფეხბურთო სეზონის გამო მოკლედ შეეკრიჭა, კანი მზისგან დამწვარი ჰქონდა, მისი ბებია-ბაბუის ფერმაში მუშაობის გამო. ლურჯი თვალები პატიოსანი და ალალი გამომეტყველებით უმზერდნენ. მხოლოდ დღეს, როცა მან მკლავები გაუშვირა გოგონას თავიზანი ჩახუტებისთვის, მისი თვალები ოდნავ სევდიანად გამოიყურებოდა.

“შიგნით არ შემოხვალ?”

“არა. მოდი, უბრალოდ გავისეირნოთ,” უთხრა ელენამ. ისინი გვერდიგვერდ

მიაბიჯებდნენ, ისე, რომ ერთმანეთს არ ეხებოდნენ. ნეკერჩხლები და შავი კაკლის ხეები ჩამწკრივებულიყო ქუჩაზე, ჰაერში ჯერ კიდევ ადრიანი დილის მდუმარებას

დაესადგურებინა. ელენა თავის ფეხებს დაჰყურებდა ნესტიან ტროტუარზე, უკვე აღარ გრძნობდა თავდაჯერებულობას. არ იცოდა როგორ დაეწყო ის, რისი თქმაც სურდა.

“ჯერ კიდევ არაფერი მოგიყოლია საფრანგეთზე,” უთხრა მეტმა.

“ჰო, მაგარი იყო,” უპასუხა ელენამ. თან გვერდულად გახედა. ისიც ტროტუარს უყურებდა. “იქ ყველაფერი მაგარი იყო,” გააგრძელა მან და შეეცადა ცოტა ხალისიანი ხმა ჰქონოდა. “ხალხი, საკვები, ყველაფერი. მართლა...” მას ხმა აუთრთოლდა და ნერვულად გაიცინა.

“ჰო, ვიცი. მაგარია,” მეტმა დაასრულა წინადადებმა მის ნაცვლად. მეტი გაჩერდა და თავის გაცვეთილ ტენისის ფეხსაცმელს დააშტერდა. ელენამ იცნო შარშანდელი

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

21

ფეხსაცმელები. მეტის ოჯახს ძლივს გაჰქონდა თავი; შეიძლება ახალი ფეხსაცმელების საყიდელი ფულიც არ ჰქონდათ. ელენამ თავი აწია, რომ მეტის მშვიდი ლურჯი თვალები ეპოვა.

“იცი, ძალიან ლამაზად გამოიყურები,” უთხრა მან.

ელენამ შეშფოთებით დააღო პირი რაღაცის სათქმელად, მაგრამ ისევ ბიჭმა განაგრძო.

“და მგონია, რომ ჩემთვის რაღაც გაქვს სათქმელი.” ელენამ თვალი თვალში გაუყარა და გაუღიმა, ცალყბად და სევდიანად. მეტმა ისევ ხელები გაუშვირა.

“ო, მეტ,” უთხრა ელენამ და მაგრად ჩაეკრა. შემდეგ უკან დაიხია, რომ სახეზე შეეხედა.

“მეტ, შენ ყველაზე მაგარი ბიჭი ხარ, ვისაც ოდესმე შევხვედრივარ. მე არ ვიმსახურებ შენნაირ პიროვნებას.”

“აი, თურმე რატომ გინდა ჩემი თავიდან მოშორება,” თქვა მეტმა, როცა გზა განაგრძეს.

”თურმე შენზე კარგი ვყოფილვარ და არ შემეფერები. ამას აქამდეც უნდა

მივმხვდარიყავი.”

ელენამ მკლავზე მოსცხო. “არა, ამიტომ არა. თანაც მე სულაც არ გიშორებ თავიდან.

ჩვენ ვიმეგობრებთ, ხომ ასეა?”

“ოჰ, აბა რა. რა თქმა უნდა.”

“რადგან როგორი დასკვნაც გამოვიტანე,” ელენა გაჩერდა და ისევ თვალებში ახედა. ”ჩვენ კარგი მეგობრები ვართ. სიმართლე მითხარი, ხომ მართლა მეგობარივით გიყვარვარ?”

მეტმა შეხედა მას, შემდეგ თვალები აატრიალა. “აჯობებს ამაზე არ გიპასუხო.” თქვა მან.

როგორც კი ელენამ სახე დახარა, მან დაამატა,”ამას არაფერი აქვს საერთო ახალ ბიჭთან, ხომ ასეა?”

“არა,” მცირე ყოყმანის შემდეგ უპასუხა ელენამ და სწრაფად დაამატა,”ჯერ არც შევხვედრივარ. არც ვიცნობ.”

“მაგრამ, ხომ გინდა გაიცნო. არა, ნურაფერს იტყვი.” მან ხელი მოხვია გოგონას და ფრთხილად შეაბრუნა. “წამოდი, სკოლაში წავიდეთ. თუ მოვასწრებთ ფუნთუშას

გიყიდი.”

მათ გზა განაგრძეს, ამ დროს რაღაც შეასკდა კაკლის ხეს მათ თავზემოთ. მეტმა დაუსტვინა და ხელი გაიშვირა. “ერთი ამას შეხედე! ამხელა ყვავი არასდროს მინახავს!”

ელენამ აიხედა, მაგრამ ყვავი უკვალოდ გამქრალიყო.

იმ დღეს ელენასთვის სკოლა სწორედ რომ შესაფერისი ადგილი იყო თავისი გეგმის სისრულეში მოსაყვანად.

დილას გაიღვიძა თუ არა, უკვე იცოდა რა უნდა ექნა. იმ დღეს მან რაც შეეძლო მეტი ინფორმაცია შეაგროვა სტეფან სალვატორის თემაზე. ეს სულაც არ გასჭირვებია, რადგან რობერტ ი. ლიის სახელობის სკოლაში ყველა მასზე ლაპარაკობდა.

უკვე ყველასთვის იყო ცნობილი წინა დღით ადმინისტრაციულ მდივანთან მომხდარი ინცინდენტი. დღეს კი სტეფანი დირექტორის კაბინეტში გამოეძახათ. აშკარად

საბუთებთან იყო დაკავშირებული ეს გაუგებრობა. მაგრამ დირექტორს ის ისევ საკლასო ოთახში დაებრუნებინა ( მას შემდეგ რაც, როგორც ამბობდნენ, დირექტორს რომიდან-

თუ ვაშინგტონიდან დაურეკეს) და ახლა როგორც ჩანდა ყველაფერი მოწესრიგდა. ყოველ შემთხვევაში, ოფიციალურად მაინც.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

22

შუადღეს, როცა ელენა ევროპის ისტორიის საკლასო ოთახს მიუახლოვდა, ის

მისალმების ნიშნად ხმადაბალი სტვენით დააჯილდოვეს. ეს დიკ კარტერი და ტაილერ სმოლვუდი დაყიალობდნენ იქვე. ორი სრული იდიოტი, გაიფიქრა ელენამ, არც მათ სტვენას და არც მიშტერებულ მზერას არ მიაქცია ყურადღება. მათი აზრით, მას შემდეგ რაც სკოლის ფეხბურთის გუნდში მოხვდნენ, მაგარ ბიჭებად იქცნენ. ელენას თვალი არ მოუცილებია მათთვის, თვითონაც დერეფანში მოუწია შეყოვნება, სანამ ტუჩის საცხს წაისვამდა, თან კომპაქტ დისკს ატრიალებდა ხელში. მან სპეციალური დირექტივები მისცა ბონის და გეგმაც მზად იყო ასამუშავებლად როგორც კი სტეფანი გამოჩნდებოდა.

დისკზე ელენას ზურგსუკან არსებული მთელი დერეფანი ირეკლებოდა.

და მაინც, ელენას თვალთახედვის არიდან გამოეპარა მისი მოსვლა. სტეფანი უცებ მის გვერდით გაჩნდა, ელენა შეეცადა მაშინვე დაემალა დისკი, მან ისევ ჩაუარა. გოგონამ მისი გაჩერება დააპირა, მაგრამ სანამ ამას იზამდა, რაღაც მოხდა. სტეფანი დაიძაბა- მისი ყოველი ნაკვთი სიფრთხილეს გამოხატავდა. სწორედ ამ დროს დიკმა და ტაილერმა ჩაუჭრეს სტეფანს საკლასო ოთახის კარისკენ მიმავალი გზა.

უმაღლესი კლასის იდიოტები, გაიფიქრა ელენამ, თან თვალები დაუბრიალა მათ

სტეფანის მხარზემოთ.

ბიჭები რაღაცას უაზროდ მაიმუნობდნენ, კარებში სპეციალურად გაეხირნენ, ნელა მიბაჯბაჯებდნენ, თითქოს საერთოდ ვერ ამჩნევდნენ სტეფანის არსებობას.

“უკაცრავად.” ეს იგივე ტონი იყო, როგორიც ისტორიის მასწავლებელთან ჰქონდა.

წყნარი, მაგრამ მკაფიო.

დიკმა და ტაილერმა ერთმანეთს გადახედეს, მერე გარშემო მიმოიხედეს, თითქოს უხილავი სულის ხმა მოესმათ.

"შცოოზი?"ყალბად იკითხა ტაილერმა. "შცოოზი მე? მე სცოოზი?თუ ჯაკუზი?” ორივე ახარხარდა.

ელენამ დაინახა როგორ დაეჭიმა უცნობს კუნთები ვიწრო მაისურის ქვეშ. ძალების უთანაბრობას ჰქონდა ადგილი; ორივე სტეფანზე უფრო მაღალი იყო, ტაილერი კი ორჯერ უფრო მხარბეჭიანიც.

“რამე პრობლემაა?” ელენაც ისევე გააოცა მის ზურგსუკან გაჟღერებულმა ხმამ, როგორც ბიჭები. ის მობრუნა და მეტი დაინახა. ლურჯი თვალები მრისხანებას აფრქვევდნენ.

ელენამ ტუჩზე იკბინა ღიმილის დასამალად, როცა ბიჭებმა ბუზღუნით

გაანთავისუფლეს გზა. მეტ, შე ძველო, გაიფიქრა ელენამ. მაგრამ ახლა “ძველი” მეტი სტეფანის გვერდით მიაბიჯებდა ოთახში და ელენას მოუწია უკან მიჰყოლოდა მათ, ახლა უკვე ორ მაისურს მიშტერებული.

როცა ისინი დასხდნენ, ელენა სტეფანის უკანა მერხზე შეცურდა, ამგვარად შეეძლო ისე ეთვალთვალა მისთვის, რომ მას ვერ დაენახა. მის გეგმას გაკვეთილის ბოლომდე მოუწევდა მოცდა.

მეტმა ხურდები ააჩხარუნა ჯიბეში, რაც ნიშნავდა, რომ რაღაცის თქმა სურდა.

“მმ, გამარჯობა,” დაიწყო ბოლოს მორიდებულად. “ის ბიჭები, ხომ იცი...”

სტეფანს გაეცინა. თუმცა ელენას მოეჩვენა, რომ ეს სიმწრის სიცილი იყო. “ვინ ვარ, რომ ისინი განვსაჯო?” ამ სიტყვებში ელენამ უფრო მეტი ემოცია დაინახა, ვიდრე მანამდე მისგან მოესმინა, თუნდაც მისტერ ტენერთან საუბრის დროს. და ეს ემოცია, მართლაც ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

23

რომ უბედური ადამიანისას გავდა. “ასეა თუ ისე, რატომ უნდა მივეღე ვინმეს გულკეთილად?” თითქმის თავისთვის დააბოლოვა მან.

“რატომ არ უნდა მიეღე?” მეტი სტეფანს მისჩერებოდა. ბოლოს მან ყბები დაჭიმა, ეს ნიშნავდა, რომ გადაწყვეტილება მიიღო.

“მისმინე,” გააგრძელა მან. “შენ გუშინ ფეხბურთზე ლაპარაკობდი. ჩვენმა ერთ-ერთმა მოთამაშემ გუნდი დატოვა, მისი შემცვლელი გვჭირდება. სინჯები ნაშუადღევს გვაქვს.

რას იტყვი?”

“მე?” როგორც ჩანდა სტეფანი ამას არ მოელოდა. “მმ... არ ვიცი რამდენად შევძლებ.”

“სირბილი შეგიძლია?”

“შემიძლია...?” სტეფანი სანახევროდ შებრუნდა მეტისკენ, ელენამ დაინახა

თავშეკავებულმა ღიმილმა როგორ აუპრიხა მას ტუჩი. “კი.”

“ბურთის დაჭერა?”

“კი.”

“ჰოდა სწორედ ეგ გვჭირდება. თუ ჩემ ნასროლ ბურთს დაიჭერ და გაიქცევი, ესეიგი თამაშიც შეგძლებია.”

“გასაგებია.” სტეფანმა თითქმის მისცა საკუთარ თავს გაღიმების უფლება. მეტი მას სერიოზული სახით უყურებდა, თუმცა ლურჯი თვალები სიხარულით უბრწყინავდა.

ელენამ გაკვირვებით აღმოაჩინა, რომ შურდა მეტის. ორ ბიჭს შორის თბილი

ურთიერთობა დამყარდა, ელენა კი მათგან სრულიად გარიყული იყო.

მაგრამ წუთიც არ გასულა, რომ ღიმილი გაქრა სტეფანის სახიდან. მან შორეული ხმით თქვა,”გმადლობ... მაგრამ უარი უნდა გითხრა. მე სხვა ვალდებულებები მაკისრია.”

ამ დროს ოთახში ბონი და კაროლინი შემოვიდნენ და გაკვეთილიც დაიწყო.

მისტერ ტენერის მთელი ლექციის განმავლობაში ელენა საკუთარ თავს

უმეორებდა,”გამარჯობა. მე ელენა გილბერტი ვარ, უფროსკლასელთა კომიტეტის

წარმომადგენელი. მე დამნიშნეს შენს თანმხლებლად, რომელმაც მთელი სკოლა უნდა დაგათვალიერებინოს. იმედი მაქვს, თავაზიანობას გამოიჩენ და ნებას მომცემ ჩემი დავალება შევასრულო. ხომ არ მისცემ საბაბს კომიტეტის თავმჯდომარეს საყვედური გამომიცხადოს, იმის გამო, რომ არ შევასრულე დავალება?” ბოლო სიტყვები სევდიანი, მუდარის გამომხატველი მზერით უნდა დაგვირგვინებულიყო- ეს იმ შემთხვევისთვის, თუ ის თავის დაძვრენას შეეცდებოდა. თეორიულად ადვილი საქმე ჩანდა. ეს ბიჭიც ჩვეულებრივი ძუძუმწოვარა აღმოჩნდებოდა, ოღონდ ერთ-ერთი იმათგანი, ვის ხელში ჩასაგდებადაც უნდა გარისკო.

შუა გაკვეთილის დროს, გვერდით მჯდომმა გოგონამ ელენას ფურცელი მიაწოდა.

ელენამ გაშალა ფურცელი და ბონის მრგვალი, ბავშვური ხელნაწერი იცნო: “რაც შემეძლო შევაყოვნე კაროლინა. აბა, რა ქენი? გაჭრა გეგმამ???”

ელენამ თავი ასწია და წინა რიგში მჯდომი, უკან მოტრიალებული ბონი დაინახა.

ელენამ ფურცელზე მიუთითა, თავი გააქნია და პირით ანიშნა: “გაკვეთილის მერე.”

თითქოს მთელი საუკუნე გავიდა სანამ მისტერ ტენერი უკანასკნელ ინსტრუქციებს მისცემდა მათ ზეპირ გადმოცემებზე და გაკვეთილიდან გაანთავისუფლებდა. ყველა ერთად წამოიშალა. აი, ისიც, გაიფიქრა ელენამ და გულისცემა აჩქარებულმა გადაუჭრა სტეფანს გზა. ისე, რომ სტეფანი მას გვერდს ვერ აუვლიდა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

24

როგორ ზუსტად დიკივით და ტაილერივით გამომივიდა, გაიფიქრა ელენამ და ძლივს შეიკავა ისტერიული ხითხითი. მან სახე წამოწია და თავისი თვალების გასწვრივ სტეფანის ტუჩები დაინახა.

უცებ თავში ყველაფერი აერია. რა უნდა ეთქვა? მან პირი დააღო და როგორღაც მოახერხა, რომ სიტყვები, რომლებსაც ამდენი ხანი ამზადებდა, ბორძიკით ამოეთქვა.

“სალამი, მე ელენა გილბერტი ვარ, უფროსკლასელთან კომიტეტის წარმომადგენელი. მე დამავალეს...”

“მაპატიე; არ მცალია.” ელენამ მაშინვე ვერც დაიჯერა, რომ მან დაილაპარაკა, რომ მან საუბრის დასრულებაც არ აცალა. მაგრამ პირმა მაინც თავისით განაგრძო ლაპარაკი.

“...რომ დაგათვალიერებინო მთელი სკოლა...”

“მაპატიე. არ შემიძლია. მე... ფეხბურთის სინჯებზე უნდა წავიდე.” სტეფანი უცებ იქვე დაყუდებულ გაოცებულ მეტს მიუბრუნდა. “შენ მითხარი სინჯები გაკვეთილების

დასრულებისთანავე დაიწყებაო, არა?”

“კი,” ნელა უპასუხა მეტმა. “მაგრამ...”

“მაშინ აჯობებს ვიჩქარო. გზას ხომ არ მაჩვენებდი.”

მეტმა უმწეოდ გადახედა ელენას და მხრები აიჩეჩა. “რა თქმა უნდა, წამოდი.” მეტმა უკან მოიხედა და თვალი შეავლო ელენას. სტეფანი არ მობრუნებულა.

ელენა ცნობისმოყვარე თვალების ყურადღების ცენტრში აღმოჩნდა, მათ შორის იყო კაროლინიც, რომელიც თავდაჯერებული ღიმილით მოურიდებლად გაუმასპინძლდა.

ელენამ იგრძნო როგორ დაუბუჟდა სხეული და ყელში ბურთივით გაეჩხირა ბოღმა. ერთი წამითაც ვეღარ გაუძლებდა იქ დგომას. მობრუნდა და რაც შეეძლო სწრაფად გავარდა ოთახიდან.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

25

თავი 4

ელენამ სკოლის დერეფანში საკუთარ კარადამდე რომ მიაღწია, კუნთები უარესად დაუბუჟდა, ყელში გაჩრილი ბოღმის ბურთი კი ცრემლებად ცდილობდა გარეთ გამოღწევას. მაგრამ ის საკუთარ თავს უფლებას არ მისცემდა, სკოლაში, ყველას თანდასწრებით ეტირა, არასდროს. მას შემდეგ რაც კარადის კარი მიკეტა, გასასვლელისკენ დაიძრა.

სწავლის დაწყებიდან რიგით მეორე დღეს, ის სკოლიდან ზარის დარეკვისთანავე სახლში მიდიოდა, თანაც მარტო. დეიდა ჯუდიტი ვერასდროს გაიგებდა რა მოხდა. მაგრამ როდესაც ელენამ სახლს მიაღწია, აღმოაჩინა, რომ დეიდა ჯუდიტის მანქანა ადგილზე არ იდგა, ალბათ ის და მარგარეტი მარკეტში წავიდნენ პროდუქტების საყიდლად. ელენა შინ შევიდა, ირგვლივ მდუმარებას და სიმშვიდეს დაესადგურებინა.

მართლაც რომ ესიამოვნება ეს მდუმარება, ახლა მარტო ყოფნაზე მეტად არაფერი უნდოდა. მაგრამ სხვამხრივ, სიმართლე რომ ითქვას, წარმოდგენა არ ჰქონდა რა უნდა ეკეთებინა მარტო.

ახლა, როცა როგორც იქნა შეეძლო ეტირა, რატომღაც არ მოსდიოდა ცრემლები. ზურგჩანთა ბეჭიდან ჩამოიცურა და იატაკზე დააგდო, შემდეგ ნელი ნაბიჯებით შევიდა მისაღებ ოთახში.

ეს იყო გემოვნებით მოწყობილი, შთამბეჭდავი მისაღები, ელენას საძინებლის გარდა ეს იყო ერთადერთი ოთახი, რომელიც არ გადაუკეთებიათ. თავდაპირველი შენობა აქ 1861 წელს ააშენეს, რომელიც მთლიანად დაიწვა სამოქალაქო ომის დროს. ერთადერთი ეს ოთახი გადარჩა, თავისი დახვეწილჩუქურთმებიანი ბუხრით და კიდევ დიდი საძინებელი ზედა სართულზე. ელენას მამის დიდმა ბაბუამ ააშენა ახალი შენობა და მას შემდეგ გილბერტები დასახლდნენ აქ. ელენამ ერთ-ერთი იატაკიდან ჭერამდე აწვდილ ფანჯარაში გაიხედა. ძველებური მინა სქელი და მოყანყალებული იყო, მის მიღმა ყველაფერი დამახინჯებულად და უჩვეულოდ ჩანდა. მას გაახსენდა როგორ ანახა მამამისმა პირველად ეს მოყანყალებული ძველი შუშები. მაშინ მარგარეტზე ცოტა უფრო პატარა იყო.

ყელში ისევ ბოღმის ბურთი ჰქონდა გაჩრილი, მაგრამ ცრემლები მაინც არ მოსდიოდა. მის გონებაში ყველაფერი ერთმანეთს ეწინააღმდეგებოდა. მას არავის დანახვა არ სურდა, მაგრამ თავს მაინც მტკივნეულად მარტოდ გრძნობდა. მას უნდოდა ეფიქრა, მაგრამ მცდელობის მიუხედავად, აზრები ისე ეფანტებოდა, როგორც თაგვები გაურბიან თეთრ ბუს.

თეთრი ბუ... მტაცებელი ფრინველი... მძორისმჭამელი... ყვავი, გაიფიქრა მან. “ყველაზე დიდი ყვავი რომელიც ოდესმე ენახა,” მეტმაც ხომ ასე თქვა.

თვალებში ისევ სევდა ჩაეღვარა. საწყალი მეტი. მან ხომ გული ატკინა, მაგრამ მან ყველაფერი არაჩვეულებრივად გაუგო. ის სტეფანსაც კი ისე თავაზიანად ექცეოდა.

სტეფანი. გული მტკივნეულად შეეკუმშა და თვალებიდან წყვილი მსხვილი ცრემლი ჩამოუგორდა. აი, როგორც იქნა ატირდა. ის ტიროდა სიბრაზის, დამცირების, იმედგაცრუების- და კიდევ რის გამო?

სინამდვილეში რა დაკარგა დღეს? რას გრძნობდა სინამდვილეში ამ უცნობის, სტეფან სალვატორის მიმართ?

მისი სახით გამოწვევა გაუგზავნა ბედმა, დიახ, და მხოლოდ ეს ხდიდა მას სხვა ბიჭებისგან განსხვავებულს, საინტერესოს. სტეფანი მართლა ეგზოტიკური და... ამაღელვებელი პიროვნება იყო.

სასაცილოა, მაგრამ ბიჭებს ხშირად უთქვამთ ელენასთვის, რომ სწორედ თვითონ იყო ასეთი. ასევე მათგან, ან მათი მეგობრებისგან ან დებისგან იგებდა, თუ როგორ ნერვიულობდნენ ისინი მასთან შეხვედრის წინ, როგორ უოფლიანდებოდათ ხელისგულები, და მუცელში თითქოს პეპლები დაფუთფუთებდნენ. ელენას ასეთი ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

26

რაღაცეები ყოველთვის გასართობ სისულელედ მიაჩნდა. არცერთ ბიჭს, რომელსაც ოდესმე შეხვედრია, არასდროს გამოუწვევია მსგავსი მღელვარება მასში.

მაგრამ დღეს, როდესაც სტეფანს ელაპარაკებოდა, პულსი შესამჩნევად აუჩქარდა და მუხლებში სისუსტე იგრძნო. ხელისგულებიც კი დაეცვარა ოფლისგან. მუცელში კი პეპლების ნაზი ფუთფუთი კიარა თითქოს ღამურების ფრთების ფართხუნი იგრძნო.

ნუთუ მხოლოდ იმიტომ დაინტერესდა ახალი ბიჭით, რომ ის მასში მღელვარებას იწვევდა? არც ისე დამაჯერებელი მიზეზია, ელენა, უთხრა საკუთარ თავს. არადამაჯერებელი კი არა, თითიდან გამოწოვილი მიზეზი.

მაგრამ მისი ტუჩები. მისი ნაქანდაკევი ტუჩები, რომლის დანახვაზეც მუხლები აუცახცახდა, არა ნერვიულობის, არამედ სრულიად განსხვავებული გრძნობის გამო. და ეს კუპრივით შავი თმა- მოუნდა თითებით შეეგრძნო მისი თმის სინაზე. მისი მოქნილი, ბრტყელ-კუნთებიანი სხეული, გრძელი ფეხები და...

მისი ხმა. სწორედ მისმა ხმამ გადააწყვეტინა გუშინ, რომ რადაც არ უნდა დასჯდომოდა ეს ბიჭი ხელში ჩაეგდო.

მისტერ ტენერთან საუბრისას ცივი და ზიზღნარევი ხმა ჰქონდა, მაგრამ ელენას მოეჩვენა, რომ საკუთარ თავს აიძულებდა ასეთი ხმა ჰქონოდა. ელენა დაინტერესდა შეიძლებოდა თუ არა ხმაც ისეთი პირქუში ჰქონოდა, როგორიც თვითონ იყო, ან როგორ წარმოთქვამდა მის სახელს, ნაზი ჩურჩულით აამოძრავებდა ბაგეებს...

“ელენა!”

ელენა შეხტა, ოცნებებიდან გამოერკვა. მაგრამ, რა თქმა უნდა სტეფან სალვატორს არ დაუძახია მისთვის, ეს დეიდა ჯუდიტმა შემოაღო სახლის კარები.

“ელენა? ელენა!” მარგარეტმა სიხარულით დაიჭყიპინა. “სახლში ხარ?”

ელენას ისევ სევდამ წამოუარა. სამზარეულოში მიმოიხედა. ახლა ნამდვილად ვერ გაუძლებდა დეიდამისის აღელვებულ კითხებს და მარგარეტის გულწრფელ სიხარულს. მითუმეტეს, რომ წამწამები ჯერაც არ შეშრობოდა, თვალებზე კი სახიფათოდ მოადგა ცრემლების ახალი ნაკადი. მან ელვის სისწრაფით მიიღო გადაწყვეტილება, როგორც კი წინა კარი გაჯახუნდა, ის უკანა კარით გასხლტა გარეთ.

უკანა კარის პარმაღიდან ისკუპა და ეზოში აღმოჩნდა, თუმცა ყოყმანობდა. ნაცნობთან არავისთან არ უნდოდა წასვლა. მაგრამ სად უნდა წასულიყო ისეთ ადგილზე სადაც არავინ შეაწუხებდა?

პასუხი თითქმის იმწამსვე გაჩნდა გონებაში. რა თქმა უნდა. ის დედის და მამის სანახავად წავიდოდა.

წინ მართლაც რომ დიდი გზა ჰქონდა გასავლელი, თითქმის ქალაქის მეორე ბოლოში უნდა წასულიყო, მაგრამ ბოლო სამი წლის განმავლობაში ის ადგილი ძალიან ახლობელი გახდა ელენასთვის. მან ვიკერის ხიდი გადაჭრა, გორაკზე აირბინა და შემდეგ პატარა ველზე დაეშვა.

სასაფლაოს ამ ნაწილს კარგად გაეძლო დროისთვის; ეს ძველი სექცია იყო, რომელსაც სხვა სექციებზე მეტად უვლიდნენ, აქ ბალახი თანაბარ სიმაღლეზე იყო გაკრეჭილი და ყვავილების თაიგულები მკვეთრ ფერებად ჩანდა მდელოზე. ელენა მარმარილოს დიდ საფლავის ქვასთან ჩაჯდა, რომელზეც გვარი “გილბერტი” იყო ამოკვეთილი.

“გამარჯობა, დედა, გამარჯობა, მამა,” დაიჩურჩულა მან. წინ გადაიხარა, რომ საფლავზე ყვავილები დაეწყო, რომელიც გზად მომავალმა დაკრიფა. შემდეგ ფეხები მოკეცა. გაუნძრევლად იჯდა.

აქ ხშირად მოდიოდა უბედური შემთხვევის შემდეგ. მარგარეტი ავტოავარიის დროს მხოლოდ ერთი წლის იყო; არც ახსოვდა მშობლები. სამაგიეროდ ელენას არ ავიწყდებოდა. აღარ შეუჩერებია საკუთარი თავი, რომ არ ჩაფლულიყო მოგონებებში, ყელში გაჩრილი ბურთი უფრო გაიბერა და ცრემლებიც უფრო ადვილად წამოუვიდა.

ჯერ კიდევ ძალიან ენატრებოდა ისინი. დედა, ასეთი ახალგაზრდა და ლამაზი და მამა, გულკეთილი ღიმილით.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

27

თუმცა, რა თქმა უნდა, ძალიან გაუმართლა, რომ დეიდა ჯუდიტი ედგა მხარში. ყველა დეიდა არ მიატოვებდა სამუშაოს და არ გამოიქცეოდა პატარა ქალაქში, რომ დაობლებული დიშვილებისთვის მიეხედა. და რობერტი, დეიდა ჯუდიტის საქმრო, მარგარეტს უფრო მამინაცვალივით ეპყრობოდა, ვიდრე შესაძლო ბიძასავით.

მაგრამ ელენას თავისი მშობლები ახსოვდა. ზოგჯერ, დაკრძალვიდან მალევე, ის მოდიოდა აქ, რომ ჯავრი ეყარა მათზე, მხოლოდ იმიტომ გაბრაზებულს, რომ ისინი ასე დაუნდობლად მოექცნენ და მოკვდნენ. ეს მაშინ იყო, როცა დეიდა ჯუდიტს ჯერ არც ისე კარგად იცნობდა და თავს ისე გრძნობდა, თითქოს დედამიწის ზურგზე აღარსად იყო მისი ადგილი.

ახლა სადაა მისი ადგილი? დაინტერესდა. მარტივი პასუხი იყო, აქ, ფელს ჩარჩში, სადაც მან მთელი ცხოვრება გაატარა. მაგრამ ამ ბოლო დროს, ეს მარტივი პასუხი მცდარი ეჩვენებოდა. ბოლო დროს ისეთი შეგრძნება უჩნდებოდა, რომ არსებობდა სხვა ადგილი, რომელსაც ის დანახვისთანავე იცნობდა და თავის სახლს უწოდებდა.

მის წინ მიწაზე ადამიანის ჩრდილი დაეცა, გაოცებულმა ასწია თავი. წამით თავს წამომდგარი ორი ფიგურა უჩვეულოდ ეუცხოვა. გახევებული აკვირდებოდა.

“ელენა,” აფორიაქებული ხმით უთხრა თეძოებზე დოინჯებ შემოწყობილმა, დაბალმა ფიგურამ. “ზოგჯერ შენზე მართლა სერიოზულად ვღელავ.”

ელენამ თვალები დააფახულა და ოდნავ გაიცინა. ბონი და მერედიტი იყვნენ. “რა უნდა გააკეთოს ადამიანმა, რომ ცოტა ხნით მაინც მოახერხოს მარტო დარჩენა?” უთხრა მათ, როცა მის გვერდით მოკალათდნენ.

“უნდა გვითხრას, რომ წავიდეთ,” შესთავაზა მერედიტმა, მაგრამ ელენამ პასუხად მხოლოდ მხრები აიჩეჩა.

მერედიტს და ბონის ხშირად უწევდათ აქ მოსვლა მის საპოვნელად, ავარიიდან თვეების შემდეგაც კი. ელენამ უცებ მადლიერება იგრძნო მათ მიმართ ამის გამო. სხვაგან თუ არა, მისი მეგობრების გვერდით მაინც იყო მისი ადგილი, რომლებსაც მართლა უყვარდათ. მერე რა, თუ ნამტირალევ თვალებს შეატყობდნენ, პირიქით სიამოვნებით გამოართვა ბონის დაჭმუჭნული ნაჭერი და ცრემლები მოიწმინდა. ცოტა ხანს სამივე მათგანი უხმოდ იჯდა და უყურებდა როგორ არხევდა ქარი სასაფლაოზე ჩამწრკივებული მუხის ფოთლებს.

“ვწუხვარ, რომ დღეს ასე მოხდა,” თქვა ბოლოს ბონიმ ნაზი ხმით. “მართლა საშინელება იყო.”

“შენი გვარი გილბერტთან ერთად “ტაქტიც” არის,” თქვა მერედიტმა. “ყველაფერს არც ისე ცუდად ჩაუვლია, ელენა.”

“შენ იქ არ ყოფილხარ.” ელენამ თითქოს ყველაფერი ისევ გადაიტანა მომხდარის გახსენებისას. “ეს ნამდვილად საშინელება იყო. მაგრამ ახლა უკვე აღარ მანაღვლებს.” დაამატა უემოციოდ. “მასთან ყველაფერი დამთავრდა. ის ბიჭი უკვე აღარ მაინტერესებს.”

“ელენა!”

“მართალს გეუბნებით, ბონი. თავი აშკარად... ამერიკელებზე უკეთესი ჰქონია. ასე, რომ ამიერიდან შეუძლია აიღოს ის თავისი მაგარი სათვალეები და.. ”

მერედიტმა და ბონიმ ჩაიხითხითეს. ელენამ ცხვირი მოიწმინდა და თავი გააქნია. “ასეა თუ ისე,”უთხრა მან ბონის და განზრახ შეცვალა სასაუბრო თემა. “მისტერ ტენერი დღეს რაღაც უხასიათოდ ბრძანდებოდა.”

ბონის ნაწამები სახე ჰქონდა. “იცი, რომ მან მე ამირჩია პირველ მოსწავლედ, ვინც ზეპირი მოხსენება უნდა მოუმზადოს? თუმცა დიდად არ მანაღვლებს; იმიტომ, რომ დრუიდების თემა ავირჩიე და. .”

“რისი თემაა?”

“დრუ-ი-დე-ბის. უცნაური ბებრების, რომლებმაც სტოუნჰენჯი ააგეს. ისინი ჯადოქრებად ითვლებოდნენ ძველ ინგლისში. მე მათი შთამომავალი ვარ, სწორედ ამიტომ ვარ მკითხავი.”

მერედიტმა ჩაიფრუტუნა, მაგრამ ელენამ უხასიათოდ შეუბღვირა თითებს შორის გარჭული ბალახის ღეროს.

“ბონი, გუშინ მართლა დაინახე რამე ჩემ ხელისგულზე?” ჰკითხა მან უცებ.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

28

ბონის ყოყმანი დაეტყო. “არ ვიცი,” თქვა ბოლოს. “მე... მე მაშინ მეგონა რომ დავინახე. მაგრამ ზოგჯერ ჩემ წარმოსახვას შეცდომებამდე მივყავარ.”

“ბონიმ იცოდა, რომ აქ იქნებოდი,” მოულოდნელად თქვა მერედიტმა. “მე ყავახანაში შევლას ვაპირებდი, მაგრამ მან თქვა,”ის სასაფლაოზეა.”

“მართლა მე ვთქვი?” ბონი გულწრფელად გაოცებული, თუმცა იმავდროულად აღფრთოვანებულიც ჩანდა. “აი, ხომ ხედავ. ჩემ ედინბურგში მცხოვრებ ბებიას ხილვები აქვს, მეც ასე ვარ. ეს ყოველთვის გადადის მემკვიდრეობით.”

“თან დრუიდების შთამომავალი ხარ,” სერიოზულად უთხრა მერედიტმა.

“მართალია. შოტლანდიაში ჯერ კიდევ მისდევენ ძველ ტრადიციებს. ვერც კი დაიჯერებთ, ბებიაჩემი ზოგჯერ ისეთ რაღაცეებს აკეთებს. მას თავისი ხერხი აქვს იმის გასაგებად, თუ ვისზე დაქორწინდები ან როდის მოკვდები. მე მითხრა, რომ ადრე მოვკვდები.”

“ბონი!”

“მართლა მითხრა. კუბოში ახალგაზრდა და ლამაზი ვიქნები. რა რომანტიკულია, არა?”

“ჩემი აზრით საზიზღრობაა..

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

29

თავი 5

ცაზე სავსე მთვარე ანათებდა როცა სტეფანი პანსიონატში ბრუნდებოდა. მას თავბრუ ძლიერად ეხვეოდა – როგორც დაღლილობის დროს, როგორც გადაჭარბებული სისხლის დალევისას. უუკვე დიდი ხანია სტეფანი თავს არ აძლევდა იმის უფლებას, რომ ამდენი სისხლი დაელია, თუმცა სასაფლაოზე ამოხეთქილმა მხეცურმა ძალამ შეიპყრო ის მთლიანად და ისედაც დასუსტებული კონტროლი კიდევ უფრო დაუსუსტა. სტეფანი

კარგად ვერ ხვდებოდა საიდან მოვიდა ასეთი ძალა, ის გოგოებს სიბნელიდან

აკვირდებოდა როცა მოულოდნელად გოგოებმა უგუნური საქციელი ჩაიდინეს. სტეფანი ერთი მხრივ შეშინებული იყო, რომ გოგოები მდინარეში ჩაცვივდებოდნენ და მეორემხრივ უნდოდა გამოეცადა ძალა. ეპოვა წყარო საიდანაც ეს ძალა მოდიოდა. საბოლოდ ის გაყვა იმ გოგოს კვალს, მაგრამ არ იყო დარწმუნებული იმაში დაუშავებდა თუ არა მას რამეს. რაღაც შავი ფრინველის ფრეთების შრიალის ხმა იყო რომელიც ტყისკენ მიფრინავდა. როცა გოგოები გადავიდნენ ხიდის მეორე მხარეს სტეფანი მათ მაინც აკვირდებოდა მანამ სანამ მათ ქალაქისკენ არ გააგრძელეს გზა. ამის მერე კი ის ისევ სასაფლაოზე დაბრუნდა.

ახლა ის მთლიანად დაიცალა. ძირს აბრეშუმის ლენტი ეგდო, რომელიც ადამიანურ მზერას სიბნელეში ნაცრისფერი ეგონებოდა, მაგრამ სტეფანი მის ნამდვილ ფერს ხედავდა.

ნელა აიღო ხელში და მისი თმის სუნი იგრძნო და ამ დროს მოგონებებმა მოიცვა ის.

სტეფანი ახლაც კი ცუდად გრძნობდა თავს როცა მისგან უკვე შორს იყო. მასთან ერთად ერთ შენობაში ყოფნა, იგრძნოს მისი სიახლოვე და ისუნთქოს მისი უნიკალური არომატი მისთვის თითქმის აუტანელია. სტეფანს ესმოდა მისი სუნთქვა, გრძნობდა მის სითბოს, შეიგრძნობდა მისი პულსის ყოველ დარტყმას. და საბოლოოდ მიხვდა რომ ნებდებოდა. ის საკუთარი ნებით იწამებდა თავს, ტკბებოდა ტკვილით, როცა შეისუნთქავდა მისი თმისამაგრის არომატს და თავს აძლევდა უფლებას ეოცნება მასთან კიდევ ერთხელ შეხვედრაზე. როგორი ნაზი შეიძლებოდა ყოფილიყო მისი კისერი, თავიდან რა ნაზად შეეხება სტეფანის ტუჩები მის კისერს, უბრალოდ კოცნისთვის, სანამ ასე კოცნით არ მივი იქამდე, როგორი ალერსით მიუახლოვდება იმ ადგილს სადაც კანის ქვეშ ასე ძლიერად ცემს პულსი, როცა საბოლოოდ მისი ტუჩები ერთმანეთს დაშორდება, როგორ იყვირებს გოგონა...

არა. სტეფანმა თავის თავი ტრანსიდან დაიხსნა. გრძნობდა როგორ არათანაბრად ფეთქავდა გული და მთელი სხეულით კაკანკალებდა. ევროპის ისტორიის გაკვეთილი დავიწყებას მიეცა. მის ირგვლივ მოსწავლეები ისხდნენ და მხოლოდ იმედიღა ჰქონდა, რომ მას არავინ არ აკვირდებოდა. როცა ის მას დაელაპარაკა, სტეფანმა იგრძნო რაღაც ისეთი რისი გადმოცემაც სიტყვებით შეუძლებელი იყო. სხეულს თითქოს ცეცხლი

ეკიდებოდა, რაღაც მომენტში სტეფანს შეეშინდა, რომ ის თავზე კონტროლს დაკარგავდა, დაიჭერს ამ გოგოს და მისი სისხლით ყველას თვალწინ დატკბება. სტეფანს აღარც კი ახსოვს როგორ შეძო მისგან მაშინ თავის დაღწევა. რაღაც დროის შემდეგ იგრძნო, რომ ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

30

მთელ ენერგიას ფეხბურთზე ხარჯავდა. თავისი ძალის გარეშეც კი სტეფანი ყოველთვის შეუდარებლად თამაშობდა ფეღბურთს. მას კარგი მზერა, რეფლექსები და ძალა ჰქონდა.

სტეფანს ვიღაცამ ზურგზე მეგობრულად დაუტყაპუნა ხელი და უთხრა: _გილოცავ! კეთილი იყოს შენი მობრძანება ჯგუფში.

სამართლიან თვალებში ჩახედვისას სტეფანს შერცხვა. <რომ იცოდე ვინ ვარ ასე არ გამიღიმებდი - გაიფიქრა მან – გოგონა რომელიც შენ გიყვარს, შენ ხომ მართლაც გიყყვარს ის? ჩემი ფიქრის ობიექტია. >

და ის სტეფანის ფიქრებში მთელი დღე დარჩა, მიუხედავად მისი თავდაუზოგავი მცდელობისა გონებიდან განედევნა.

სასაფლაოზე აღმოჩენილი სტეფანი ისევ შეხვდა ამ გოგოს და დააკვირდა მას. ცდილობდა საკუთარი თავის წინააღმდეგ ბრძოლას, მაგრამ მისმა ცხოველურმა ძალამ გოგოები პანიკაში ჩააგდო. ამის შემდეგ ის დაბრუნდა სახლში.

სტეფანი ვერ იხსენებდა როგორ მოხდა ეს ყველაფერი, როგორ მისცა თავს უფლება, რომ ეს მომხდარიყო. პირველ რიგში სტეფანში მონადირის ინსტინქტმა გამოიღვიძა. დადევნების სურვილი, მათი შიშით სიამოვნება და ტრიუმფალურად მოკვლა. შუაუკუნეების შემდეგ ასე პირველად იგრძნო ნადირობის სურვილი. ყელში ცეცხლი იგრძნო, ვენებსაც თითქოს ცეცხლი მოეკიდა, ყველა ფიქრი წითელი გახდა, სტეფანს არ შეეძლო სისხლის გარდა სხვა რამეზე ფიქრი. სტეფანი აღტკინებული იყო, მან რამდნეიმე ნაბიჯი გადადგა გოგონების მიმართულებით. მას ფიქრიც კი არ უნდოდა იმაზე რა მოხდებოდა იმ შემთხვევაში თუ არ იგრძნობდა მოხუცის სუნს. როცა სტეფანი ხიდთან მივიდა მან ისევ შეიგრძნო ადამიანის სუნი.

ადამიანის სისხლი. უნივერსალური ელექსირი, აკრძალული ღვინო. უფრო მათრობელი ვიდრე ნებისმიერი სპირტიანი სასმელი.

წყევლა! სტეფანი იმდენად დაიღალა საკუთარ თავთან ბრძოლით, ბუნებრივ

მოთხოვნასთან დაკავშირებით. ხიდის ქვეშ მდინარის ნაპირთან, მოულოდნელად შეამჩნია რაღაც უფორმო გროვა, შემდეგი რამდნეიმე წამის განმავლობაში სტეფანი, როგორც კატა უახლოვდება თაგვს დასაჭერად, ისე მიუახლოვდა მოხუცს, სტეფანმა მოხუცს კბილები დაანახა...

ახლა როცა პანსიონატის კიბეს აუყვა, ცდილობდა არ ეფიქრა იმ გოგონაზე, რომელიც ასე ძალიან იზიდავდა მას თავისი სხეულით, სიცოცხლისმოყვარულობით. ის ყველაზე სასურველი იყო სტეფანისთვის, მაგრამ მას ამ ყველაფრისთვის წერტილი უნდა დაესვა.

სტეფანს შეეძლო ამ გოგოსთვის კოშმარულ სიზმრად ქცეულიყო, მას კი ამის შესახებ წარმოდგენაც არ ჰქონდა.

_ვინ არის? ეს შენ ხარ სტეფან? – იკითხა ხრინწიანმა ხმამ.

მეორე სართულზე არსებული ერთერთი ოთახის კარი გაიღო და იქიდან გამოიხედა მოხუცის თავმა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

31

_დიახ მისის ფლაუერ, ბოდიშთ, რომ შეგაწუხეთ.

_ჩემ შესაწუხებლად უფრო მეტია საჭირო ვიდრე საფუხრების ხმა, დაკეტე შემოსასვლელი კარი?

_დიახ მისის ფლაუერ, თქვენ... თქვენ უსაფრთხოდ ხართ.

_ეს კარგია, აქ ყურადღებით უნდა იყო. არასდორს იცი რა შეიძლება მოხდეს იმ ტყეში, ასე არაა?

_ღამე მშვიდობისა მისის.

_ძილინებისა ბიჭუნა. – მოხუცმა მიხურა კარი.

თავის ოთახში შესული სტეფანი, წამოწვა საწოლზე და ჭერს მიაშტერდა. ღამე ის ჩვეულებრივ ისვენებდა ხოლმე, ამ საღამოს სტეფანი ნამდვილად დაიღალა, მზეზე ყოფნა იმდენ ენერგიას მოითხოვდა. მის გონებაში მოგონებები გაცოცხლდნენ. კეტრინი ისეთი ლამაზი იყო იმ დღეს შადრევანთან. რა ბედნიერი იყო სტეფანი იმ დღეს მის გვერდით ჯდომით ამაყობდა და გახარებული იყო, რომ ერთადერთი იყო ვინც იცოდა მისი

საიდუმლო...

_და შენ არასდროს არ შეგიძლია მზეზე სიარული?

_რა თქმა უნდა შემიძლია, მანამ სანამ ეს ბეჭედი მიკეთია. – კეტრინმა აწია თეთრი ხელი და ბეჭედი დაანახა. – მაგრამ მზე ძალიან მღლის, თანაც განსაკუთრებული ძალით არასდროს გამოვირჩეოდი.

სტეფანი კეტრინის ლამაზ, ნაზ, სხეულს დააკვირდა და მისი სიტყვების სისწორეში დრწმუნდა.

_პატარაობისას ხშირად ავადვმყოფობდი – გამოტყდა კეტრინი – და საბოლოოდ ექიმმა თქვა რომ მე მალე მოვკვდებოდი, მახსოვს როგორ ნერვიულობდა მამაჩემი, როგორ ვიწექი საწოლზე დასუსტებული. სუნთქვაც კი ენერგიას მართმევდა, სენტიმენტალური იყო ამ ქვეყნის დატოვება. – მან ნაზად გაიღიმა.

_შემდეგ რა იყო?

_მე შუაღამისას გავიღვიზე და ვიგრძენი, რომ გუდრუნი, ჩემი მოახლე, საწოლთან დგას.

მერე კი მან უკან დაიხია და მე უცნობი მამაკაცი დავინახე, რომელიც მან მოიყვანა. მას კლაუსი ერქვა. სოფელში ამბობდნენ, რომ ის ბოროტი კაცი იყო, მე გუდრუნს ვთხოვე მისი გაგდება, მაგრამ ის უბრალოდ იდგა და მიყურებდა, როცა კლაუსი მომიახლოვდა და მისი ტუჩები ჩემ ყელს შეეხო, მომეჩვენა, რომ მას ჩემი მოკვლა უნდოდა.

სტეფანი მას შიშით და გაოცებით უყურებდა, როცა კეტრინმა კიდვ ერთხელ გაუღიმა.

-მაგრამ ყველაფერი არც ისე საშინელი აღმოჩნდა, თავიდან ცოტა მტკივნეული იყო, მაგრამ ეს დიდხანს არ გაგრძელებულა. მერე გრძნობები სასიამოვნო გახდა, მერე კი კლაუსმა ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

32

უფლება მომცა დამელია მისი სისხლი და მე თავი ძლიერი ვიგრძენი, ისეთი ძლიერი როგორიც არასდორს ვყოფილვარ. ჩვენ ერთად ვიყავით დილამდე, როცა მოვიდა ექიმი, მან თავიდან არცკი დაიჯერა, რომ მე ვიჯექი და ვლაპარაკობდი, მამაჩემმა თქვა, რომ ეს ნამდვილი სასწაული იყო, ის ბედნიერებისგან ტიროდა, - ამ დროს კეტრინის სახე მოიქუფრა – ერთ მშვენიერ დღეს მე მამაჩემის დატოვება მომიწევდა, ის დაინახავდა, რომ დრო გადიოდა, მე კი ერთი დღითაც არ ვბერდებოდი.

_და შენ არასდროს დაბერედბი?

_არა, აი ამაშია მთელი სასწაული, სტეფან მე მუდამ ახალგზარდა ვიქნები და არასდროს მოვკვდები. შეგიძლია ესეთი რამ წარმოიდგინო??

სტეფანს სხვანაირი კეტრინი ვერც წარმოედგინა, შესანიშნავი, უცოდველი, უბრალოდ იდეალური.

_მაგრამ? მაგრამ თავიდან შენ ეს არ მოგეჩვენა საშიშად?

_თავიდან ცოტა არ იყოს კი, მაგრამ გუდრუნმა ამიხსნა ყველაფერი. სწორედ მან მირჩია ამ ბეჭდის დამზადება, სანამ მე ვიწექი მას თანდათანობით პატარა ცხოველები მოჰყავდა, რომელსაც მისი შვილი ზრდიდა.

_ადამიანები? ადამიანები არ მოყავდა?

კეტრინს სიცილი აუტყდა.

_რა თქმა უნდა არა. ყველაფერი რაც მე მჭირდება შემიძლია ღამე მტრედებისგან მივიღო.

გუდრუნი ამბობს, რომ თუ მე მომინდება მართლაც ძლიერი გავხდე ადამიანის სისხლი უნდა დავლიო, კალუსიც ცდილობს ხანდახან ჩემ დათანხმებას, მას ისევ უნდა სისხლი გავცვალოთ, მაგრამ მე გუდრუნს ვუთხარი, რომ არ მინდა ძლიერი ვიყო, რაც შეეხება კლაუსს... – ამ დროს მან სხვა მხარეს გაიხედა. მერე არც ისე ხმამაღლა განაგრძო – მე ვთვლი რომ ეს ასე ადვილად არ ხდება, მე ადამიანის სისხლს მხოლოდ იმ შემთხვევაში დავლევ თუ ვიპოვი გადმომცემს. ადამიანს რომელიც მთელი უსასრულობა ჩემთან ერთად იქნება. – მან სერიოზულად შეხედა სტეფანს.

სტეფანმა მხიარულად გაიცინა. ის ძალიან ბედნიერი და ამაყი იყო. მას ძლივს შეეძლო შეეკავებინა აღფრთოვანება და სიხარული.

მაგრამ ყველაფერი ასე იყო მანამ სანამ სტეფანის ძმა დეიმონი არ დაბრუნდებოდა უნივერსიტეტიდან. მანამ სანამ დეიმონმა არ დაინახა კეტრინის მწვანე თვალები.

სტეფანი საწოლზე იწვა და მის გონებაში კიდევ ერთი წარსულის მოგონება ამოტივტივდა.

სტეფანი თითქოს ხედავდა სურათებს, ერთმანეთის მიყოლებით, ის ხედავდა მისი ძმის სახეს, ნიღაბი არაადამიანური სიძულვილის, კეტრინის თვალები, დეიმონთან ერთად მოცეკვავე კეტრინი, თავის ახალ თეთრ კაბაში...

_დეიმონ... კეტრინ... არაა.. არაა...!

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

33

სტეფანი საწოლზე დამჯდარიყო. მისი სუნთქვა ნელნელა გათანაბრდა. კოშმარული სიზმარი. უკვე დიდი ხანია სტეფანს კოშმარები აწუხებს, ხანდახან საერთოდ არ ძინავდა, რამდენიმე წუთი ბოლო სცენა მის გონებაში მეორდებოდა. სრულიად მოულოდნელად სტეფანი ფანჯარასთან აღმოჩნდა. მან სიბნელეში გაიხედა, საღამოს სუსხი იყო.

<დეიმონ> გაიფიქრა მან.

არა ის არ გრძნობდა პასუხს. სტეფანმა ჩაისუნთქა და ფანჯარას მოშორდა, ალბათ მას შეეშალა რაღაც, შეიძლება მას სასაფლაოზეც მოეჩვენა და სახიფათო არაფერი ხდებოდა, ფელს-ჩერჩი იყო ჩუმი და მშვიდი. სტეფანს ქალაქისთვის უნდა მიებაძა. მას ძალიან ჭირდებოდა ნორმალური ადამიანური ძილი.

***

5 სექტემბერი (პრინციპში უკვე 6 – ახლა დაახლოებით ღამის 1 საათია) ჩემო საყვარელო დღიურო!

ალბათ უმჯობესი იქნებოდა საწოლში თუ დავბრუნდებოდი. რამოდენიმე წუთის წინ მე გამეღვიძა, მომეჩვენა, რომ ვიღაც ყვირის, მაგრამ ახლა სახლში სიმშვიდეა, რამდენი უცნაური რამ მოხდა გუშინ საღამოს, ჩემი ნერვები ამდენს ვეღარ უძლებს, მე გავიღვიძე იმ გადაწყვეტილებით, რომ სტეფანის ხელში ჩასაგდებად აუცილებლად უნდა გავაკეთო რამე, მაშ ასე, გეგმა ბ. პირველი ფაზა ხვალ იწყება.

ფრენსიზის თვალები ანათებდა, როცა ის მიუახლოვდა სამი გოგოს მაგიდას: _ელენა შენ ეს აუცილებლად უნდა გაიგო!

თავაზიანად მაგრამ არასკმარისად თბილად ელენამ მას გაუღიმა, და ფრენსიზი მისკენ გადაიხარა:

_მე მინდა გკითხო, შეიძლება შემოგიერთდეთ? მე ზუსტად ახლახან გავიგე

წარმოუდგენელი ამბები სტეფან სალვატორზე.

_დაჯექი – თავაზიანად უთხრა ელენამ – მაგრამ – დაამატა მან ისე რომ ბულკს თან კარაქს უსვამდა. – სტეფან სალვატორის ამბები ჩვენ დიდად არ გვაინტერესებს.

_მართლა? –გაოცებულმა შეხედა ფრენსიზმა. შემდეგ კი ბონის და მერედიტს გადახედა.

_გოგოებო ალბათ თქვენ ხუმრობთ!

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

34

_სულაც არა, ჩვენ უკვე სხვა გვყავს გონებაში – მშივიდად აუხსნა მერედიტმა _მართალია –კვერი დაუკრა ბონიმ –ამბები სტეფან სალბატორზე, ნუ როგორ გითხრა უკვე მოძველდა.

ფრენსიზმა გაოცებულმა შეხედა ელენას:

_მეკი მეგონა, რომ თქვენ ყველაფერი გაინტერესებდათ მასზე.

_უბრალო ცნობისმოყვარეობის გამო. – აუხსნა ელენამ – ბოლოსდაბოლოს ის ჩვენი სტუმარია და მე მინდოდა როგორც საკადრისია ისე მივსალმებოდით ფელს-ჩორჩში.

მაგრამ მე რა თქმა უნდა არ ვუღალატებ ჟან-კლუდს.

_ჟან-კლუდი – დაეთანხმა მერედიტი.

_ჟან-კლუდი – გაითამაშა ბონიმაც.

ელენამ თავისი ჩანთიდან ფრთხილად ამოიღო ფოტო.

_აი ის დგას კოტეჟის წინ, სადაც მე და ჩემი ოჯახი გავჩერდით, მას მოაქვს ჩემთვის ყვავილები და ამბობს... აჰჰ.. – ის ეშმაკურად იღიმება –ეს უმჯობესია არ გავიმეორო.

ფრენსიზმა დაკვირვებით შეისწავლა ფოტოსურათი, მასზე იყო გამოსახული ახალგაზრდა სიმაპატიური ბიჭი, მაისურის გარეშე.

_ის ხომ ჩვენზე დიდია? ასე არაა?? – დაინტერესდა ფრენსიზი.

_ის 21 წლისაა, რა თქმა უნდა.. დეიდაჩემი ამას არასდროს დაუჭერს მხარს _ მწუხარეთ განაგრძო ელენამ – ასე რომ მე და ჟან-კლუდი საიდუმლოდ ვინახავთ ჩვენ ურთიერთობას, მანამ სანამ სკოლას არ დავამთავრებ, მანმადე ჩვენ მხოლოდ წერილების გაგზავნა შეგვიძლია ერთმანეთისთვის.

_რა რომანტიულია, - ამოისუნთქა ფრენსიზმა – გპირდები მე არავის არ მოვუყვები ამ აბავს. მაგრამ სტეფანი?

ელენამ ის ღიმილით დაასაჩუქრა.

_როცა საქმე მიდგება ევროპელებზე – მან მრვალმნიშვნელოვნად აღნიშნა ეს – მე ყოველთვის იტალიელს ვამჯობინებ ფრანგს. – ის მერედიტისკენ შებრუნდა –ასე არაა?

_ეჭვგარეშეა – ელენამ და მერედიტმა მრავალმნიშვნელოვნად გაუღიმეს ერთმანეთს და მერე ფრენსიზისკენ შებრუნდნენ – ასე არაა?

_ხოო რა თქმა უნდა – სწრაფად დაეთანხმა ფრენსიზი გოგოებს – შენ მართალი ხარ – გაუღიმა ელენას და გასასვლელისკენ წავიდა.

როგორცკი ფრენსიზი თვალს მიეფარა ბონიმ თქვა:

_არაა! მე მოვკვდები ეს ჭორი თუ სასწრაფოდ არ გავიგე!

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

35

_მართლა? შემიძლია გითხრა რა უნდა ეთქვა ფრენსიზს, დადის ჭორი, რომ სტეფანი აგენტია ნარკომანიასთან ბრძოლის წინააღმდეგი კომპანიიდან.

_ვიინ? – ბონიმ გაოცებულმა შეხედა, მერე კი მის ბაგეს სიცილი მოსწყდა. – ეს ხომ სისულელეა, რომელი აგენტი ჩაიცვამდა ასე და შავ სათვალეს გაიკეთებდა? მე მინდა ვთქვა, რომ ის ხომ ყველაფერს აკეთებს იმისთვის, რომ მიიზიდოს ხალხის ყურადღება. – შემდეგ გაჩერდა და დაფიქრდა –მაგრამ იქნებ სწორედ ამიტომ აკეთებს ამ ყველაფერს? ის ხომ მართლაც მარტო ცხვრობს? ელენა რა მოხდება თუ ეს სიმართლეა?

_ეს არაა სიმართლე –უთხრა მერედიტმა.

_საიდან იცი?

_საიდან და იქიდან, რომ ეს ჭორი მე გავავრცელე. _ ბონის სახის ცვილელბისას მერედიტმა ბევრი იცინა და მერე დაამატა - ელენამ მთხოვა.

_ვააა, ნამდვილად მაგრად მოიფიქრე! შეიძლება, რომ მე ყველას მოვუყვე თითქოს ის ისე ავადაა, რომ სიკვდილის პირასაა?

_არაა არ მინდა. აი ჟან-კლუდზე კი რაც გინდა ის შეგიძლია თქვა.

_და ვინაა ის სინამდვილეში? – დაინტერესდა ბონი.

_მებაღე, ის ცოლიანია და ორი შვილიც ჰყავს.

_ცუდია – სერიოზულად თქვა ბონიმ – და შენ სთხოვე ფრენსიზს მასზე არავისთან არაფერი მოეყოლა...

_აჰაა.. – ელენამ საათს დახედა –ესეიგი სადღაც ორ საათში მასზე მთელი სკოლა ალაპარაკდება.

გაკვეთილების შემდეგ გოგონები ბონისთან წავიდნენ სახლში. ისმოდა წკუმუტუნის მაგვარი ყეფა და საკმარისი იყო კარი გაეღო ბონის, რომ მათ შეეგება საკმაოდ მობერებული პეკინესი. მას ბონის გარდა ვერავინ ვერ იტანდა.

გოგონები ჩაბნელებულ მისაღებ ოთახში შევიდნენ სადაც ბონის და მაგიდასთან იდგა. ის მხოლოდ 2 წლით უფროსი იყო ბონიზე, მაგრამ უკვე მუშაობდა ფელს-ჩერჩის კლინიკაში.

_ბონი კარგია, რომ მალე მოხვედი, გამარჯობა ელენა, მერედიტ.

გოგოებიც მიესალმნენ მას.

_რამე მოხდა? – დაინტერსდა ბონი - დაღლილი ჩანხარ.

მერი პასუხის მაგივრად გოგოებს გამომწვევად დააკვირდა და კითხვა შეუბრუნა: _ბონი გუშინ გვიან დაბრუნდი სახლში, სად იყავით გოგოებო?

_სასაფ... უფრო სწორად ხიდთან ვიყავით.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

36

_ასეც ვიფიქრე. _ მერიმ ღრმად ჩაისუნთქა. – ახლა კი ყურადღებით მომისმინე ბონი, აღარ გაბედო იქ ხეტიალი, განსაკუთრებით ღამე!

_კი მაგრამ რატომ? – გაკვირვებულმა იკითხა ბონიმ.

_იმიტომ, რომ გუშინ იქ ვიღაცას თავს დაესხნენ! და იცით სად? ზუსტად მდინარის ნაპირას, ხიდის ქვეშ.

ელენამ და მერედიტმა დაეჭვებულებმა შეხედეს მერის. ბონი კი ელენას ხელზე ჩააფრინდა.

_ვიღაცას თავს დაესხნენ? ვის? რა მოხდა?

_ზუსტად არ ვიცი, დღეს დილით აღმოაჩინა მესაფლავემ, ვიღაც ლოთი, რომელსაც ალბათ ხიდის ქვეშ ეძინა, ღამე თავს დაესხნენ. როცა ლოთი იპოვეს ის თითქმის მკვდარი იყო.

ახლაც უგონოდაა. სავსებით შესაძლებელია, რომ ის მოკვდება.

ელენამ შეშინებულმა იკითხა:

_რას გულისხმობ როცა ამბობ, რომ მას თავს დაესხნენ?

_მე – თქვა მერიმ ისე, რომ თითოეულ სიტყვას ხაზს უსვამდა. _ ვგულისხმობ, რომ მას ყელზე დიდი ნაკბენი აქვს, მან ბევრი სისხლი დაკარგა, თავიდან ვფიქრობდით, რომ ეს რომელიმე მონადირე ცხოველმა გააკეთა, მაგრამ ახლა ექიმი ლოუენი ამბობს, რომ დამნაშავე ადამიანია და პოლიცია ფიქრობს, რომ ვინც ეს ჩადინა სასაფლაოზე იმალებოდა. – მერიმ გოგოებს შეხედა და გააგრძელა – ასე, რომ თუ თქვენ მართლა იყავით ხიდთან ან სასაფლაოზე, ელენა გილბერტ, თავდამსხმელი შესაძლოა თქვენთან ძალიან ახლოს ყოფილიყო, ხვდებით რას ვგულისხმობ?

_არ ღირს ჩვენი შეშინება – თქვა ბონიმ – მერი ჩვენ ყველაფერს მივხვდით.

_ძალიან კარგი, გოგოებო არ გეწყნოთ მე ჩემ ოთახში უნდა გავიდე, ცოტა ხანი დავისევნო, ბოდიშით არ მინდოდა ასე მკაცრად გამომსვლოდა. – და ის გავიდა მისაღები ოთახიდან.

გოგონები მარტო დარჩნენ ოთახში და ერთმანეთს გადახედეს.

_მის ადგილას ნებისმიერი ჩვენგანი შეიძლება აღმოჩენილიყო, - აღნიშნა მერედიტმა – განსაკუთრებით კი შენ ელენა. შენ ხომ სასაფლაოზე მარტო წახვედი.

ელენას დაბურძგლა შიშისგან. ის თითქოს ისევ სასაფლაოზე აღმოჩნდა, დეტალურად გაახსენდა ის რამე, ცივი ქარი და თითქოს ღობერტ ლის სახელობის სკოლიდან ისე შორს იყო.

_მომისმინე ბონი – ნელა თქვა ელენამ. – შენ იქ არავინ დაგინახავს? ღას გულისხმობდი როცა თქვი, რომ მე ვიღაც მელოდებოდა?

ბონიმ გაურკვევლად შეხედა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

37

_რას გულისხმობ? მაგდაგვარი არაფერი მითქვამს.

_როგორ არა თქვი.

_არა, მე არ მითქვამს.

_ბონი ჩვენ ორივემ გავიგეთ როგორ თქვი. შენ ძველ საფლავს უყურებდი, მერე ელენას შეხედა და თქვი რომ... _ ჩაერია მერედიტი.

_წარმოდგენა არ მაქვს რას ამბობთ. ასეთი არაფერი მითქვამს. _ ბონის სახეზე ბრაზი გამოეხატა, მაგრამ მის თვალებში ცრემლები მოჩანდა. _ მე აღარ მინდა ამ თემაზე ლაპარაკი.

ელენამ და მერედიტმა ერთმანეთს მრავალმნიშვნელოვნად გადახედეს. მზე კი ამ დროს მთის ქვეშ ჩაიმალა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

38

თავი 6

26 სექტემბერი.

ძვირფასო დღიურო !

ვწუხვარ ,რომ ამდენი დრო გავიდა , მე კი იმის ახსნაც არ შემიძლია რატომ არ ვწერდი , ალბათ იმიტომ , რომ მომხდარის შესახებ საუბარი მაშინებს.

ამ დღეებში პატარა „‟უსიამოვნება‟ მოხდა. როცა მერედიტთან და ბონისთან ერთად სასაფლაოზე ვიმყოფებოდი, ამ დროს იქვე მახლობლად უსახლ-კარო

ბერიკაცს თავს დაესხმნენ და კინაღამ მოკლეს. დამნაშავე ახლაც თავისუფალია.

ხალხს ჰგონია რომ ბერიკაცი „‟გაგიჟდა‟, რადგან გონზე მოსვლის შემდეგ ბოდვა დაიწყო , სიბნელეში მოძრავ თვალების და სხვა სასწაულების შესახებ. მე მახსოვს იმ საღამოს რაც მოხდა , კითხვები არ მასვენებს და ეს მაშინებს.

რაღაც დროის მანძილზე ხალხი შეშინებული იყო , ყველა ბავშვს აკრძალული ჰქონდა სიბნელის დადგომის შემდეგ გარეთ გასვლა. 3 კვირა გავიდა და ყველა ნელ- ნელა დაწყნარდა, რადგან თავდასხმის შემთხვევები არ განმეორებულა. დეიდა ჯუდიტი ამბობს , რომ ეს რომელიმე „‟ბომჟის‟ ნახელავია. ტაილერის მამამ ჩათვალა , რომ ბერიკაცმა თვითონ ავნო საკუთარ თავს, - თუმცა ძალიან კი მაინტერესებს როგორ შესძლებდა ამას.

მთლიანობაში მე გეგმის განხორციელებით ვიყავი დაკავებული. ჯერ - ჯერობით ყველაფერი არც თუ ისე ცუდად მიდიოდა, მე ყოველდღე ვღებულობდი ვარდებსა და წერილებს ჯან კლოდისაგან ( საქმეს გვიადვილებდა ის მდგომარეობა,რომ მერედიტის ბიძა ფლორისტი იყო). ყველას მგონი დაავიწყდა ,რომ ოდესღაც სტეფანით ვიყავი დაინტერესებული. კეროლაინიც კი აღარ მიქმნიდა პრობლემებს.

სიმართლე რომ ვთქვა , არც ვიცი რითი იყო დაკავებული კეროლაინი მთელი ამ დროის მანძილზე და არც მაინტერესებს. მე მას ვეღარ ვხედავ ლანჩის დროსა და გაკვეთილების შემდეგაც კი, მგონი იგი სამუდამოდ ჩამოშორდა თავის „‟კომპანიას‟‟.

ერთადერთი რაც მაინტერესებს - არის სტეფანი.

ბონისა და მერედიტსაც არ ესმით თუ რაოდენ მნიშვნელოვანია იგი ჩემთვის.

გრძნობების განხილვის მეშინია , რადგან შეიძლება იფიქრონ რომ გავგიჯდი.

სკოლაში სიმშვიდისა და უდარდელობის ნიღბით დავდივარ, თუმცა........შინაგანად უარესად ვხვდები.

დეიდა ჯუდიტი ანერვიულდა. სულ იმას ამბობს , რომ ბოლო დროს ცუდად ვიკვებები და ამაში მართალია.კონცეტრირებას ვერაფერზე ვახდენ , ისეთ სასიამოვნო წვრილმანზეც კი ,როგორიცაა ჰელოუვინის ორგანიზება. ვერაფერზე ვფიქრობ სტეფანის გარდა და ვერ ვხვდები რატომ.........

იმ საშინელი დღის შემდეგ არ დამლაპარაკებია. მე შენ მოგიყვები რაღაც უცნაურსა და საინტერესოს.გასულ კვირას ისტორიის გაკვეთილზე თვალები ავწიე და შევამჩნიე, რომ მიყურებდა.ჩვენ ერთმანეთის მახლობლად ვზივართ , ის გვერდულად დაჯდა რომ უკეთ ვენახე, რაღაც მომენტში შევშინდი და გულმა „‟გიჟურად‟‟ დაიწყო ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

39

ცემა. რაღაც დროის მანძილზე ერთმანეთს ვუყურებდით , უეცრად კი ის გაბრუნდა.

ეს შემთხვევა ორჯერ განმეორდა.

სტეფანი არ ჰგავს არც ერთ ბიჭს ჩემი გარემოცვიდან.

იგი მარტოსული და იდუმალი ადამიანის შთაბეჭდილებას ტოვებს. თუნდაც ეს თავისით აერჩია. სტეფანი ძალიან კარგად თამაშობს ფეხბურთს, მაგრამ გუნდიდან არავის ემეგობრება მეტის გარდა. იგი მარტო მას ელაპარაკება. გოგოებიდანაც არავის ეკონტაქტება , ეტყობა ჭორმა ნარკოტიკებთან მებრძოლე აგენტის შესახებ გაამართლა. სალვატორე სადღაც ქრება გაკვეთილებისა და ვარჯიშების შემდეგ, არც ერთხელ არ მინახავს სასადილოში და არც არავის ეპატიჟება პანსიონატში.

როგორ უნდა ვიპოვო ის ადგილი , საიდანაც ვერ გამექცევა? ეს იყო გეგმა ბ-ს მთავარი „‟შეფერხება‟‟.

ბონი დაცინვით მეუბნება ; „‟ სადმე ჭეკაქუხილში მოყევით და ერთმანეთი სხეულით გაათბეთ „‟.მერედიტი მთავაზობს , რომ მისი პანსიონატის წინ შემთხვევით „‟მანქანა გამიფუჭდეს‟ . ამგვარი უაზრო შეთავაზებებით ჭკუიდან ვიშლები .ვცდილობ რამე უფრო ღირსეული და რეალური მოვიფიქრო , მაგრამ ამაოდ.

ყოველდღე ჩემი განცდები უფრო და უფრო ცუდად მხდის. საათს ვგავარ , რომელსაც ვიღაც სულ უფრო „‟მაგრად‟ ქოქავს. თუ კი სასწრაფოდ რამეს არ მოვიფიქრებ.......

მინდოდა დამეწერა „‟მოვკვდები‟‟.

გამოსავალი მოულოდნელად, თავისით მოვიდა .

მეტის წინაშე ელენა თავს დამნაშავედ გრძნობდა, ეს ჭორები ჯან-კლოდის შესახებ ტანჯავდნენ მას. ყმაწვილი არ ელაპარაკებოდა მას „‟ საიდუმლოს‟ გაგების შემდეგ .

რამდენიმეჯერ როცა ლიტერატურის კაბინეტის კარებთან შეეფეთნენ ერთმანეთს , მეტს თვალებიც არ აუწევია....

- „‟მეტ..‟ - დაიწყო ელენამ.

მას უნდოდა ეთქვა , რომ ყოველივე ეს ტყუილია, რომ იგი არასოდეს შეხვდებოდა სხვას მასთან ლაპარაკის გარეშე. კიდევ , მას უნდა ეთქვა ,რომ ტკივილის მოყენება არ უნდოდა და რომ ახლა თავს ცუდად გრძნობს. მაგრამ არ იცოდა საიდან დაეწყო საუბარი.

- „‟ მაპატიე „‟ - თქვა ელენამ და გაბრუნდა რომ კლასში შესულიყო.

- „‟ელენა...‟ - მიმართა მეტმა და გოგონა შემოუბრუნდა მას.

ახლა, ის ყოველი შემთხვევისთვის უყურებდა მას. მისი თვალები ელენას ათვალიერებდნენ, შემდეგ მან თავი გაიქნია და ჰკითხა ;

-„‟ იმ ფრანგთან ყველაფერი სერიოზულად გაქვს?‟

- „‟ არა „‟ - ფრთხილად უპასუხა ელენამ - „‟ მე ის გამოვიგონე - აღიარა მან - ეს იმიტომ გავაკეთე , რათა ყველას გაეგო რომ არანაირი საქმე არ მაქ..... - აქ ელენა შეჩერდა.

- „‟ სტეფანს გულისხმობ. გავიგე. - მეტმა თავი დაუქნია.- მისმინე ელენა , მას ცუდად გამოუვიდა , მაგრამ არამგონია აქ რაიმე პირადული იყოს . ყველასთან ასე იქცევა.‟

- „‟ შენს გარდა...‟

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

40

- არა. ხანდახან მესაუბრება , მაგრამ პირადულზე არასოდეს. იგი არასოდეს ახსენებს ოჯახსა და რაიმე დამოუკიდებელ გაკვეთილებზე. ისეთი შეგრძნებაა

თითქოს........მის გარშემო კედელია . არამგონია ოდესღაც ვინმე შემოუშვას თავის იდუმალ ცხოვრებაში. ეს ძალიან ცუდია , რადგან ვგრძნობ რომ იგი „‟უბედურია‟‟.

ასეთი საუბარი ელენასთვის მოულოდნელი იყო , „‟ასეთ დეტალებს‟ არც ელოდა.

სტეფანი ყოველთვის გამოიყურებოდა თავშეკავებულად და მკაცრად. მეორეს მხრივ , ზოგჯერ ელენაც ასე გამოიყურებოდა სხვების თვალში. ნუთუ ამ ნიღბის ქვეშ მყოფი სტეფანი სინამდვილეში ისეთივე უბედურია როგორც გილბერტი?

ამ დროს მას რაღაც იდეა მოუვიდა , რომელიც ძალზედ ადვილი იყო. არანაირი რთული გეგმები , საშინელი ჭეკაქუხილი და გაფუჭებული მანქანები.

- „‟ მეტ,- მშვიდად დაიწყო ელენამ, -არ გგონია , რომ საჭიროა ვინმემ ეს კედელი გადალახოს? ცუდი არ იქნება სტეფანისთვის , ამას ვგულისხმობ . მგონი ამაზე უკეთესი გამოსავალი არ უნდა არსებობდეს მისთვის? „‟- იგი დაძაბულად უყურებდა ბიჭს ,იმის იმედით რომ სწორედ გაუგებდა.

მეტი გაჩუმებული უსმენდა ელენას, შემდეგ ცოტა ხნით თვალები დახუჭა და თავი დაუქნია.

- „‟ იცი ელენა, - წარმოთქვა მან , - აუტანელი ხარ . ხალხს ისე ატრიალებ , როგორც მოგესურვება და ყველაზე საშინელი ის არის , რომ ამას ვერც აცნობიერებ.

აი ახლა მთხოვ სტეფანის გამოჭერაში დახმარებას , მე კი ისეთი სულელი ვარ ,რომ შეიძლება დაგთანხმდე.‟

- „‟ სულელი კი არა ჯენტლმენი ხარ. დახმარებას გთხოვ , რა თქმა უნდა იმ შემთხვევაში თუ თვლი , რომ ეს სწორია. არ მინდა ტკივილი მოგაყენო არც შენ და არც სტეფანს.‟‟

- „‟მართლა? „‟

- მართლა. მესმის ეს ყველაფერი როგორ გამოიყურება..... მე უბრალოდ მინდა...

„‟- აქ ელენა ისევ შეჩერდა.

როგორ აუხსნას ის , რაც თვითონაც არ იცის?

- „‟შენ უბრალოდ გსურს ,რომ სამყარო ელენა გილბერტის გარშემო ბრუნავდეს „‟ -ემწარა მეტი, - იმის მიღება გინდა რაც არ გაქვს.‟

შოკში მყოფი ელენა უკან დაიხია და გაკვირვებით შეხედა მეგობარს. თვალებზე ცრემლები მოაწვა.

- „‟ არა , არ გინდა - აქვე დანებდა მეტი , - გეყოფა ელენა , ასე ნუ იქცევი .

მაპატიე. - მძიმედ ამოისუნთქა,- კარგი , რა უნდა გავაკეთო? მოვიტაცო და სახლში მოგიყვანო?‟

- „‟არა , - უპასუხა ელენამ ,-არაა საჭირო. უბრალოდ გააკეთე ისე , რომ შემდეგ კვირას კლასელთა შეხვედრის საღამოზე მოვიდეს.‟

- „‟ შენ უბრალოდ გინდა ,რომ ცეკვებზე მოვიდეს? „‟

ელენამ თავი დაუქნია თანხმობის ნიშნად.

- „‟კარგი. ყველანაირად ვეცდები ეს თხოვნა შეგისრულო. იცი ელენა........ შენს გარდა არავის დაპატიჯება არ მინდა.‟

- „‟ კარგი , - წამიერი დუმილის შემდეგ უპასუხა ელენამ , - გმადლობ.‟

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

41

- „‟ არ გინდა ელენა, მადლობას ნუ მიხდი. ეს წვრილმანია.‟

ელენა ჯერ კიდევ ფიქრებში იყო , როცა მეტი გაბრუნდა და გზა განაგრძო.

- „‟ სწორად დადექი „‟- ბრძანა მერედიტმა და ელენას თმაზე მოქაჩა.

- „‟ მე ჯერ კიდევ ვფიქრობ , - მოისმა ბონის ხმა ,რომელიც ფანჯარასთან იჯდა , - რომ ორივე შეუდარებელნი იყვნენ.‟

- „‟ ვისზე ამბობ? „‟ - დაბნეულად იკითხა ელენამ.

- „‟ ვითომ არ იცი , - უთხრა ბონიმ , - ორივე შენი ბიჭუნა , რომლებმაც თამაშის ბოლო წუთებში შეუდარებელნი იყვნენ. როცა სტეფანმა ის პასი დაიჭირა , მეგონა გული წამივიდოდა.‟

- „‟ ბონიიი , ძალიან გთხოვ... - დაიწყო მერედიტმა.

- „‟ მეტი....ეს ბიჭი .... საოცრად მოძრაობს‟‟

- „‟ არც ერთი მათგანი არაა ჩემი „‟ ბიჭი‟‟,- მკაცრად თქვა ელენამ.

მერედიტმა ელენას თმა ულაქმაზესს ვარცხნილობათ აქცია. მისი კაბა

არაჩვეულებრივი იყო. თვითონ ელენას საკუთარი თავი ფერმქთალად და ცივად ეჩვენებოდა.

გუშინ , როდესაც იგი ოფიციალურად განაცხადეს დედოფლად , ელენა მარტო ერთ რამეზე ფიქრობდა , რომ ახლა სტეფანი ცეკვაზე უარს ვერ ეტყვის. და ახლა, როცა იგი სარკეში იყურებოდა ისევ ამაზე ფიქრობდა და ოცნებობდა.

- „‟ დღეს იმას მიიღებ ,რაც გსურს -აწყნარებდა ბონი , - და..... მომისმინე ელენა.

როცა საბოლოოდ მიატოვებ მეტს შეიძლება ვანუგეშო?‟

- „‟ რეიმონდი?‟

- „‟ მას მერედიტი მიხედავს. მეტი მართლა მომწონს. იმ დღიდან ,როცა სტეფანი ამოიჩემე ...მეტი ზედმეტი აღმოჩნდა და მე ვიფიქრე....‟

- „‟ გააკეთე როგორც გინდა. მეტი იმსახურებს ამას.‟

- აი, - თქვა მერედიტმა როცა ელენას ვარცხნილობა დაასრულა,- დედოფალო შემოგვხედე..... მშვენივრად გამოვიყურებით..‟

სამივე მეგობარი მისაღებ ოთახში ჩავიდა , როგორც ამას აკეტებდა ყოველი ცეკვების დროს მეშვიდე კლასიდან - თუ არ ჩავთვლით იმას , რომ მათთან ერთად კეროლაინიც იმყოფებოდა. უცებ ელენა მიხვდა , რომ წარმოდგენაც არ აქვს ვისთან ერთად მვიდოდა დღეს კეროლაინი.

დეიდა ჯუდიტი და რობერტი ,რომელიც უახლოვეს მომავალში ბიძია რობერტი უნდა გამყდარიყო ,მარგარეტთან ერთად ქვემოთ ისხდნენ.

- „‟ გოგოებო ....რა ლამაზები ხართ, - თქვა აღელვებულმა დეიდა ჯუდიტმა.

დასაძინებლად გამზადებული მარგარეტი უფროს დას მოეხვია და უთხრა : - „‟ ძალიან ლამაზი ხარ .. „‟

ამ დროს კარზე დააკაკუნეს . ეს იყო მეტი , მერედიტის მეგობარი ედ გოფი და რეიმონდ ერნანდესი. ელენა თვალებით სტეფანს ეძებდა.

- „‟ ალბათ უკვე იქ არის - უპასუხა მეტმა მის „‟მუნჯურ‟‟ შეკითხვას, - ელენა მომისმინე....

მეტმა ვერ დაასრულა, რადგან მთელი გზის მანძილზე მანქანაში მყოფი ორი წყვილი არ გაჩუმებულა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

42

სკოლიდან მუსიკის ხმა ისმოდა. მანქანიდან გადმოსულ ელენას უჩვეულო გრძნობა დაეუფლა.

<< რაღაც აუცილებლად უნდა მოხდეს და მე ამისთვის მზად ვარ. >> -გაიფიქრა მან.

იგი მართლაც ასე ფიქრობდა.

დარბასში შესულ ელენას ყველა ქათინაურს ეუბნებოდა...... მისი ვარცხნილობა , კაბა,ფერთა შეხამება....ყველაფერი მშვენიერი იყო.

მასთან ტაილერი მივიდა , რომელსაც პუნშის სუნი ასდიოდა. ელენამ თვალი არაარიდა იმის იმედით , რომ ყმაწვილი მოსცილდებოდა.

ელენას არავინ ანაღვლებდა , იგი მხოლოდ მას.....სტეფანს ეძებდა.

საღამოს დედოფალმა მეტს გახედა და შეამჩნია , რომ სადღაც მარცხნივ იყურებოდა.

თვალი გააყოლა და დაინახა. უფრო სწორად , დაინახა კი არა იგრძნო მისი მანდ ყოფნა....სტეფანი....

- „‟ ახლა რის გაკეთებას აპირებ ? „‟

- „‟ უბრალოდ საცეკვაოდ დავპატიჯებ. თუ გინდა , ჯერ შენ გეცეკვები.‟ -

უთხრა ელენამ.

მეტმა უარი უთხრა და გილბერტი სტეფანთან გაეშურა. მიუხედავდ იმისა , რომ სტეფანს მხოლოდ პროფილში ხედავდა , მან შეამჩნია რომ ამჯერად სათვალის გარეშე იყო.რათქმაუნდა , თამაშის დროს ისნიდა ხოლმე , მაგრამ ასე ახლოს სათვალის გარეშე აქამდე არ უნახავს.

უცებ სტეფანი შემოტრიალდა და „‟პირი დააღო‟ ....ელენა მიხვდა რომ მშვენიერი იყო.

- „‟ გამარჯობა „‟

სტეფანს ულამაზესი მწვანე თვალები ჰქონდა.

- „‟ კარგ დროს ატარებ? „‟ - ჰკითხა ელენამ.

- „‟ უკვე, - << კი>> - ეს სტეფანმა არ თქვა , მაგრამ ელენამ იცოდა რომ ზუსატად ამის თქმა უნდოდა, იქიდან გამომდინარე თუ როგორ უყურებდა.

მოულოდნელად გაისმა ნელი სიმღერა. სტეფანი თვალს ვერ აშორებდა ელენას .

მწვანე თვალები ნელ - ნელა უმუქდებოდა დაუფლებული სურვილისაგან. გოგონამ უცებ იგრძნო ,რომ მას უსიტყვოდ შეეძლო გულში ჩაეკრა და ეკოცნა იგი.

- „‟ ვიცეკვოთ ? „‟ - ჰკითხა ელენამ.

<< ცეცხლს ვეთამაშები , მაგრამ ვერ ვხვდები რატომ >> , - უცებ გაიფიქრა „‟ოქროს‟‟

გოგონამ.

ამ მომენტში , მან გააცნობიერა ,რომ შეშინებულია. გულმა მოუსვენრად დაუწყო ცემა. მას მოეჩვენა , რომ ეს მწვანე თვალები მისი სულის სიღრმეში ცდილობენ შეღწევას , და ამან უფრო შეაშფოთა. ადამიანის ცნობიერებაში უძველესი დროიდან ჩანერგული „‟უცნობი „‟ ინსტინკტი , ელენას გაქცევისკენ მიუთითებდა.

მიუხედავად ამისა , იგი ადგილიდან არ გაინძრა.

ელენა სასწაულ განცდებში იყო და ხედავდა, რომ სტეფანი ნებდება/.... მაგრამ მოულოდნელად ყველაფერი დაიმსხვრა.

- „‟ ელენა ძალზედ ტკბილად გამოიყურები - მოისმა კეროლაინის ხმა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

43

იგი ზგაპრულად გამოიყურებოდა. კისკისით სტეფანს მიუახლოვდა და ხელი მხარზე დაადო.

- „‟ კაბაც ძალიან საყვარელი გაცვია , - იგივე ინტონაციით განაგრძობდა იგი.

მისმა ხელი სტეფანის ხელს მოეჭიდა და ამგვარად უხსნიდა ელენას , სად იყო დაკარგული და რას უმზადებდა.

- „‟ სტეფანს ვთხოვე ცოტა ხნით მოვსულიყავით , მაგრამ არ გეწყინოს თუ დღეს ის მარტო მე მეცეკვება კარგი? „‟

ელენა დაიბნა და მხოლოდ თვალს ადევნებდა ეს „‟ ტკბილი‟‟ წყვილი როგორ შორდებოდა მას. იიგი მეტთან მივიდა და ჰკითხა ;

- „‟ იცოდი? იცოდი , რომ მასთან ერთად მოვიდოდა?‟

- „‟ მე ვიცოდი რომ კეროლაინს ეს უნდოდა. სულ დასდევდა სტეფანს. გასაქანს არ აძლევდა. მაგრამ...‟

- „‟ გასაგებია „‟

ელენა მოიხედა და შეამჩნია , რომ ბონი მისკენ მოდიოდა , მერედიტიც მაგიდას მოშორდა , ე.ი მათ ყველაფერი დაინახეს........და ალბათ დანარჩენებმაც. გილბერტი საპირფარეშოსკენ დაიძრა.

გოგოები ცდილობდნენ მის დამშვიდებას , მაგრამ ამაოდ. ყოველ სიტყვაზე ელენა უფრო ღიზიანდებოდა და ბოლოს საერთოდ „‟ გამოეთიშა „‟ დაქალებს.

დარბასში შესვლისას იგი ყველას უცინოდა , ყველა მსურველს ეცეკვებოდა და ელაქუცებოდა. მათ შორის ტაილერსაც. მან ბიჭს სადედოფლო თაიგულიდან ვარდი აჩუქა და ამით მისი ყურადღება მოიპყრო , ამის დანახვაზე მეტი გაბრაზდა , ხოლო ტაილერის მიტოვებული , „‟მეწყვილე‟‟ გოგო კი თითქმის ტიროდა.

ირგვლივ ყველა „‟ზედმეტად‟ იქცეოდა. გოგოები ხმამაღლა იცინოდნენ , ბიჭებმა კი ხელის ფათუნი დაიწყეს. მთვრალი ტაილერიც ელენას ლოყას “ შტურმავდა‟‟.

- „‟ ერთი იდეა მაქვს - თქვა ტაილერმა, - მოდით უფრო მხიარულ ადგილას გადავინაცვლოთ.

- „‟ სად ტაილერ? შენთან სახლში?‟

- „‟ არა , მე იმ ადგილს ვგულისხმობ რომელიც დაგვამახსოვრდება . მაგალითად სასაფლაოზე.‟

ტაილერის მიერ მიგდებული გოგო მოშორებით იდგა.

- „‟ ტაილერ, ეს სიგიჯეა , ხომ იცი იმ ბერიკაცს რა მოუვიდა .....მე არ წამოვალ... - თქვა მან.

- „‟ ასწორებს... ე.ი შენ რჩები, - ტაილერმა ჯიბიდან მანქანის გასაღები ამოიღო და იკითხა , - აბა? ვის არ ეშინია? „‟

- „‟ მე მზად ვარ . -თქვა დიკმა.

- „‟ მეც „‟ - განაცხადა ელენამ.

ყველანი გაეშურნენ ტაილერის მანქანისკენ. ელენა უკან დაჯდა დიკთან და მის მეგობარ გოგოსთან ვიკი ბენეტთან ერთად.

- „‟ ელენა ,- დაიძახა ვიღაცამ სკოლის შემოსასვლელიდან.

- „‟ წავედით , - უბრძანა მან ტაილერს .

მან მანქანა დაქოქა და გაეშურა დიდი სიჩქარით სასაფლაოსკენ.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

44

თავი 7

ბონი საცეკვაო მოედანზე თვალდახუჭული ირხეოდა და უბრალოდ მუსიკას უსმენდა. წამით თვალი გაახილა და დაინახა, რომ მერედიტი თავის ქნევით ანიშნებდა რაღაცას. ბონიმ უარის ნიშნად გაბზიკა ნიკაპი, მაგრამ როცა მერედიტის ჟესტიკულაცია უფრო აქტიური გახდა, ბონიმ რეიმონდს ახედა და მერედიტს დამორჩილდა.

რეიმონდიც უკან გაჰყვა.

მეტი და ედი მერედიტის უკან იდგნენ. მეტი მოღუშული იყურებოდა, ედი უხერხულად აწურული იდგა.

“ელენა წავიდა,” აცნობა მერედიტმა.

“ეს თავისუფალი ქვეყანაა,” უპასუხა ბონიმ.

“ჰო, მაგრამ ტაილერ სმოლვუდთან ერთად წავიდა,” უთხრა მერედიტმა. “მეტ, დარწმუნებული ხარ, რომ არ გაგიგონია სად მიდიოდნენ?”

მეტმა თავი გააქნია. “ჩემი აზრით რაც მოუვა ღირსი იქნება- მაგრამ გარკვეულწილად ჩემი ბრალიც იქნება,”

გულწრფელად აღიარა მან. “მგონი უნდა გავყვეთ.”

“ცეკვები მივატოვო?”იკითხა ბონიმ. მან მერედიტს შეხედა, რომელმაც პირით ანიშნა ხომ დაჰპირდი. “ვერ ვიჯერებ,” გაბრაზებულმა ჩაიბურტყუნა.

“არ ვიცი როგორ უნდა ვიპოვოთ,” თქვა მერედიტმა. “მაგრამ უნდა ვცადოთ.” შემდეგ უცნაურად მერყევი ხმით დაამატა. “ბონი, შენ არ იცი ახლა სადაა, ხომ ასეა?”

“რა? რა თქმა უნდა, არ ვიცი; მე ხომ ვცეკვავდი. ალბათ გაგონილი გექნება ცეკვებზე რომ მიდიან რას აკეთებენ ხოლმე.”

“შენ და რეი აქ დარჩით,” მეტმა უთხრა ედს. “თუ დაბრუნდება, უთხარით, რომ მის საძებნელად წავედით.”

“თუ მივდივართ დროზე წავიდეთ,” უტაქტოდ ჩააკვეხა ბონიმ. შემდეგ შებრუნდა და კინაღამ შავპიჯაკიანს შეასკდა.

“უკაცრავად,” უთხრა მან, აიხედა და სტეფან სალვატორი შერჩა ხელთ. მას არაფერი უთქვამს, ბონი, მერედიტი და მეტი კარისკენ გაემართნენ, ადგილზე დარჩენილი რაიმონდმა და ედმაკი უბედური გამომეტყველებით გააყოლეს თვალი.

უღრუბლო ცაზე ვარსკვლავები შორეული, მაგრამ ყინულივით მბრწყინავნი ჩანდნენ. ელენაც ამ ვარსკვლავებივით გრძნობდა თავს. მისი რაღაც ნაწილი დიკთან, ვიკისთან და ტაილერთან ერთად იცინოდა და ყვიროდა ქარის ზუზუნის თანხლებით, მეორე ნაწილი კი ამ ყველაფერს შორიდან აკვირდებოდა.

ნახევარი გორაკი აიარეს და ტაილერმა მანქანა ეკლესიის ნანგრევებთან გააჩერა, მანქანიდან ყველა გადმოვიდა, შუქფარები კი ანთებული დატოვეს. მართალია, სკოლის ავტოსადგომიდან გამოსულებს უკან რამდენიმე მანქანა მოჰყვებოდა, მაგრამ როგორც ჩანდა სასაფლაომდე მარტო თვითონ მივიდნენ.

ტაილერმა საბარგული გააღო და სასმელიანი ყუთი ამოიღო. “ყველას გვეყოფა.” თქვა და ელენას ლუდი შესთავაზა, რომელმაც თავი გააქნია უარის ნიშნად, თან ცდილობდა ყურადღება არ მიექცია მუცლის სიღრმეში გაჩენილი გულისრევის შეგრძნებისთვის. ის არასწორად თვლიდა თავის აქ ყოფნას_ მაგრამ ახლა ამას არავითარ შემთხვევაში არ აღიარებდა.

ისინი საფლავისქვებიან გორაკს აუყვნენ, გოგონებს მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი ეცვათ და ფეხი უბრუნდებოდათ, რის გამოც ბიჭებს ეყრდნობოდნენ. გორაკის წვერს რომ მიაღწიეს ელენა ადგილზე გახევდა, ვიკიმ კი წამოიკივლა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

45

რაღაც უზარმაზარი და წითელი ლივლივებდა ჰორიზონტზე. მხოლოდ წუთის შემდეგ გაიაზრა ელენამ, რომ ეს „რაღაც“ მთვარე იყო. იმხელა იყო, თან ისეთი არარეალური როგორც პროპელერი დოკუმენტურ ფილმებში, თან გასიებული ბურთი ბუნდოვნად და მკრთალად ანათებდა გარემოს.

„დიდ, დამპალ გოგრას გავს,“ თქვა ტაილერმა და ქვა ესროლა მთვარეს. ელენამ თავს აიძულა ბიჭისთვის გაეღიმა.

„შიგნით არ შევიდეთ?“ ვიკიმ თეთრი ხელი ეკლესიის შესასვლელის ცარიელი ხვრელისკენ გაიშვირა.

სახურავი თითქმის მთლიანად ჩამონგრეულიყო, სამაგიეროდ სამრეკლო ჩანდა დაუზიანებელი, გუმბათიც ამაყად აღმართულიყო ცისკენ. ეკლესიის მხოლოდ სამი კედელი იყო შემორჩენილი, მეოთხე მუხლის სიმაღლემდეღა იყო დარჩენილი. ირგვლივ ყველაფერი რიყის ქვების გროვებით იყო მოფენილი.

ელენას ლოყა სინათლემ გაუნათა, გოგონა გაოცებული შებრუნდა: უაზროდ გაკრეჭილი ტაილერი (ალბათ თავის ქათქათა კბილებს ახარბებდა) სანთებელას ანათებდა სახეზე. „არ გინდა შენც გააჩხაკუნო?“

ელენამ ყველაზე ხმამაღლა გაიცინა რომ სიყალბე დაეფარა. სანთებელა გამოართვა და ეკლესიის გვერდით ერთ-ერთ საფლავს მიანათა. სასაფლაოზე ამის მსგავსი არცერთი საფლავი არ ენახა, თუმცა ადრე მამამისმა უთხრა, რომ ასეთი საფლავები ინგლისში იყო. ის დიდი ქვის ყუთს გავდა, იმხელა იყო ორი ადამიანი თავისუფლად ჩაეტეოდა. საფლავთან მარმარილოს ორი ქანდაკება იდგა სარკოფაგის სახურავზე.

„თომას ქიფინგ ფელი და ჰონორია ფელი,“ ტაილერმა ისე გრაციოზულად გაიშვირა ხელი თითქოს ელენას აცნობდა მათ. „სავარაუდოდ ბებერმა თომასმა დააარსა ფელს ჩარჩი. თუმცა, მგონი სმოლვუდებიც აქ ცხოვრობდნენ იმ დროს. ჩემი დიდი ბაბუის დიდი ბაბუის დიდი ბაბუა ცხოვრობდა ველზე დრაუნინ ქრიქთან...“

„...სანამ მგლები შეჭამდნენ,“ დაამატა დიკმა და მგლის იმიტაცია გაითამაშა თავის ზურგზე გადაგდებით.

შემდეგ დააბოყინა. ვიკიმ ჩაიხითხითა. ტაილერის სიმპათიურ ნაკვთებს გაღიზიანებამ გადაურბინა, მაგრამ თავს ძალა დაატანა და გაიღიმა.

„რაღაც ფერმკრთალები ჩანან ეს თომასი და ჰონორია,“ ხითხითით თქვა ვიკიმ. „მე მგონი ცოტა ფერიანობა არ აწყენდათ.“ ხელჩანთიდან პომადა ამოიღო და ქალი-ქანდაკების ტუჩებზე გადღაბნა ალისფერი საცხი. ელენას კიდევ ერთხელ დაეუფლა გულისრევის შეგრძნება. ბავშვობაში ყოველთვის ეშინოდა ამ ფერმკრთალი ქალბატონის და თვალდახუჭული, გულ-ხელდაკრეფილი კაცის. შემდეგ, როცა მშობლები დაეღუპა, გვერდი-

გვერდ დასვენებულებმა სწორედ ეს ძეგლები გაახსენა. თუმცა ამჯერად თვალმოუშორებლად უყურებდა როგორ გაუკეთა ვიკიმ თომას ფელს პომადით ულვაშები და ჯამბაზის ცხვირი, თან სანთებელას უნათებდა.

ტაილერიც მათ უყურებდა. „ერთი შეხედე, ასეთი გამოპრანჭულები არიან და ვერსად მიდიან.“ ბიჭი სარკოფაგის სახურავის კიდეს დაეყრდნო ხელებით და შეეცადა გადაეწია. „რას იტყვი, დიკ- საღამოს გასეირნება ხომ არ მოგვეწყო მათთვის? მაგალითად, ზუსტად ქალაქის ცენტრში?“

ოღონდაც ეს არა, გაიფიქრა შეძრწუნებულმა ელენამ ახარხარებული დიკის და მოხითხითე ვიკის შემყურემ.

მაგრამ დიკი უკვე ტაილერის გვერდით იდგა მზადყოფნის ნიშნად, ხელები სარკოფაგის სახურავის კიდისთვის ჩაევლო.

„სამ თვლაზე,“ თქვა ტაილერმა და თვლა დაიწყო. „ერთი, ორი, სამი.“

ელენა თვალს არ აშორებდა თომას ფელის საშინელ ჯამბაზურ სახეს. ბიჭები დაიძაბნენ და ამოიქშინეს, კუნთები შესამჩნევად დაეჭიმათ ტანსაცმლის ქვეშ. თუმცა სახურავს ძვრა ვერ უყვეს.

„ჯანდაბა, ალბათ დამაგრებულია რაღაცნაირად,“ გაბრაზებით თქვა ტაილერმა და შებრუნდა.

ელენამ შვებით ამოისუნთქა. ცდილობდა არაფერი შეემჩნია და ამიტომ გადაიხარა ქვის სარკოფაგზე დასაყრდნობად- სწორედ ამ დროს მოხდა რაღაც.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

46

მას ქვების ხახუნის ხმა მოესმა და იმავდროულად იგრძნო მის მარცხენა ხელს ქვემოთ როგორ გამოძრავდა სარკოფაგის სახურავი. გოგონას საყრდენი ეცლებოდა და სადაც იყო შიგნით ჩავარდებოდა. სანთებელას ალი აციმციმდა, ის კი ყვიროდა და ყვიროდა, ცდილობდა წონასწორობა აღედგინა. ის ღია სამარეში ვარდებოდა, გარშემო კი ყინულივით ცივი ქარის ბრდღვინვას გრძნობდა. ყურებშიც კივილის ხმა ჩაესმოდა.

შემდეგ კი უცებ გარეთ აღმოჩნდა, მთვარე ისე ნათლად ანათებდა, რომ ყველას დანახვა შეეძლო. ტაილერი ჩაკვროდა მას. ელენამ შეშინებულმა მიმოიხედა.

„გაგიჟდი? რა მოხდა?“ შეაჯანჯღარა ტაილერმა.

„გადაიწია! სახურავი გადაიწია! სახურავი გადაიხსნა და- არ ვიცი- კინაღამ ჩავვარდი! ისე ციოდა.. “

ბიჭებმა სიცილი ატეხეს. „საწყალი პატარა, შიშისგან კანკალებს,“ თქვა ტაილერმა. „წამო, დიკ, ახლავე შევამოწმოთ.“

„ტაილერ, არა...“

მაგრამ მაინც შევიდნენ შიგნით. ვიკი შესასვლელთან დაეყუდა, თან მიმავალთ უყურებდა. ელენა შიშისგან ცახცახებდა. ცოტა ხნის შემდეგ ტაილერმა ის თავის დაქნევით მოიხმო.

„შეხედე,“ უთხრა მან, როცა ელენა უხალისოდ შებრუნდა უკან. ტაილერს სანთებელა ეპოვა და ახლა თომას ფელის გულ-მკერდს უშვერდა. „ყველაფერი თავის ადგილზეა, ისეა მოკალათებული ამ ქვაზე როგორც ბაღლინჯო ხალიჩაზე, ხედავ?“

ელენა სარკოფაგზე იდეალურად დაფარებულ სახურავს დააჩერდა. „მართლა გადაიწია. კინაღამ ჩავვარდი...“

„რა თქმა უნდა, როგორც იტყვი, პატარავ.“ ტაილერმა მკლავები შემოხვია და მაგრად მიიკრა გულზე. ელენამ მიმოიხედა და დიკი და ვიკიც იმავე პოზაში დაინახა, მისგან განსხვავებით ვიკის თვალები დაეხუჭა, ალბათ სიამოვნებდა ეს ჩახუტება. ტაილერი თმაზე დაეყრდნო ნიკაპით.

„ახლა ჯობია ცეკვებზე დავბრუნდეთ,“ თქვა ელენამ ნაზი ხმით.

პაუზა გაიწელა. შემდეგ ტაილერმა ამოიოხრა და უპასუხა: „კარგი, პატარავ.“ შემდეგ ვიკის და დიკს მიუბრუნდა „თქვენ რას იზავთ?“

დიკი გაიკრიჭა. „ჩვენ ცოტა ხანს კიდევ დავრჩებით.“ ვიკიმ თვალდახუჭულმა ჩაიხითხითა.

„კარგი.“ ელენას დააინტერესა ეს წყვილი უკან როგორ დაბრუნდებოდა მანქანის გარეშე, მაგრამ უსიტყვოდ მიჰყვა ტაილერს. თუმცა გარეთ წამით გაჩერდა.

„ისე ვერ წავალთ ბაბუაჩემის საფლავი რომ არ განახო,“ უთხრა ტაილერმა. „ო, კარგი რა, ელენა,“ დაამატა შემდეგ, როცა დაინახა, რომ ელენა შეეცადა მისი თხოვნა გაეპროტესტებინა. „გულს ნუ დამწყვეტ. ეს აუცილებლად უნდა ნახო; ეს ოჯახის სიამაყე და სიხარულია."

ელენამ თავს აიძულა გაეღიმა, თუმცა სინამდვილეში ნამდვილად არ ეღიმებოდა. თუ დაუთმობდა და მის ნებას დაჰყვებოდა, იქნებ ტაილერს დროზე მოეცილებინა იქაურობისთვის. „კარგი,“ უპასუხა და სასაფლაოსკენ გაემართა.

„მაქეთ არა. აქეთ წამოდი.“ შემდეგ კი ტაილერი ძველი სასაფლაოსკენ გაუძღვა. „არაფერზე იღელვო, აქვე ახლოსაა ბილიკთან. აი, იქ, შეხედე, ხედავ?“ ბიჭმა რაღაცაზე მიუთითა, რომელიც მთვარის შუქზე ელვარებდა.

ელენა ადგილზე გახევდა, გული შიშისგან შეეკუმშა. იქ თითქოს ვიღაც იდგა, გიგანტური ადამიანი მრგვალი მელოტი თავით. ელენას საერთოდაც არ სიამოვნებდა, საუკუნოვანი წარსულის მქონე, გახუნებულ, სიძველისგან გადახრილ გრანიტის საფლავის ქვების საზოგადოებაში ყოფნა. მთვარის შუქი უცნაურ ჩრდილებს აჩენდა ბალახზე, ირგვლივ ბლომად იყო სრულიად ბნელი მონაკვეთები.

„ზემოდან უბრალოდ ბურთი ადევს, საშიში არაფერია,“ თქვა ტაილერმა, თან ბილიკიდან გადაიყვანა ელენა და საფლავის ქვისკენ წაიყვანა. ქვა წითელი მარმარილოსგან იყო დამზადებული, ზემოდან დადგმულმა სფერომ ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

47

ელენას ჰორიზონტზე მოლივლივე გასიებული მთვარე მოაგონა. ახლაც იგივე მთვარე დაჰნათოდათ თავზე, თუმცა ამჯერად თომას ფელის ქანდაკების ხელებივით თეთრი ფერი დასდებოდა. ელენა ისევ კანკალმა აიტანა.

„საწყალი პატარა, როგორ სცივა. მოდი გაგათბო,“ თქვა ტაილერმა. ელენა შეეცადა ხელის კვრით მოეცილებინა ის, მაგრამ ტაილერი არც ასეთი სუსტი იყო. ის გოგონას მკლავებში იმწყვდევდა და თავისკენ ექაჩებოდა.

„ტაილერ, წასვლა მინდა; ახლავე წამიყვანე....“

„აბა რა, პატარავ, რა თქმა უნდა წავალთ,“ უპასუხა მან. „მაგრამ მანამდე უნდა გაგათბო. ღმერთო, როგორ გაყინულხარ.“

„ტაილერ, შეწყვიტე,“ უთხრა ელენამ. მას უკვე აღიზიანებდა ბიჭის ხელების ფათური, მაგრამ შემდეგ შოკმა მოიცვა, როცა ბიჭის ხელები იგრძნო შიშველ კანზე.

ელენა თავის ცხოვრებაში არასდროს აღმოჩენილა ასეთ სიტუაციაში, ყოველგვარ დახმარებას ასე მოკლებული.

ფეხსაცმლის წვეტიანი ქუსლი დაუმიზნა ბიჭის ყალბი-ტყავის ფეხსაცმელს, მაგრამ ტაილერმა მოასწრო ფეხის გაწევა. „ტაილერ, ხელები მომაშორე.“

„კარგი რა, ელენა. ნუ იქცევი მასე, მე ხომ უბრალოდ შენი გათბობა მინდა...“

„ტაილერ, ახლავე წავიდეთ,“ წამოიყვირა ელენამ. რაც შეეძლო შორს იქაჩებოდა ბიჭისგან. ტაილერმა თითქოს წაიბორძიკა, შემდეგ კი მთელი წონით დააწვა გოგონას. ელენა სუროს და სარეველების გროვაზე დაეცა. გოგონა სასოწარკვეთილებამ მოიცვა. „ტაილერ, მოგკლავ. არ გეხუმრები. ახლავე მომშორდი.“

ტაილერი ლაპარაკის გუნებაზე დამდგარიყო, ხან უეცრად ჩაიხითხითებდა გიჟივით, კიდურებს ულოგიკოდ, თითქმის უაზროდ დააფათურებდა. „ო, კარგი რა, ელენა, ნუ სულელობ. უბრალოდ გათბობ. ელენას- ყინულის პრინცესას ვათბობ... ახლა ხომ თბები, არა?“ ელენამ ტუჩებზე რაღაც ცხელი, სახეზე კი სისველე იგრძნო. გოგონა ისევ ტაილერის ქვეშ იყო გაჩხერილი, ყელში მის ლოშვნას გრძნობდა. უცებ ელენას ყურთასმენას ქსოვილის გაფხრეწის ხმა მისწვდა.

„უპს,“ ჩაიბურტყუნა ტაილერმა. „ამაზე ბოდიშს გიხდი.“

ელენამ გვერდით მიაბრუნა თავი, უცებ მისი ტუჩები ტაილერის ხელთან მოხვდა, რომელიც მოუქნელად ეცაცუნებოდა ლოყაზე. გოგონამ კბილები ჩაასო ხელისგულში და მაგრად უკბინა, სისხლიც გემოც კი იგრძნო და ტაილერის გაოცებულმა შეყვირებამაც არ დააყოვნა. მაშინვე მოაშორა ხელი.

„ჰეი! ხომ მოგიხადე ბოდიში!“ ტაილერი გაბუტული დაჰყურებდა თავის დასახიჩრებულ ხელისგულს.

ხელისთვის თვალი არ მოუშორებია ისე მოიექუფრა სახე და ხელი მუშტად შეკრა.

ესეც ასე, გაიფიქრა ელენამ კოშმარული სიმშვიდით. ან ამ მუშტს მთხლიშავს ან მომკლავს. გოგონამ თავი დარტყმისთვის შეამზადა.

სტეფანს ვერ გადაეწყვიტა სასაფლაოზე წასვლა; მასში ყველა ინსტინქტი ეწინააღმდეგებოდა ამ ქცევას. ბოლოს სასაფლაოზე რომ იყო, ის ღამე ერთი მოხუცისთვის საბედისწერო ღამედ იქცა.

ისევ ძრწოლამ დაუარა ნაწლავებში ამ მოგონების გახსენებაზე. შეეძლო დაეფიცა, რომ იმ ხიდის ქვეშ მოხუცისთვის იმდენი სისხლი არ ამოუწოვია, რომ მისი სიცოცხლისთვის საფრთხე შეექმნა. თუმცა იმ ღამით უცნაური ძალის ამოფრქვევის შემდეგ ყველაფერი აირ-დაირია. თუ, რა თქმა უნდა, საერთოდ იყო ასეთი ძალის ამოფრქვევა. შეიძლება ეს უბრალოდ მისი წარმოსახვის ნაყოფი იყო, ან შეიძლება თავისივე ნამოქმედარი.

გასაკვირი არაა, თუ უცნაური რაღაცეები მოხდება, როცა სურვილი კონტროლსგარეთ გამოდის.

სტეფანმა თვალები დახუჭა. როცა გაიგო, რომ ის მოხუცი ცოცხალ-მკვდარი მიიყვანეს საავადმყოფოში, ენით გამოუთქმელ შოკში ჩავარდა. როგორმისცა ნება საკუთარ თავს ასე წასულიყო ხელიდან? რომ ადამიანი თითქმის მოეკლა, მაშინ როცა, არავის მოუკლავს მას შემდეგ, რაც..

არა, საკუთარ თავს არ მისცემდა ნებას ისევ ეფიქრა ამაზე.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

48

ახლა კი ღამის წყვდიადში სასაფლაოს ჭიშკართან მდგარს საოცრად მოუნდა გაქცევა. დაბრუნება ცეკვებზე, სადაც მან კეროლაინი დატოვა, არსება, რომელიც მისთვის არაფერს წარმოადგენდა და სწორედ ამის გამო ის ძალზედ უსაფრთხოდ იყო სტეფანის გვერდით.

მაგრამ სტეფანს არ შეეძლო უკან დაბრუნება, იმიტომ რომ ელენა სასაფლაოზე აღმოჩნდა. ის გრძნობდა მის სიახლოვეს. და ახლა ის გრძნობდა როგორ მატულობდა მისი შიში. ელენა სასაფლაოზე იყო, საფრთხეში, სტეფანს აუცილებლად უნდა ეპოვნა ის. მას უკვე ნახევარი გზა ჰქონდა გავლილი როდესაც მოულოდნელად თავბრუსხვევა დაეწყო, სტეფანი ეკლესიისკენ მიიწევდა, შავი სილუეტი რომელიც იყო ერთადერთი რასაც ის ამჩნევდა. შტეფანი ძალიან სუსტად იყო და წინააღმდეგობას ვერ უწევდა ძლიერ თავბრუსხვევას, მას აუცილებლად უნდა მიეღწია ელენამდე, აუცილებლად. მაგრამ ის ძალიან სუსტად იყო და თუ ის აპირებდა ელენას დახმარებას მას სჭირდებოდა...

ამ დროს მან მიაღწია ეკლესიამდე.

***

ტაილერის მხარზემოთ ელენა მთვარეს ხედავდა.

<როგორი შეზღუდული საწიერია როცა სიცოცხლის უკანასკნელ წუთებში ბოლოს რასაც ხედავ მთვარეა> გაიფიქრა ელენამ და ყვირილი ყელში გაუჩერდა.

მერე კი თითქოს რაღაცამ დაიჭირა ტაილერი და მიწაზე დაანარცხა. ყოველ შემთხვევაში ელენას ასე მოეჩვენა.

მან უკან დაიხია ისე, რომ ცალი ხელით დახეული კაბა ეჭირა მეორეს კი უშედეგოდ იყენებდა რაიმე იარაღის მოსაძებნად. თუმცა მას არ დასჭირდა იარაღი. სიბნელეში რაღაც უახლოვდებოდა და მან გაარჩია ადამიანის ფიგურა, რომელმაც მოაშორა ტაილერი. ეს იყო სტეფან სალვატორი, მაგრამ ასეთი სტეფანი მას არასროს ენახა: მისი თეთრი სახე გაყინული იყო სიბრაზისგან, მწვანე თვალებში კი ცეცხლი ჩანდა, რომელიც კარგს არაფერს მოასწავებდა. გაუნძრევლადაც კი სტეფანი საშიშ ძალას წარმოადგენდა და ელენა მიხვდა, რომ მისი უფრო ეშინია ვიდრე ტაილერის.

_როცა პირველად გნახე, მივხვდი, რომ ვერასდროს შეეჩვევი ნორმალურ მანერებს – წარმოთქვა მან მშვიდად მაგრამ მკაცრად. ელენას კი ამ დროს რატმღაც თავბრუსხვევა დაეწყო.

ის ვერ ახერხებდა თვალი მოეშორებინა სტეფანისთვის, როდესაც შეამჩნია როგორ ცდილობდა ტაილერი წამოდგომას. სტეფანი მოძრაობდა როგორც მოცეკვავე, მისი ყოველი მოძრაობა იყო მსუბუქი.

_მაგრამ მე წარმოდგენაც არ მქონდა თუ ასეთი აღმოჩნდებოდი.

ტაილერის ხელმა სტეფანისთვის ზიანის მიყენება სცადა, როცა ამ დორს სტეფანმა ხელი აიცილა ისე თითქოს საერთოდ არ განძრეულიყო და მუშტი გაარტყა ისე თითქოს ხელი საერთოდ არ შეერხა. ტაილერი ისევ წაიქცა.

ელენამ შეამჩნია, რომ ტაილერს ცხვირიდან სისხლი მოსდიოდა, როგორც იქნა ის ადგა და მოწინააღმდეგეს დაუპირისპირდა.

_ჯენტლმენი არასდროს არ ახვევს თავს ვინმეს საკუთარ კომპანიას. _ მრავალმნიშვნელოვნად თქვა სტეფანმა და კიდევ ერთხელ დაარტყა.

ის ისევ წაიქცა და ამ ჯერზე უფრო ნელა წამოდგა, ელენამ შეამჩნია, რომ მას უკვე პირიდანაც მოსდიოდა სისხლი და ისე კნაოდა როგორ დამფრთხალი კურდღელი.

_ჯენტლმენი შეურაცყოფას არ აყენებს ქალს. – განაგრძო სტეფანმა. – და რაც ყველაზე მთავარია, ის არასდროს არ აყენებს ქალს არანაირ ტკივილს.

_სტეფან! – წამოიყვირა ელენამ.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

49

ელენას შიში მოეძალა იმის თუ რა შეიძლებოდა გაეკეთებინა სტეფანს შემდეგ. ყველაზე მეტად სტეფანის ცივი ხმა აშინებდა.

_სტეფან შეწყვიტე.

სტეფანი სწრაფად შეტრიალდა მისკენ. მის სახეზე გაოცება გამოისახა, თითქოს ელენას არსებობა საერთოდ გადაავიწყდა. რაღაც დროსი განმავლობში რაც ელენამ და სტეფანმა ერთმანეთს თვალებში ჩახედეს ელენამ შეამჩნია, რომ სტეფანის თვალები გაშავებული იყო მთვარის შუქზე. მისი თვალები თითქოს მტაცებელი ცხოველისას გავდა. შემდეგ შტეფანი ცოტა დამშვიდდა და თითქოს მისი თვალებიც უფრო განათდა.

_ის კარგად იქნება – თქვა სტეფანმა.

შიშის გრძნობა ნელნელა გაუქრა ელენას. <შოკი – გაიფიქრა მან – მე შოკში ვარ და ნებისმიერ წამს შეიძება ისტერიკა დამეწყოს>

_შენ ვერავინ გაგაცილებს სახლში? – იკითხა სტეფანმე ჯერ კიდევ გაყინული ხმით.

ელენამ დიკზე და ვიკიზე გაიფიქრა რომელიც არავინ იცოდა რით იყვნენ დაკავებული ქანდაკებასთან.

_არავინ – უპასუხა მან.

_მე წაგიყვან. – შესთავაზა სტეფანმა.

მან ყურადღებით შეათვალიერა საფლავებს შორის მდგარი ელეგანტური სხეული. სტეფანის სახე მთავარი შუქზე კიდევ უფრო მკრთალი იყო. ელენას აქამდე არც კი შეუმჩნევია, რომ სტეფანი ასეთი არაბუნებრივად ლამაზია.

ეს ძალიან არაამქვეყნიური სილამაზე თითქოს კიდევ უფრო აღრმავებდა გაუცხოების შეგრძნებას.

_ გმადლობ, ძალიან თავაზიანი ხარ,_ ძლივს გამოთქვა ელენამ. მას სხვა არაფერი დარჩენოდა.

მათ ტაილერი მარტო დატივეს წინაპრების საფლავებთან. ელენამ კიდევ ერთხელ იგრძნო შიში, როდესაც ბილიკს მიახლოებულებმა, სტეფანმა მას დაწნული ხიდი აჩვენა.

_ პანსიონთან მანქანის აყვანა მოგვიწევს, _თქვა მან,_ ასე უფრო სწრაფად მივალთ.

_ შენ ამ გზით მოხვედი?

_ არა, მე ხიდზე არ გადავსულვარ. მაგრამ ასე უფრო უსაფრთხო იქნება.

Eელენა მას მიენდო. ფერმკრთალი სტეფანი უხმოდ მიდიოდა გოგონას გვერდით, ისე რომ არც კი ეხებოდა.

მან მოიხსნა ბლეიზერი და მას მხრებზე მოაფარა. ელენა რატომღაც დარწმუნებული იყო, რომ შტეფანი მოკლავდა ნებისმიერს ვინც მას თავს დაესხმებოდა. ელენა და სტეფანი მეორე სართულზე ასასვლელ კიბეებს აყვნენ და ნახევრად ჩაბნელებული დერეფანი გაიარეს. ამ დროს კი ელენას გასაკვირად მან ის ერთ ოთახში შეიყვანა საიდანაც მოერეში გასასვლელი კარი გააღო. ეს თითქოს საიდუმლო გასასვლელი იყო. ელენამ ამ ოთახის იქით შეამჩნია კიბე.

<რა უცნაური ადგილია, - გაიფიქრა მან – ეს ხომ საიდუმლო კიბეა. სახლის შუაგულში.> კიბეებზე ასულმა ელენა უბრალო ოთახში შევიდა რომელსაც თითქმის მთელი მესამე სართული დაეკავებინა.

ოთახი ისევე ცუდად იყო განათებული როგორ კიბეები, მაგრამ ელენამ რაღაცეების შემჩნევა მაინც შეძლო. ამ დროს ელენამ შეამჩნია, რომ სტეფანი მას აკვირდებოდა.

_აქ არის აბაზანა? სადაც მე შევძლებდი..

სტეფანმა ერთერთ კარზე ანიშნა ელენამ ბლეიზერი მოიხსნა და აბაზანაში შევიდა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

50

თავი 8

აბაზანაში შესვლისას ელენა მსუბუქ თავბრუსხვევას და მადლიერებას გრძნობდა. იქიდან კი განრისხებული გამოვიდა. ის თვთინოვე ვერ ხვდებოდა ასეთი ცვლილება როგორ მოხდა, შიშის და გაოცების გავლის შემდეგ ელენა ისევ გრძნობდა ჩვეულებრივ ემოციებს.

და პირველი ემოცია სწორედ განრისხება იყო.

დაწყევლილი სტეფან სალვვატორი! როგორი ცივი და უგრძნობი იყო, მაშინაც კი როცა მისი სიცოცხლე გადაარჩინა! ელენამ თმიდან უკანასკნელი სამაგრები გამოიძრო და თმა გაიშალა. აბაზანიდან გამოვიდა გაბრაზებული გამოხედვით. სტეფანი ფანჯარასთან იდგა, მას მაინც არ ჩაეცვა თავისი ბლეიზერი, ის ფანჯარასთან იდგა და დაძაბული ელოდა.

როდესაც ელენა შემოვიდა ოთახში მან მიანიშნა სკამზე სადაც ბარზატის ნაჭერი ეგდო.

_შესაძლოა შენ მოგინდეს ამის მოხურვა.

ბარხატის ნაჭერი მსუბუქი მოსასხამი აღმოჩნდა. ელენამ ის მხრებზე მოისხა. მან შეამჩნია, რომ ლაპარაკის დროს სტეფანი არცკი უყურებდა და მისკენ ერთი ნაბიჯიც არ გადმოედგა.

კარადაზე ხანჯალი იდო, იქ ასევე აღმოჩნდა ოქროსფერი სფერო, რაღაცით ციფერბლატის მსგავსი და ასევე რამდენიმე ოქროს მონეტა. ელენამ ერთ-ერთი მონეტა აიღო, ნაწილობრივ მისთვის საინტერესო იყო მონეტა, ნაწილობრივ კი სტეფანის გაღიზიანება უნდოდა.

_რა არის ეს?

დიდი პაუზის შემდეგ როგორც იქნა სტეფანმა უპასუხა.

_ოქროს ფლორინი, ვენეციური მონეტა.

_ეს?

_გერმანული საათი-კულონია მეთუხტმე საუკუნის. – უპასუხა სტეფანმა და შემდეგ დაამატა – მომისმინე Eელენა...

მანამ სანამ სტეფანი გააგრძელებდა ელენამ ხელი რაღაც არც ისე დიდი ვერცხლისფერი ზარდახშისკენ გაწია:

_ეს რა არის? იხსნება?

_არა! – სტეფანს კატისებური რეფლექსები ჰქონდა ის ზარდახშას ჩაეჭიდა – ეს პირადი ნივთია. დაძაბული ხმით თქვა მან.

ელენამ შეამჩნია, რომ სტეფანი ფრთხილად შეეხო მხოლოდ ზარდახშას ისე, რომ ელენას ხელს არ შეხებოდა.

ის ერთიანად რისხვამ მოიცვა და თავის შეკავება ვეღარ შეეძლო.

_ფრთხილად! არ შემეხო თორემ დაავადდები.

სტეფანი ფანჯრისკენ შებრუნდა.

სტეფანისგან მოშორებით მდგარმა მაინც შეამჩნია, რომ ის ყურადღებით აკვირდებოდა მის ანარეკლს ფანჯარაში. და ელენა მიხვდა როგრი წარმოედგინა ამ წუთში სტეფანს ის: ღია ფერის თმები რომელიც მხრებზე დაყროდა, თეთრი ხელი რომელიც ბარხატს იჭერს ყელთან, გაცეცხლებული პრინცესა, რომელიც საკუთარ სამეფოში დააბიჯებს.

ელენამ გაიგონა მძიმე ამუსუნთქვა და შეამჩნია როგორ უყურებდა სტეფანი მის მოშიშვლებულ ყელს. მას უცნაური გამოხედვა ჰქონდა. მაგრამ ბიჭის სახე რამდენიმე წამში გაქვავდა და ის ისევ შებრუნდა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

51

_უმჯობესია სახლში გაგაცილო. – თქვა სტეფანმა.

და ზუსტად იმ წუთში ელენას მოუნდა, რომ მისთვის ტკივილი მიეყენებინა, ეეძულებინა ეგრძნო ისეთივე საშინელი განცდები როგორსაც ის გრძნობდა, მაგრამ მას ამასთანავე სიმართლის გაგებაც უნდოდა. ელენას მობეზრდა ეს იაფფასიანი თამაში, მობეზრდა გეგმების დაწყობა, უშედეგოდ ცდები გამოეცნო სტეფან სალვატორის ფიქრები. ამიტომაც ამოთქვა ის რა ფიქრიც დიდი ხანია უტრიალებდა გონებაში:

_ასე ძალიან რატომ გძულვარ?!

სტეფანმა დაკვირვებით შეხედა. რაღაც დროის განმავლობაში ის თითქოს არ აპირებდა პასუხის გაცემას, მაგრამ შემდეგ მან ხაზგასმით თქვა:

_მე შენ არ მძულხარ.

_გძულვარ, _ თქვა ელენამ – მე ვიცი, ასე.. ასე ლაპარაკი არ არის ზრდილოაბინი, მაგრამ ჩემთვის სულერთია. ვიცი შენი მადლიერი უნდა ვიყო, იმის გამო, რომ დღეს საღამოს გადამარჩინე, მაგრამ ჩემთვის ესეც სულერთია, მე არ მითხოვია შველა! ზოგადად მე არც კი ვიცი როგორ ან რატომ აღმოჩნდი შენ სასაფლაოზე. და მე არ მესმის! არ მესმის რატომ მოიქეცი ასე! მითუმეტეს იმ გრძნობებიდან გამომდინარე რომელსაც შენ ჩემდამი გრძნობ.

სტეფანმა ხმადაბლა თქვა:

_მე არ ვგრძნობ შენს მიმართ სიძულვილს.

_თავიდანვე შენ გამირბოდი მე, თითქოს მე... არ ვიცი თითქოს კეთროვანი ვიყო. მე ვცდილობდი მეგობრულად მოგქცეოდი, შენ კი ეს მეგობრობის ხელი თითქოს სახეში გამარტყი. დავიჯერო ჯენტლმენი ასე იქცევა? როცა ვინმე მისთან მისალმებას ცდილობს.

სტეფანი ცდილობდა რამე ეთქვა, მაგრამ ელენა აგრძელებდა:

_შენ მე მერიდებოდი, მთელი სკოლის წინ დამამცირე, შენ თითქოს ახლაც არ გინდა ჩემი შემჩნევა. თუ რა თქმა უნდა ეს არ არის სიკვდილ-სიცოცხლის საკითხი. ნუთუ მხოლოდ ამ შემთხვევაში შემიძლია გამოგგლიჯო რამდენიმე სიტყვა?! და ახლაც კი – განაგრძო განრისხებულმა ელენამ – ახლაც კი არ გინდა, რომ შენთან ახლოს აღმოვჩნდე. რა ადამიანი ხარ სტეფან სალვატორ? რატომ გჭირდება შენი თავის კედლით შემოსაზღვრა? რატომ არ შეგიძლია ვინმეს მაინც ენდო? რა გჭირს ასეთი?

სტეფანი ჩუმად იყო ელენასგან ზურგშექცევით.

_და რა მემართება მე? – დაამატა ელენამ. – რომ შენ არცკი შეგიძლია შემომხედო.

სამაგირეროდ კეროლაინ ფორბს აძლევ ნებას ყველგან შენთან ერთად იყოს. მემგონი იმის უფლება მაინც მაქვს ვიცოდე. კარგი, მე არასდროს შენ აღარ შეგაწუხებ, ხმას არ გაგცემ სკოლაში, მაგრამ მანამ სანამ მე აქედან წავალ, მინდა სიმართლე გავიგო, მითხარი სტეფან რატომ გძულვარ მთელი არსებით?

სტეფანი მისკენ ნელა შეტრიალდა და ასწია თავი. მისი სევდიანი თვალები ერიდებოდნენ ელენას, გოგონას სხეულში თითქოს ყველაფერი ამოტრიალდა. მას ისეთი შეგრძნება ჰქონდა თითქოს გული დაემსხვრა.

ელენამ შეამჩნია რა ძალისხმევა ჭირდებოდა სტეფანს, რომ მისი ტონი გაწონასწორებული ყოფილიყო.

_კი ელენა, მართალი ხარ შენ სრული უფლება გაქვს იცოდე.

ამ დროს ისინი ერთმანეთს თვალებში უყურებდნენ და ელენამ გაიფიქრა: “ნუთუ ყველაფერი ასე საშინლადაა?”

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

52

_მე არ გვრძნობ შენ მიმართ სიძულვილს, მე შენ არასდროს არ მძულდი უბრალოდ შენ...

შენ მე ვიღაცას მახსენებ.

ელენა გაოცებული დარჩა ის ელოდა ყველაფერს ასეთი პასუხის გარდა.

_მე შენ ვიღაც ნაცნობს გახსენებ?

_კი ნაცნობს –დაუდასტურა სტეფანმა.

_მაგრამ სინამდვილეში შენ სხვანაირი ხარ. ის გგავდა შენ, მაგრამ ამავდროულად სრულიად განსხვავდებით თქვენ.

სტეფანმა რაღაც ხმა გამოსცა რომელიც სიცილს გავდა, რომ არ ყოფილიყო ასეთი სევდიანი.

_შენ მისგან განსხვავებული ხარ... შენ შენ ხარ.

_თქვენ ახლო ურთიერთობა გქონდათ?

_კი, ძალიან.

_რა მოხდა მერე?

_ის მოკვდა.

_ეს ალბათ ძალიან მტკივნეულია, _ ხმადაბლა თანაუგრძნო მან სტეფანს – ბოდიში.

სტეფანი გაჩუმდა.

_სტეფან –თქვა ელენამ.

თითქოს სტეფანმა ვერ გაიგო ელენას სიტყვები, ის თითქოს თავიდან განიცდიდა წარსულ ტკივილს.

ელენამ თავი ვერ შეიკავა და მახრზე ხელი დაადო.

_სტეფან დამიჯერე, მე ვიცი რა მტკივნეული შეიძლება იყოს ეს.

_შენ არ შეგიძლია იცოდე ეს! – მოულოდნელად იყვრა სტეფანმა და მისი თავშეკავება სადღაც გაქრა. მან შეხედა მხარზე დადებულ ელენას ხელს თითქოს არ ესმოდა საიდან მოხვდა ეს ხელი მის მხარზე. მისი მწვანე თვალები გაშავდნენ, როცა ის ელენას ხელს შეეხო და აწია რათა ხელი შეეშალა ელენასთვის მას კიდევ ერთხელ შეჰხებოდა, მაგრამ ელენას ხელზე შეხების შემდეგ აღარ შეეძლო მისი დათმობა და მხოლოდ აკვირდებოდა, როგორ მოიქცია ელენას თბილი ხელი ხელებში, თითქოს ისინი საუკუნოდ გაერთიანდა.

სტეფანის მზერა ხელიდან ელენას სახეზე გადავიდა, ის მის თვალებს უყურებდა.

_ელენა – დაიჩურჩულა მან.

ელენამ შეამჩნია მისი დატანჯული სახე და მიხვდა, რომ აღარ შეუძლია საკუთარ თავთან ბრძოლა. მათ შორის არსებული კედელი, რომელიც გადაულახავი ჩანდა როგორც იქნა დაინგრა და ელენამ დაინახა რა ხდებოდა კედელს მიღმა.

სტეფანმა თავი დახარა რათა ელენას ტუჩებს დასწაფებოდა.

***

_მოიცადე, აქ შეჩერდი – თქვა ბონიმ. – მგონი რაღაც დავინახე.

მეტის ფორდმა დაამუხრუჭა.

_ღმერთო ჩემო. – აღმოხდა მერედიტს. _ეს ხომ ვიკი ბენეტია.

ვიკის სახე დასვროდა. ხოლო მისი ტანსაცმლიდან ნაგლეჯებიღა დარჩენილიყო.

_მოდით მანქანაში ჩავსვათ – თქვა მეტმა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

53

მერედიტი კარებს აღებდა. გოგონა ვიკისკენ გაიქცა, რომელიც აშკარად შოკის ქვეშ იყო.

_ვიკი ყველაფერი რიგზეა? რა დაგემართა?

_წადით აქედან –თქვა ვიკიმ და მის თვალებში შიში აისახა.

გოგონას ხმა ისე ისმოდა თითქოს ყელში რაღაც ჰქონდა გაჭედილი.

_წადით აქედან ის გვიახლოვდება.

_რა გვიახლოვდება სადაა ელენა?

_სასწრაფოთ წადით აქედან.

მერედიტი გზას დააკვირდა. მერე კი აკანკალებული ვიკი მანქანაში ჩასვა.

_ჩვენ წაგიყვანთ აქედან. მაგრამ შენ უნდა მოგვიყვე რა მოხდა. ბონი მომეცი შენი შალი ის კანკალებს.

_ის შიშისგან კანკალებს, ყველაზე მთავარი კითხვაა სად არიან დანარჩენები. ვიკი ელენა თქვენთან ერთად იყო?

ვიკი ტიროდა.

_არა... დიკი, - გაურკვევლად თქვა მან. მას უჭირდა ლაპარაკი – ჩვენ ეკლესიაში ვიყავით, ეს იყო საშინელება... ის მოვიდაა... ნისლი... მისი თვალები... მე დავინახე სიბნელეში მისი თვალები ისინი იწვოდნენ. ისინი მე მწვავდნენ.

_ის შეირყა – გამოთქვა აზრი ბონიმ – ან ისტერიკაშია რაც გინდათ ის დაარქვით ამ დგოომარეობას.

_ვიკი ძალიან გთხოვ, მარტო ერთი რამ გვითხარი – ნელა გარკვევით და ხაზგასმისთ უთხრა მეტმა – სად არის ელენა? რა მოუვიდა?

_არ ვიცი... მე და დიკი მარტო ვიყავით, ჩვენ ერთად ვიყავით როცა ის მოულოდნელად ჩვენ ირგვლივ აღმოჩნდა, მე ვერ შევძელი გაქცევა, ელენამ თქვა რომ საფლავი გაიხსნა, შეიძლება ის იქიდან გამოვიდა, ეს იყო საშინელება!... – დაამთავრა ვიკიმ.

_ისინი დანგრელ ეკლესიასთან იყვნენ და ელენაც მათთან ერთად იყო ანუ – შეაჯამა მერედიტმა – ახლა კი... შეხედეთ რას გავს.

მანქანის სალონის შუქში მათ გაარჩიეს ვიკის ყელზე ნაფხაჭნები.

_რაღაც ცხოველის გაფხაჭნილს გავს. – შესთავაზა ვარიანტი ბონიმ – მაგალითად კატის.

_იმ მოხუცის ყელზე იარები აშკარად არ იყო კატის ნამოქმედარი – აღნიშნა მეტმა.

_მეტ პირველ რიგში ვიკი სახლში უნდა წავიყვანოთ, მომისმინე მეტ, ხომ იცი მე შენზე ნაკლებად არ ვნერვიულობ ელენაზე, მაგრამ ვიკის ექიმი სჭირდება ჩვენ კი აუცილებელია პოლიციას მივმართოთ, ჩვენ ვალდებულები ვართ დავბრუნდეთ.

მეტი კიდევ დიდხანს უყურებდა გზას. მერე ამოიოხრა მანქანაში ჩაჯდა და მანქანაც დაქოქა.

მთელი დანარჩენი გზა ქალაქამდე ვიკი სიბნელეში დანახულ თვალებზე ამბობდა რაღაცას.

***

ელენამ იგრძნო როგორ ფრთხილად შეეხო სტეფანის ტუჩები მისას, მერე კი... მერე ყველაფერი იმდენად მარტივი აღმოჩნდა. ყველა კითხვას გაეცა პასუხი. შიში, იმედგაცრუება და ტკივილი სადღაც გაქრა. ელენა არა მხოლოდ ვნებას არამედ უდიდეს ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

54

სინაზესა და სიყვარულსაც გრძნობდა, ეს გრძნობა იმდენად მძაფრი იყო, რომ ელენას ჰაერი არ ყოფნიდა, გულის ცემა უჩქარდებოდა, აქაურ სამყაროს აშორებდა და იქ გადაყავდა სადაც მხოლოდ ის და სტეფანი არსებობდნენ.

ეს სიყვარული შეიძლებოდა საშიში გამხდარიყო, მაგრამ ახლა სტეფანთან ასე ახლოს, ელენას აღარაფრის ეშინოდა.

და აი როგორც იქნა მან იპოვა ადგილი სადაც თავს გრძნობდა როგორც საკუთარ სახლში.

აი სად არის მისი ადგილი – სტეფანის გვერდით, როგორც იქნა მან იპოვა!

სტეფანი მას ცოტათი მოშორდა და ელენამ იგრძნო როგორ კანკალებდა ის.

_აააჰ ელენა – ამოთქვა მის ტუჩებში – ჩვენთვის არ შეიძლება...

_მაგრამ ჩვენ უკვე ვაკეთებთ ამას... – ჩაიჩურჩულა ელენამ და ისევ გაიწია მისი ტუჩებისკენ.

ელენას ეჩვენებოდა, რომ შეეძლო სტეფანის ფიქრების მოსმენა. შეეგრძნო მისი ემოციები.

სიამოვნება და სურვილი არეული იყო მათ შორის. ისინი ერთ მთელად იქცეოდნენ, ერთმანეთს ეკვროდნენ. Eელენა სტეფანის ყველაზე დაფარულ ემოციებსა და ფიქრებსაც კი გრძნობდა, გრძნობდა, რომ სტეფანი მას ყველანაირი ბოროტებისაგან დაიცავდა. სტეფანს უნდოდა შეერთებინა მისი და ელენას ცხოვრება.

ელენა გრძნობდა სტეფანის ტკბილი ტუჩების გემოს. “აი ბედნიერება” გაიფიქრა მან.

ბედნიერების გრძნობით მთელი მისი სხეული გაიჟღენთა, ელენა იძირებოდა საერთო გრძნობების - ბედნიერების ზღვაში. მათი სიყვარული ანათებდა ისე როგორც მზის სინათლე. ელენა ერთიანად კანკალებდა ბედნიერებისგან, სიყვარულისგან და აუწერელი ვნებისგან. სტეფანი ნელა მოშორდა, თითქოს ეს სულაც არ უნდოდა გაეკეთებინა და მათ წარმოუდგენელი ბედნიერებით ჩახედეს ერთმანეთს თვალებში. სასაუბრო არაფერი ჰქონდათ, სტეფანმა ელენას სახეზე მოუსვა ხელი, იმდენად ნელა, თითქოს გოგონა ფაიფურის ყოფილიყოს, თითქოს ის შეიძლება დამტვრეულიყო მის ხელებში და ამ დროს ელენა მიხვდა, რომ სტეფანი სულაც არ გაურბოდა მას სიძულვილის გამო, არა, სიძულვილის გამო სულაც არა.

ელენას წარმოდგენა არ ჰქონდა რამდენი საათი თუ საუკუნე გავიდა, ისინი ნელა ჩაყვნენ პანსიონატის კიბეებს, ნებისმიერ სხვა დროს, ის დიდი სიამოვნებით ჩაჯდებოდა სტეფანის შავ შეუდარებელ მანქანაში, მაგრამ ახლა მან მანქანა ძლივს შეამჩნია. სტეფანს ელენასთვის ხელი ჩაეკიდა.

პირველი რაც ელენამ შეამჩნია, მის სახლთან მიახლოებისას, მკვეთრი სინათლე იყო.

_იქ პოლიციაა – თქვა მან, ძლივს იგრძნო, რომ ისევ შეეძლო ლაპარაკი.

ძნელი იყო საუბარი ამდენი ხნის დუმილის შემდეგ.

_და რობერტის მანქანაც გარეთ დგას, მეტის მანქანაც იქაა, - ელენამ სტეფანს შეხედა და მისი სიმშვიდე ძალიან მყიფე ეჩვენა. – საინტერესოა რა მოხდა, როგორ ფიქრობ ტაილერმა უკვე ყველაფერი მოყვა?

_ტაილერიც კი არაა ამდენად იდიოტი – თქვა სტეფანმა.

ელენა ოცნებობდა, რომ მას და სტეფანს საშუალება ჰქონოდათ რაც შეიძლება მეტ ხანს ყოფილიყვნენ მარტო, რომ არასდროს შეჯახებოდნენ სამყაროს.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

55

მაგრამ ამას ვერ გაექცეოდნენ. ისინი გზას მიუყვებოდნენ, მთავარ შესავლელ კარებთან, რომელიც ღია დახვდათ. შიგნით სახლი ბრწყინავდა სინათლისგან. მისაღებ ოთახში შესვლისას ელენამ დაინახა ბევრი ხალხი, რომლებიც ერთდროულად შებრუნდნენ მისკენ.

მან უცებ წარმოიდგინა, როგორ ეფექტურად ჩანს შავ ბარხატის მოსასხამში სტეფანთან ერთად. ელენას დანახვაზე დეიდა ჯუდიტმა ბედნიერების ყვირლი მორთო. და გადაეხვია საყვარელ დისშვილს.

_ელენა! კიდევ კარგი, რომ გამოჩნდი, მადლობა ღმერთს, კი მაგრამ სად იყავი? და რატომ არ დარეკე? ნუთუ შენ არ გესმის რისი გადატანა მოგვიხდა ჩვენ ყველას.

ელენა გაკვირვებული იდგა, მას ვერაფერი გაეგო.

_ჩვენ ბედნიერები ვართ, რომ შენ დაბრუნდი – დაამატა რობერტმა.

_ჩვენ სტეფანის პანსიონატში ვიყავით, - თქვა ელენამ – დეიდა ეს სტეფან სალვატორია, ის იქ ოთახს ქირაობს. მან მე სახლში მომაცილა.

_მადლობთ – უთხრა ჯუდიტმა სტეფანს ელენას მხარს ზემოდან, მერე კი ელენას დააკვირდა. – კი მაგრამ რა მოუვიდა შენს კაბას? ან თმას?

_ესეიგი არ იცი? ანუ ტაილერს არაფერი უთქვამს? კი მაგრამ მაშინ რატომაა აქ პოლიცია? – ელენამ სტეფანისკენ გაიწია და იგრძნო, რომ ისიც ასევე მოიქცა, მისი დაცვის სურვილით.

_პოლიცია აქ იმიტომ არის, რომ ვიკი ბენეტს დაესხნენ თავს, - ჩაერია მეტი, ის მერედიტი და ბონი ჯუდიტისა და რობერტის გვერდით იდგნენ, მათ სახეზე გაოცება და დაღლა აღბეჭდილიყო. – ჩვენ ვიკი 2-3 საათის წინ ვიპოვეთ და ამის შემდეგ შენ გეძებთ.

_თავდასხმა? კი მაგრამ ვინ დაესხა თავს?

_არავინ არ იცის – უპასუხა მერედიტმა.

_არაფერი მოსვლია, არ ინერვიულო, ექიმმა თქვა, რომ ის ალკოჰოლურ სასმელს იღებდა, მერე კი რაღაცამ შეაშინა, ასე რომ ყველაფერი შეიძლება მისი წარმოსახვის ნაყოფი აღმოჩნდეს. – თქვა რობერტმა.

_ვიკის ყელზე ნაკაწრები სულაც არაა წარმოსახვა. – აღნიშნა მეტმა თავაზიანად, მაგრამ დამაჯერებლად.

_რა ნაკაწრები? რაზე ლაპარაკობთ? – პასუხი მოითხოვა ელენამ.

_ყველაფერს მოგიყვები – უთხრა მერედიტმა რის მერეც აღწერა ყველაფერი. სად და როგორ იპოვეს ვიკი – ის ამბობს, რომ არ იცოდა სად იყო, ამბობს, რომ დიკთან ერთად მარტო დარჩა, როცა ეს ყველაფერი მოხდა. ხოლო როცა აქ მოვიყვანეთ, ექიმმა თქვა, რომ ვერანაირ ლოკიგურ ახსნას ვერ პოულობს, იმ ნაკაწრების გარდა არანაირი დაზიანება არ აღენიშნება. ისინი კი სრულიად შესაძლებელია, რომ კატის “ჩადენილია”.

_ესეიგი თქვენ ამბობთ, რომ სხვა არაფერი ეტყობა? – მოულოდნელად იკითხა სტეფანმა.

მან პირველად დაილაპარაკა იმის მერე რაც სახლში შემოვიდა და ელენა მას ყურადღებით დააკვირდა.

_ის იცოცხლებს? – იკითხა სტეფანმა.

_ექიმმა თქვა, რომ არაფერი საშიში არ სჭირს, - ტქვა მეტმა – არავის არც კი გაუფუქრია, რომ ის შეიძლება მომკვდარიყო.

სტეფანი ენერგიულად შეტრიალდა ელენასკენ.

_მე უნდა წავიდე – ცივად თქვა მან – ახლა შენ უსაფრთხოდ ხარ.

ელენამ ის დაიჭირა როცა ის წასვლას აპირებდა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

56

_რა თქმა უნდა მე უსაფრთხოდ ვარ, შენი წყალობით.

_მართალია – დაეთანხმა სტეფანი, მისი მწვანე თვალები კი არაფერს გამოხატავდა.

_დამირეკე ხვალ. – ელენამ ხელი მოუჭირა და მთელი სიყვარული გამოხედვაში ჩააქსოვა.

ის მთელი გულით ოცნებობდა, რომ სტეფანს მისი გაეგო.

_კარგი ელენა – უთხრა ისე, რომ თვალებში უყურებდა. და კარისკენ წავიდა.

_ელენა ბოლოს და ბლოს გვითხარი რა მოხდა. – თქვა დეიდა ჯუდიტმა. ისე, რომ კარისკენ მიმავალ სტეფანს ეჭვის თვალით გახედა.

ელენას სიცილი აღმოხდა, მაგრამ სწრაფად შეიკავა თავი.

_არა დეიდა სტეფანი არაფერ შუაშია, - აუხსნა მან – პირიქით სტეფანმა გადამარჩინა. ეს ტაილერ... ტაილერ სმოლვუდმა ჩაიდინა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

57

თავი 9

არა ის არ იყო კეტრინის „‟განმეორება‟ . ამ ფიქრით სტეფანი გაეშურა პანსიონატისაკენ.

სწორედ ასე უთხრა მან ელენას, მაგრამ ახლა მიხვდა ,თუ რამდენი დრო დასჭირდა ამის გასაგებად. ყოველ მის ამოსუნთქვასა და მოძრაობას ადარებდა თავის „‟ წარსულ სიყვარულს‟‟.

ელენას თმა უფრო ღია ჰქონდა , აი წამწამები კი პირიქით უფრო მუქი ვიდრე კეტრინს , მისი წამწამები თითქმის ვერცხლისფერი იყო. სიმაღლით გილბერტი უფრო მაღალი იყო და უფრო თავისუფლადაც მოძრაობდა , - ამ საუკუნის გოგოები უფრო განვითარებულნი არიან სხეულის კონტროლსა და დამორჩილებაში.

ის თვალებიც , რომლებმაც სტეფანის გული შეხვედრის პირველი წამიდან დაიპყრეს , ძალზედ განსხვავდებოდნენ ერთმანეთისაგან. კეტრინის თვალები ჩვეულებრივ ან გაფართოვებული ჰქონდა ბავშვური გაკვირვებისაგან ან ქვევით დახრილი , როგორც შეეფერებოდა მეთხუთმეტე საუკუნეში მოღვაწე პატიოსან მანდილოსანს. რაც შეეხება ელენას თვალებს ისისნი პირიქით , თამამად ხვდებოდნენ ნებისმიერ გამოხედვას.

სილამაზითა და გრაციით ისინი ერთმანეთს ჰგავდნენ , მაგრამ თუ კი კეტრინი იყო თეთრი და ფუმფულა ფისო , ელენა წარმოადგენდა ფითქინა ვეფხვს.

მოულოდნელად სტეფანის წარმოსახვაში გაცოცხლდა ერთ-ერთი მოვლენა

წარსულიდან ,რომელზეც ფიქრი არ უნდოდა , მაგრამ ამ მოგონებამ მის თვალწინ გაიელვა .

ამ დღეს კეტრინი თეთრ კაბაში იყო გამოწყობილი, კისერზე ულამაზესი მარგალიტებიანი ყელსაბამი ეკეთა ,ხოლო ყურებში კი მარგალიტებიანი საყურეები.

გოგონა აღფრთოვანებული იყო ახალი კაბით , რომელიც საგანგებოდ მისთვის შეაკერინა მამამ.

კეტრინმა ოდნავ აწია კაბა და შიდა ნაჭერზე დაანახა სტეფანს თავისი ინიციალები , რომელთა არსებობაც მამის დამსახურება იყო. უცებ გოგონა ჩამოჯდა და ჰკითხა სტეფანს ;

- „‟ რა მოხდა სტეფან? არც იღიმი.....‟

სალვატორე გაღიმებას არც სცდილობდა , რადგან ამ „‟ანგელოზის „‟ ყურებით ძალზედ იტანჯებოდა. იგი ვერ წარმოიდგენდა საკუთარ სიცოცხლეს მის გარეშე.

- „‟ დამინდე კეტრინ , როგორ შევძლო გაღიმება , როდესაც....‟

- „‟ როდესაც რა? „‟

- „‟ როდესაც ვხედავ დეიმონს როგორ უყურებ „‟ - მაშასადამე , სიტყვა ითქვა და მან განაგრძო , - „‟ მის დაბრუნებამდე სულ ერთდ ვიყავით. ჩვენი მამები ამით ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

58

გახარებულნი იყვნენ და სამომავლო გეგმებსაც აწყობდნენ. ახლა ზაფხული თითქმის დასრულდა და შენ დეიმონს იმავე ყურადღებას აქცევ ,რასაც მე. მამაჩემი გაჩერების უფლებას აძლევს მარტო იმიტომ , რომ შენ სთხოვ. რათომ იქცევი ასე? მე მეგონა , რომ ჩემს მიმართ გულგრილი არ იყავი.‟

- „‟ სწორედაც რომ ასეა. ნეტავ იცოდე , თუ რას ვგრძნობ შენს მიმართ ! „‟

- „‟ მაშინ რატომ გინდა მისი აქ ყოფნა? შენ რომ არა , მამა დიდი ხანია გააგდებდა სახლიდან...‟

- „‟ და ეს ვითარება რათქმაუნდა გაგახარებდა უმცროსო ძმაო, „‟ - მოისმა კარებიდან დეიმონის ხმა , რომელიც გარეგნულად მშვიდად იყო ,მაგრამ თვალები.........

- „‟ აჰ, ეს არ არის ასე, - გრძნობით თქვა კეტრინმა , - სტეფანი ავს არ გისურვებს.‟

დეიმონს სახე დამცინავად შეეცვალა და მან გახედა ძმას და ამავდროულად კეტრინს მიუახლოვდქა :

- „‟ სრულიად მოსალოდნელია , რომ მისურვებს , მაგრამ რაღაცაში მართალია.

ზაფხული დასასრულს უახლოვდება და მალე შენი ოჯახი ფლორენციას

დატოვებს,შენც გაყვები........თუ რათქმაუნდა დარჩენის მიზეზი არ გამოგიჩნდება.‟

<<თუ გამოგიჩნდება ქმარი , რომელთანაც მოგიწევს დარჩენა. >> ეგ სიტყვები არ წარმოითქვა , მაგრამ ყველა ისედაც მიხვდა. ბარონს ძალიან უყვარდა ქალიშვილი და მისი თანხმობის გარეშე არ გაათხოვებდა. საბოლოოდ ეგ უნდა ყოფილიყო კეტრინის გადასაწყვეტი......კეტრინს არჩევანი უნდა გაეკეთებინა.

ახლა , როცა ამ თემას ღიად შეეხნენ სტეფანმა ვეღარ მოითმინა :

- „‟ კეტრინმა ისედაც იცის, რომ მალე მამა უნდა მიატოვოს....-დაიწყო მან ,მაგრამ დეიმონმა შეაწყვეტინა.

- „‟ ხო , რათქმაუნდა სანამ ბერიკაცი რაიმეს მიხვდება. ყველაზე მოსიყვარულე მამებიც კი ეჭვდებიან , თუ რატომ ტოვებენ სახლს მათი ქალიშვილები მხოლოდ ღამ-ღამობით.‟

სტეფანი იხრჩობოდა სიბრაზისაგან და ტკივილისგან. ე.ი მან ყველაფერი იცოდა.....კეტრინმა გაუმხილა საიდუმლო.....

- „‟ რატომ უამბე კეტრინ? რატომ? რა იპოვე მასში? ეს ადამიანი ხომ არაფერზე ფიქრობს,გარდა საკუთარი სიამოვნებისა. როგორ გაგაბედნიერებს თუ იგი მარტო საკუთარ თავზე ფიქრობს? „‟

- „‟ ეს პატარა ბიჭი როგორ გაგაბედნიერებს,როდესაც ცხოვრების არაფერი გაეგება?- ჩაერია დეიმონი ,- „‟ როგორ დაგიცავს , თუ კი თვითონ არ შეხვედრია რეალობას? იგი თავის სიცოცხლებს წიგნებისა და ნახატების გარემოცვაში ატარებს , ხოდა მიეცი ნება ასე გააგრძელოს.‟

კეტრინს თვალები ცრემლებით აევსო.

- „‟ თვენ არაფერი გესმით.-დაიწყო მან, -თქვენ გგონიათ მე გათხოვებას და ჩვეულებრივ ცხოვრებას შევძლებ , როგორც ნებისმიერი ფლორეტანელი გოგონა?

ცდებით. როგორ შევძლებ ამას , როდესაც ყოველ ჩემს ნაბიჯს უთვალთვალებენ? ან ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

59

რომ ხალხი შეამჩნევს ,რომ დრო არაფერს მავნებს? ჩვეულებრივი ცხოვრება ჩემთვის აღარ არსებობს.‟

კეტრინმა ღრმად ჩაისუნთქა და თქვა:

- „‟ მან, ვინც ჩემი მეუღლე გახდება , უარი უნდა თქვას მზის შუქზე და უნდა აირჩიოს სიბნელეში არსებობა .‟

- „‟ მაშინ ის უნდა აირჩიო ,ვისაც აჩრდილების არ ეშინია. -უპასუხა დეიმონმა და თავისი ენერგიითა და სიმამაცით გააკვირვა სტეფანი, - „‟ შეხედე ჩემს ძმას .

ნუთუ ფიქრობ ,რომ მზის შუქზე უარს იტყვის? იგი მიჯაჭვულია მამაზე , მეგობრებსა და თავის ვალზე ფლორენციის წინაშე. სიბნელე გაანადგურებს მას.‟

- „‟ მატყუარა . - სიბრაზით წამოიძახა სტეფანმა. - მე ისეთივე ძლიერი ვარ ,როგორც დეიმონი და არაფრის მეშინია. კეტრინი ყველაზე მეტად მიყვარს....‟

- „‟ მის გამო ფლორენციაზეც უარს იტყვი?‟

- „‟დიახ , ყველაფერზე უარს ვიტყვი მის გამო.‟

დეიმონა ჩაიცინა და კეტრინს მიუბრუნდა.

- „‟ როგორც სჩანს არჩევანი მთლიანად შენზეა. დაფიქრდი ვის წინადადებას მიიღებ.‟

- „‟ კვირამდე მოფიქრების დრო მომეცით. იქამდე კი , შეკითხვებით ნუ მაწუხებთ‟‟ - თქვა კეტრინმა.

- „‟ე.ი კვირას? „‟ -გაიმეორა დეიმონა .

- „‟ დიახ, კვირას , გვიან, მე გავაკეთებ ცემს არჩევანს.‟

ბინდი, ირგვლივ სიბნელე........

მოულოდნელად სტეფანი გამოფხიზლდა........არანაირი ბინდი......უკვე თენდებოდა ,როდესაც იგი ტყეს მიუახლოვდა.

ამ მოგონებებმა სტეფანის გულისცემა ააჩქარეს.

მაშინ , მან უთხრა დეიმონს , რომ ყველაფერზე უარს იტყოდა და ასეც მოხდა. მან სიბნელეში არსებობა და ნადირობა დაიწყო. იგი მკვლელად გადაიქცა ,რომელიც წყურვილის გულისათვის ხალხს კლავდა.

დიახაც , მკვლელად. მაგრამ არა....თქვეს,რომ ვიკი გადარჩა,მაგრამ სრულიად მოსალოდნელია რომ მისი შემდეგი მსხვერპლი იმ ქვეყნად მოხდეს. ამ უკანასკნელ თავს დასხმაში საშინელი ის იყო, რომ სტეფანს არაფერი ახსოვდა....მას ახსოვდა მხოლოდ სისუსტე და ის ეკლესიას როგორ მიუახლოვდა. იგი გონს მოეგო მხოლოდ მაშინ , როდესაც ელენას კივილის ხმა გაიგო. იგი მისკენ გაეშურა და არც უფიქრია იმაზე,თუ რა მოხდა.

ელენა........უცებ სტეფანს გაახსენდა ეგ ბედნიერება...მის გვერდით ყოფნის წუთები.

მაგრამ აქვს თუ არა სალვატორეს მისი ყვარების უფლება? თვითონ ეს გრძნობა საფრთხის ქვეშ აგდებდა გოგონას.

<< მოვკვდები,მაგრამ მას თითსაც არ დავაკარებ, - დაიფიცა იგი,- წყურვილმა რომც მომკლას ,მის სისხლს არ დავლევ. ვფიცავ. ელენა სიმართლეს არასოდეს გაიგებს. მას არ მოუწევს ჩემს გამო მზის შუქზე არსებობაზე უარის თქმა. >>

* * *

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

60

როდესაც ელენას გაეღვიძა , მას ისეთი შეგრძნება ჰქონდა , თითქოს ხანგრძლივი გრიპი გადაიტანა ან თითქოს შობის დილა იყო.

გრძნობები აერია , როდესაც საწოლზე ჩამოჯდა.

ოჰჰჰ,ყველაფერი სტკიოდა. მაგრამ ის და სტეფანი.........მათ ხომ არაფერი არ გაუკეთებიათ. ოჰ, ეს მთვრალი პირუტყვი ტაილერი.....თუმცა, ტაილერი მას აღარ ადარდებდა....

არაფერს ჰქონდა აზრი , გარდაა სტეფანის სიყვარულისა.

ქვემოთ ჩასულ ელენას დეიდა ჯუდიტი და მარგარეტი დახვდა.

- „‟ დილა მშვიდობისა დეიდა, - თქვა გოგონამ და ჩაეხუტა. - შენც ბატო.‟ -მან აიტაცა მარგარეტ და აბზრიალა. - და აჰ............დილა მშვიდობისა რობერტ .-

მიესალმა ელანა და გაეშურა სამზარეულოსკენ.

დეიდა ჯუდიტი უკან გაყვა. მიუხედავად იმისა , რომ თვალები ჩაშავებული ჰქონდა მას უხაროდა დისშვილის ,ასეთ კარგ განწყობაზე ნახვა.

- „‟ ვხედავ დღეს კარგ განწყობაზე ხარ „‟

- „‟ ო , კი - გამოიცეკვა ელენამ და ჩაეხუტა დეიდას.

- „‟ იცი, რომ შერიფს უნდა გავუაროთ და ტაილერის შსახებ ვუამბოთ .‟ -

უთხრა დეიდამ.

- კი - უპასუხა ელენამ და ფორთოხლის წვენი დაისხა.- „‟ მაგრამ იქამდე ვიკი ბენეტი უნდა ვინახულო. ალბათ თავს ცუდად გრძნობს თუ იმას ჩავთვლოით, რომ მისი არავის სჯერა.‟

- „‟ და შენ გჯერა მისი?‟

- „‟ კი მჯერა. იცი რა ............მეც რაღაც შემემთხვა ეკლესიაში.......მომეჩვენა რომ..........‟‟

- „‟ ელენა! - მოისმა რობერტის ხმა. –„‟ბონი და მერედიტი მოვიდნენ შენს სანახავდ.‟

ელენა გავიდა შემოსასვლელში და წუთიერი დუმილის შემდეგ თქვა:

- „‟ძალზედ ბედნიერი ვარ თავი რომ დავიცვა, - მოეხვია მათ,- უნდა მრცხვენოდეს გუშინდელის გამო , მაგრამ სამწუხაროდ არ ვნანობ. იქნებ ჩავთვალოთ რომ არაფერი მომხდარა?‟

- „‟ უნდა გრცხვენოდეს ასე რომ მიგვატოვე გუშინ, „‟- თქვა ბონიმ და გოგოები გადაეხვივნენ ერთმანეთს.

- „‟ და ვისთან ერთად! ტაილერთან!!! „‟ - აიტაცა მერედიტმა.

- „‟ კარგი გაკვეთილი მივიღე „‟ - უპასუხა ელენამ დაქ წამით ხასიათი შეეცვალა.

ამ სიტყვებზე ბონის გაეცინა.

- „‟ სამაგიეროდ ყველაზე ლამაზი ბიჭი დაიპყარი. ეს როგორ გააკეთე? როდესაც მასთან ერთად კარებში დაინახე , მეგონა ჰალუცინაციები მაწუხებდა. ეს როგორ მოხდა?‟

- „‟ ნუ......იგი უბრალოდ საჭირო დროს გამოჩნდა „‟

- „‟ და დაგიცვა. - აიტაცა ბონმიმ- რა ამაღელვებელია.‟

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

61

- აუცილებლად მოგიყვებით ყველაფერს , მაგრამ ჯერ ვიკი უნდა მოვინახულო‟‟

- თქვა ელენამ.

- „‟ მაშინ ასე მოვიქცეთ....შენ მოგვიყვები ყველაფერს სანამ იცმევ , ხოლო ჩვენ მოგიყვებით სანამ კბილებს გაიხეხავ. ერთი პატარა დეტალიც რომ გამოტოვო სასჯელი გელის.- გაიცინა ბონიმ.

ელენა გულიანად იცინოდა სანამ სამივე კიბეზე ადიოდნენ.

მის ბენეტს დაღლილი იერი ჰქონდა, მაგრამ მიუხედავად ამისა გოგოები შემოიპატიჯა.

- „‟ვიკის საერთოდ დასვენება სჭირდება,- ნერვიული ინტონაციით თქვა მის ბენეტმა სანამ კიბეზე ადიოდნენ.

- „‟ ვიკი, ძვირფასო აქ გოგოები გესტუმრნენ სკოლიდან. დიდი ხნით არ გაჩერდეთ.‟ - სთხოვა მან და ოთახიდან გავიდა.

ვიკი გაფითრებული იწვა და სადღაც შორს იყურებოდა.გოგოების შემოსვლა არც შეუმჩნევია.

- „‟ გუშინაც ასე იყო „‟- ჩაიჩურჩულა ბონიმ.

ელენა საწოლს მიუახლოვდა.

- „‟ მომისმინე ვიკი,- დაიწყო მან , მაგრამ ვიკი არც გაინძრა,მაგრამ ელენამ შეამჩნია რომ სუნთქვა სხვაგვარად დაიწყო,- ვიკი გესმის ჩემი? ელენა გილბერტი ვარ.მინდა დაგელაპარაკო იმის შესახებ რაც გუშინ მოხდა. მინდა რომ იცოდე,შენი მჯერა. უბრალოდ მინდოდა მეკითხა.....‟

- „‟არა!!!!!!!!‟‟

მოულოდნელა წაიყვირა ვიკიმ და მთელი სხეულით ცახცახი და ხელების ქნევა დაიწყო.

- „‟ არა!!!არაააააა!!!‟‟- გაჰკიოდა გოგონა.

- „‟ გააკეთეთ რამე - თქვა ბონიმ,- მისის ბენეტ!!!!მისის ბენეტ!!!‟

ელენა და მერედიტი ცდილობდნენ ვიკის გაჩერებას, მაგრამ მას კივილი წამითაც არ შეუწყვიტავს,სანამ დედა არ გამოჩნდა.

- „‟ რა უქენით? „‟- იყვირა მან.

- „‟ შენ ხარ ყველაფერში დამნაშავე - წაუყვირა ელენას ვიკიმ,- ცუდი ხარ!!!!!

მომშორდი!‟

- „‟ვიკი მე უბრალოდ მინდოდა.... - დაბნეულად თქვა ელანამ.

- „‟ ვფიქრობ ....სჯობს წახვიდეთ...ნუთუ ვერ ხედავთ რა დღეში ჩააგდეთ „‟-

უთხრა მისის ბენეტმა.

დაბნეულები და გაკვირვებულები , გოგოები დაეთანხმნენ დიასახლის და

გამოეცალნენ სახლს.

- „‟ ნამდვილად. - უცებ წარმოთქვა ელენამ,- პანსიონატი.‟

- რა?‟

- „‟ მე ვთხოვე სტეფანს რომ დაერეკა , მაგრამ ჯობს ვესტუმრო . აქვეა ის პანსიონატი.‟

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

62

- „‟ სულ რაღაც ოც წუთიანი გასეირნება.- დააზუსტა ბონიმ,- ყოველი შემთხვევისთვის მის ოთახს მაინც ვნახავთ.‟

- „‟საერთოდ.- შეეპასუხა ელანა,- ჯობს თქვნე ორმა ქვემოთ დამელოდოთ. სულ რამოდენიმე წუთით ავალ.‟

კარი მისის ფლაუერსმა გააღო. მას საოცრად ნათელი შავი თვალები ჰქონდა.

- „‟ შენ ალბათ ელენა ხარ,- თქვა მან,- დაგინახე სტაფანთან ერთად რომ გადიოდი, დაბრუნებულზე კი შენი სახელი მითხრა.‟

- „‟თქვენ დაგვინახეთ? - გაოცებულმა იკითხა ელენამ,- მე ვერ შეგამჩნიეთ.‟

- „‟ ვერ შემამჩნიე,- დაუდასტურა და ჩაიცინა მოხუცმა,- რა კარგი და ლამაზი გოგონა ხარ ,- თქვა მან და ლოყაზე მოეფერა.

- „‟ დიდი მადლობა,- უპასუხა გოგონამ და კიბისკენ გაიხედა,- სტეფანი სახლშია?‟

- „‟ თუ ქარმა არ ჩამოაგდო სახურავიდან სახლშია!- ხუმრობით თქვა ქალმა.

ელენა ზრდილობიანად გაიცინა.

- „‟ ჩვენ აქ, მისის ფლაუერთან დაგელოდებით,- უთხრა მერედიტმა, ბონიმ კი ტანჯულად ააბრიალა თვალები.

როდესაც იგი ოთახს მიუახლოვდა , დააკაკუნა და შესძახა სტეფანს.მოულოდნელად კარი გაიღო და გოგონა სტეფანის მკლავებში აღმოჩნდა.

- „‟ ელენა.........ელენა....‟

მაგრამ წამიერი სისუსტის შემდეგ ისევ გამოერიდა გოგოს, ისე როგორც წინა ღამით.

- „‟არა,- უთხრა ელენამ და იმ მომენტში არ აცნობიერებდა რომ ამას ხმამაღლა იძახდა,- ამის უფლებას აღარ მოგცემ,- აკოცა და მთელი სხეულით მიემხო.

თავიდან სტეფანს რეაქცია არ ჰქონდა, მეორე წამს კი მთელი სხელით აცახცახდა და კოცნაზე უპასუხა. მან თითები ელენას თმაში შეაცურა. ამ მომენტში მათ გარდა არავინ არსებოდა : სტეფანსა, ელენას და მათი ვნებისაგან წარმოქმნილი ცეცხლის გარდა....

როცა მათ შეხედეს ერთმანეთს და ელენამ სტეფანის ცოტათი გასიებული ტუჩები და შეცვლილი იერ სახე დაინახა.

- „‟ ვფიქრობ შემდეგში უფრო ფრთხილად უნდა ვიყოთ‟‟ - უთხრა სტეფანმა.

მომხდარით გაოცებულმა ელენამ თავი დაუქნია.

<< ოღონდ არა ხალხში, არა მაშინ როდესაც ბონი და მერედიტი ქვემოთ მელოდებიან....>>

- „‟ შენ შეგიძლია უბრალოდ მომეხვიო,- უპასუხა გოგონამ.

წამიერი დუმილის შემდეგ:

- „‟ მიყვარხარ- თქვა ელენამ და კანკალი იგრძნო.

- ელენა....- ისევ დაიწყო სტეფანმა და მის ხმაში სარსოწარკვეთილება იგრძნობოდა.

- „‟ რა მოხდა სტეფან? ნუთჲ ამაში ვცდებით? ნუთუ არ გიყვარვარ?‟

- „‟მე.....

იგი საცოდავა იყურებდა მას - როდესაც მისის ფლაუერსის ხმა მოესმა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

63

- „‟ ჩემო ბიჭო! ჩემო ბიჭო! სტეფან! - ძახილთან ერთად იგი კარებს ფეხსაცმელს ურტყამდა.

- „‟ სჯობს ვნახო რა უნდა.‟‟

მარტო დარჩენილმა ელენამ მოულოდნელად სიცივე იგრძნო.

<< სადღაც ცეცხლი უნდა იყოს>> - გაიფიქრა ელენამ და ოთახი შეათვალიერა და ისევ ის ზარდახშა დაინახა.

ელენამ კარს გახედა. თუ სტეფანი მოულოდნელად დაბრუნდება და დაიჭერს....არა ეს რა უნდა გააკეთოს....მაგრამ ელენა მაცდურ ნივთს უახლოვდებოდა.

მან გააღო ზარდახშა. მკრთალ ი სინათლის გამო ელენას ზარდახშა ცარიელი ეგონა და გაეცინა. – „‟მაინც რის დანახვას ველოდი? სისხლიანი ხანჯლის? თუ კეროლაინის სასიყვარულო ერილების?‟

მაგრამ უცებ ელენამ დაინახა ცვრილი ატლასის ხაზი. გოგონამ აიღო და გაოცდა. ეს ის ფორთოხლის ლენტა იყო რომელიც , სკოლის მეორე დღეს დაკარგა.

<< აჰ, სტეფან>>

გილბერტს თვალები ცრემლებით აევსო , გულში კი ძლიერი სიყვარული იგრძნო.

<< ასე უცებ? ასე მალე შეგიყვარდი? სტეფან მიყვარხარ>> <<უმნიშვნელოა ის, რომ ამას ვერ მეუბნები. მთავარია მე გავიგე>>-გაიფიქრა მან.

მოულოდნელად მან ნაბიჯები გაიგო და ყველაფერი თავის ადგილას დააბრუნა.იგი მობრუნდა კარისკენ.

<<არ აქვს მნიშვნელობა რომ ვერ მეუბნები. მე ამას ორივეს მაგივრად ვიტყვი და ოდესმე შენც მიპასუხებ>>.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

64

თავი 10

ოქტომბერი, დაახლოებით დილის 8 საათი

ძვირფასო დღიურო, ამას ტრიგონომეტრიის გაკვეთილზე ვწერ და ძალიან ვიმედოვნებ გალპერნი ვერაფერს შეამჩნევს. გუშინ საღამოს ჩემი სურვილის მიუხედავად დრო მაინც ვერ გამოვნახე რომ ახალი ამბები დამეწერა. ძალიან გიჟური და მოულოდნელი დღე გამომივიდა – გამოსაშვები კლასის მოსწავლეების შეხვედრის დღის მსგავსად. დღეს გაკვეთილზე მომეჩვენა რომ ყველაფერი რაც მოხდა და წინა ვიქენდი სიზმარი იყო.

შემზარავი სურათები ძალიან საზიზღარი, მაგრამ კარგი, უცნაურად კარგი აღმოჩნდნენ.

არ ვაპირებ ტაილერის წინააღმდეგ სარჩელი ოფიციალურად შევიტანო. სიმართლე გითხრა, სკოლიდან და საფეხბურთო გუნდიდან დროებით გარიცხულია, ისევე როგორც დიკი, ცეკვებზე დალევისთვის. მართალია, ამაზე ხმამაღლა არავინ არ საუბრობს, მაგრამ ვიცი, რომ ძალიან ბევრი სწორედ მას ადანაშაულებს იმაში რაც ვიკის მოუვიდა. ტაილერი გუშინ საავადმყოფოში ბონის დას დაუნახავს და იძახის რომ სახე სულ ჩალურჯებული ჰქონდა, თვალები ჩაშავებული... ასეა თუ ისე მე ყველაზე მეტად მაინც იმაზე ვნერვიულობ მათი სკოლაში დაბრუნების შემდეგ რა მოხდება. ახლა ალბათ სტეფანის შესაძულებლად უფრო მეტი მიზეზები აქვთ..

სტეფანი. დღეს დილას გავიღვიძე და პანიკაში ჩავვარდი " იქნებეს უბრალოდ სიზმარი იყო? იქნებ გადაიფიქრა? იქნებ ეს ამბავი საერთოდ არც მომხდარა." დეიდა ჯუდიტი საუზმეზე კვლავ ნერვიულობდა იმიტომ რომ ისევ ძალიან ცოტა ვჭამე. მაგრამ შემდეგ სკოლაში წავედი და კანცელარიის გვერდზე მდგომი სტეფანი დავინახე. ჩვენ მხოლოდ ერთმანეთს ვუყურებდით. ჩემი ყველა ეჭვი გაქრა. სტეფანმა ცბიერად გამიღიმა. მივხვდი, რომ იგი კვლავ მართალი იყო, სკოლაში ხვევნა– კოცნა ნამდვილად არ ღირდა. რა თქმა უნდა, ჩვენ ვნებიანი ჩახუტებებით მდივნების გახალისებას თუ არ დავაპირებთ. ჩვენს შორის ყველაფერი შესანიშნავადაა, ნამდვილად. ახლა მხოლოდ ისღა დამრჩა ჟან– კლოდი ავუხსნა. ჰაჰაჰა..

მაგრამ, მაინც არ მესმის სტეფანი რატომ არ ანათებს სიხარულისგან ისევე როგორც მე?

როცა ერთად ვართ ვხვდები რას გრძნობს, ვიცი რომ ძალიან ვუყვარვარ, ძალიან ვჭირდები. როცა მკოცნის აშკარად შიმშილის ძლიერი გრძნობა უჩნდება, თითქოს ჩემი სხეულის გარდა, ჩემი სულათაც უნდა რომ ისიამოვნოს. შავ ხვრელს გავს, რომელიც.....

ისევ 7 ოქტომბერი, მარგამ სადღაც 2 საათია.

იძულებული ვიყავი შემეწყვიტა, რადგან მის გალპერმა მაინც შემამჩნია, უკვე ხმამაღლა უნდა წაეკითხა, რაც მეწერა, მაგრამ შემდეგ გაკვეთილი გაახსენდა და თავი დამანება.

სერიოზულად მომიწევს ფიქრი ისეთ უმნიშვნელო საკითხებზე, როგორც

ტრიგონომეტრიაში ორიანია. მე და სტეფანმა ერთად ვისადილეთ, უფრო სწორად, ვისხედით სტადიონის კუთხეში სადაც ჩემი ლანჩი წამოვიღე. სტეფანს არაფერი უჭამია.

ჩვენ ერთმანეთს თითქმის არ ვეხებოდით, თითქმის კი არა, საერთოდ, უბრალოდ ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

65

ვლაპარაკობდით და ერთმანეთს ვუყურებდით. ძალიან მინდა შევეხო, ვიცი სტეფანსაც ეს უნდა, მაგრამ აშკარად თავს იკავებს. გუშინ მის ოთახში საბოლოო დამამტკიცებელი საბუთი აღმოვაჩინე, რომ თავიდანვე შევუყვარდი. გახსოვს გიყვებოდი გოგოებთან ერთად სასაფლაოზე ვიყავი თქო. ხოდა, სტეფანის ოთახში ჩვეულებრივი თმისსამაგრი ვიპოვე, რომელიც იმ დღეს დავკარგე. მან ალბათ აიღო და შეინახა. ჩემს აღმოჩენის შესახებ სტეფანისთვის თქმას არ ვაპირებ, რაგდან ვიცი, ამის საიდუმლოდ შენახვა უნდა. მაგრამ ეს ფაქტი ამტკიცებს რომ ძალიან ვუყვარვარ. ასე არაა?

სხვათა შორის, კიდევ ერთი ნაწყენი პერსონა გვყავს, კეროლაინი. თურმე ყოველ დღე ხვდებოდა სტეფანს შესვენებებზე ფოტოგრაფიულ კაბინეტში და როცა დღეს იქ არ დახვდა, ძებნა დაუწყო. და ჩვენ ორნი გვიპოვა. საწყალი სტეფანი, კეროლაინი სულ გადაავიწყდა და აშკარად ეტყობოდა რომ უკმაყოფილო იყო. როცა სიბრაზისგან

გამწვანებული კეროლაინი წავიდა, სტეფანმა მითხრა, რომ პირველივე დღის მერე "ეტენებოდა" . მას შეუმჩნევია რომ სტეფანი არაფერს ჭამდა და თვითონაც ასე იქცეოდა, თან დიეტაზე იყო. სწორედ ასე დაახლოვდენ. სინამდვილეში, სტეფანს კეროლაინზე ცუდი არაფერი უთქვამს, მაგრამ მემგონი ასე მხოლოდ ზრდილობის გულისთვის მოიქცა.

თან, დამაჯერა, რომ მათ შორის არაფერი ყოფილა. კეროლაინისთვის დავიწყება ალბათ უარესი იქნებოდა, ვიდრე რომ ეჩხუბათ.

ისე, მაინტრესებს რატომ არაფერს ჭამს სტეფანი, ფეხბურთელისთვის ცოტა უცნაურია.

ჯანდაბა, მისტერ ტანერმა ამ წუტას გაიარა ჩემს წინ და ძლივს მოვასწარი დღიური წიგნით დამეფარა. ბონი იცინის, თან ისტორიის წიგნი აქვს აფარებული სახეზე, ვხედავ მხრებს როგორ აქანავებს. სტეფანი კი , რომელიც ზუსტად ჩემს პირდაპირ ზის, ისეთი დაძაბულია, თითქოს ნებისმიერ დროს წამოხტება მაგიდიდანო. მეტი ისე მიყურებს, თითქოს იძახის გიჟი ხარო, კეროლანი კი ანთებული თვალებით მომაჩერდა. მე ძალიან ჩვეულებრივად, უცოდველად ვიქცევი, ვწერ დღიურში და თან მისტერ ტანნერს თვალს არ ვაშორებ, ასე რომ, თუ ჩემი ნაწერი დაყირავებული იქნება, მიხვდები რატომაც.

წინა თვეში ძალიან ანერვიულებული ვიყავი, არაფერზე შემეძლო ფიქრი და ფოკუსირება სტეფანის გარდა. უკვე იმდენი საქმე დამიგროვდა რომ მეშინია. ვფიქრობ, სახლის მორთვა ჰელოუნისთვის მე მაქვს დავალებული მე კი ჯერაც არ დამიწყია. ახლა ზუსტად ორ კვირა ნახევარი მაქვს რომ ყველაფერი მოვაწესრიგო, მე კიდევ მხოლოდ სტეფანთან მინდა ყოფნა.

რა თქმა უნდა შემიძლია რომ კომიტეტიდან გამოვიდე, მაგრამ ბონის და მერედიტს რა ვუთხრა? და როგორ შეიძლება აქ მეტის სიტყვები არ გამახსენდეს : " შენ უბრალოდ გინდა რომ მთელი სამყარო ელენა გილბერტის ირგვლივ ბრუნავდეს".. მართალია, ყოველ შემთხვევაში, თუ ადრე იყო ასე, ახლა ნამდვილად არ მინდა. მე მინდა ... ხო, ხო , ვიცი ძალიან სულელურად ჟღერს მაგრამ მინდა სტეფანის ღირსი ვიყო. დარწმუნებული ვარ ის არ მისცემდა გუნდს ულფლებას თამაში წაეგოთ. მინდა რომ იგი ჩემით ამაყობდეს. მინდა რომ მასაც ისე ძალიან ვუყვარდე როგორც მე მიყვარს ის.

ჩქარა! _ იყვირა ბონიმ ფიზკულტურის დარბაზში შესასვლელი კარებიდან. მის გვერდით მოლოდინში მისტერ შელბი, სკოლის უფროსი დარაჯი იდგა. ელენამ ბოლოჯერ მოავლო ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

66

თვალი საფეხბურთო მოედანს და არც ისე მხიარული ასფალტის გზას გაუყვა, რომელიც ბონისთან მიდიოდა.

" უბრალოდ მინდოდა სტეფანისთვის მეთქვა სად მივდიოდი" _ თქვა გოგონამ.

მიუხედავად იმისა, რომ

ეს ერთი კვირა ელენა სტეფანთან იყო, მაინც გრძნობდა მისი სახელის გაგონებაზე ჟრუანტელს. მთელი კვირის განმავლობაში სტეფანი გოგონას მზის ჩასვლამდე სახლში აკითხავდა, ტყავის ქურთუკის ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი და ჩვეულებრივ აწეული საყელოთი. ის და ელენა ჩვეულებრივ ერთად სეირნობდნენ ან ვერანდაზე ისხდნენ და ლაპარაკობდნენ ნებისმიერ თემაზე. თუმცა ამაზე არავინ არაფერი იცოდა. ელენა ხვდებოდა, რომ სტეფანს არ სურდა ისინი მარტო დარჩენილიყვნენ. ცეკვენბის დღიდან იგი ცდილობდა გარკვეული ზომები დაეცვა. " ჩემს ღირსებას იცავს" აგდებულად გაიფიქრა ელენამ და თან მუცელში ჩხვლეტა იგრძნო.

"ერთ საღამოს შენს გარეშე როგორღაც გადაიტანს. " – უგულოდ თქვა ბონიმ. – ლაპარაკს რომ დაიწყებ, არასდროს დაამთავრებ მე კიდევ სახლში მინდა ვახშმამდე მოვასწრო მისვლა.

" გამარჯობათ მისტერ შელბი. " – მიესალმა ელენა დარაჯს რომელიც მოთმინებით იდგა კარებთან. გოგონას ძალიან გაუკვირდა როცა დარაჯმა სერიოზულად შეხედა.

" მერიდიტი სადაა?" _ იკითხა გოგონამ.

"აქ" _ ელენას მერიდიტის ხმა მოესმა უკნიდან, იგი მობრუნდა და დაინახა რომ მას ხელში ბროშურები და ძველი რვეულები ეჭირა.

" შენი კარადიდან ავიღე" თქვა მან. " ახლა, მემგონი ყველა მზად ხართ," თქვა მისტერ შელბიმ " კარგით მაშინ კარები შიგნიდან ჩაკეტეთ რომ არავინ შემოვიდეს." ბონი უკვე მზად იყო დარბაზში შესასვლელად, მაგრამ უცებ გაჩერდა. " დარწმუნებული ხართ რომ ახლა იქ არავინაა? ელენამ გოგონას ხელი ჰკრა.

"ჩქარა, მე ჯერ კიდევ მინდა სახლში დროზე მივიდე!. "

" არავინაა, თუ რამე დაჭირდებათ დამიძახეთ, აქვე ვიქნები. "– თქვა დარაჯმა. კარი დიდი ხმით მიეჯახუნა.

"დაივწყოთ" – თავდაჯერებულად თქვა მერიდიტმა და ყუთი იატაკზე დადო. ელენამ თავი დააქნია და ცარიელი სივრცეს თვალი მოავლო. ყოველ წელს მოსწავლეთა კომიტეტი მოჩვენებათა სახლს ჰქმნიდა საქველმოქმედო ფონდისთვის ფულის დასაგროვებლად.

ბოლო ორი წელიწადი ელენა მერიდიტთან და ბონისთნ ერთად მონაწილეობას იღებდა დეკორაციების მოწყობაში მაგრამ თავმჯდომარეობა მისთვის ახალი იყო. მას უნდა მიეღო გადაწყვეტილებები რომლებიც ყველას ეხებოდა და ახლა მას წინა წლების

გამოცდილებაზე დაყრდნობაც არ შეეძლო. მოჩვენებათა სახლი ჩვეულებრივ საწყობში შენდებოდა, მაგრამ, იმ ყველაფერის მერე რაც სასაფლაოზე მოხდა, კომიტეტმა გადაწყვიტა, რომ ფიზკულტურის დარბაზი საუკეთესო ვარიანტი იქნებოდა. ელენასთვის ეს კი მხოლოდ იმას ნიშნავდა რომ მთელი დარბაზი ჰელოუნიამდე 3 კვირით ადრე თავიდან ბოლომდე უნდა შეეცვალა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

67

" სიმართლე გითხრათ აქ ისედაც ძალიან საშიშია" – შენიშნა მერიდიტმა. " მართლაც, – გაიფიქრა ელენამ, – ამ დიდ და ცარიელ სივრცეში ძალიან ამაღელვებელი სიტუაციაა." მან უცებ შეამჩნია რომ უნებურად ხმას ადაბლებდა.

" მოდით ჯერ გავზომოთ" – შესთავაზა გოგონამ მეგობრებს.

გოგონები მთელს დარბაზში დადიოდნენ და მათ ნაბიჯები გრუხუნივით ისმოდა

სიჩუმეში.

" ძალიან კარგია, ახლა საქმეს შევუდგეთ"– თქვა ელენამ. ის ცდილობდა დაწყნარებულიყო, თავს არწმუნებდა რომ სისულელე იყო რამის შეგშნებოდა სკოლის ფიზკულტურის დარბაზში, თანაც როცა გუნდი 200 მეტრის იქით ვარჯიშობს. კალმებით და რვეულებით ხელში გოგონები გახსნილ ტრიბუნაზე დასხდნენ. ელენა და მერიდიტი დიზაინის საკითხს განიხილავდნენ, თან წინა წლების დეკორაციებს იხსენებდნენ, ბონი კი ამ დროს კალამს "ღეჭავდა" და ჩაფიქრებული აქეთ–იქით იყურებოდა. თქვა მერიდიტმა– "მოკლედ, ესეც დარბაზი"– თან უბის წიგნაკში რაღაცის ხატვა დაიწყო, – "აქიდან შემოვლენ სტუმრები. გასასვლელთან სისხლიანი სხეული იქნება, და სხვათა შორის ვინ იქნება წელს სისხლიანი სხეული??"

"ტრენერი ლაიმანი, ალბათ. წინა წელს მშვენივრად ანსახიერდება მას. ხო აი აქ," – ელენამ ნახატს ხელი დაადო, – "აქ შუა საუკუნეების პალატას დავაყენებთ, აქედან ხალხი მიცვალებულთა პალატაში შევა..

"მემგონი ჩვენ დრუიდების ოთახიც უნდა გავაკეთოთ,»-თქვა ბონიმ.

"ვისი?" – თქვა ელენამ, მაგრამ როგორც კი ბონის გაიმეორა " დრუ– ი–დე–ბის!" გოგნამ გააჩერა

" კარგი, კარგი, გავიგე, მაგრამ რისთვის?"

"სხვათა შორის სწორედ მათ გამოიგონეს ეს დღესასწაული, თავიდან ჰელოუინი ჩვეულებრივი რიტუალი იყო, როდესაც ჯადოქრები თალგამებზე ადამიანების სახეს ხატავდნენ, რომ ბოროტი სულები განედევნათ. დრუიდებს სჯეროდათ რომ სწორედ ამ დღეს ზღვარი ორ სამყაროს შორის თითქმის ქრებოდა. და ეს ყველაფერი მართლაც ძალიან საშიში იყო. ისინი ადამიანებს წირავდნენ მსხვერპლად, ჩვენ კი ტრენერ ლაიმანი შევწიროთ."

" ძალიან კარგი იდეაა" – ტქვა მერიდიტმა " სისხლიანი სხეული დრუიდების მსხვერპლი იქნება, ის საკურთხეველზე იწვება, გარშემო სისხლის გუბეები იქნება, და როცა ხალხი მას მიუახლოვდება, ის წამოჯდება.

" ძალიან ბევრს გაუსკდება გული" – თქვა ელენამ, მაგრამ მაიც აღიარა რომ არც ისე ცუდი იდეა იყო და ასეა თუ ისე ძალიან საშიში იქნებოდა. ცოტა არ იყოს ცუდადაც გახდა, რომ წარმოიდგინა, სისხლის გუბეები.. სინამდვილეში კი იქ მხოლოდ სიმინდის ბადაგი "კარო"

იქნება. დანარჩენი გოგონებიც ჩაფიქრდნენ. ბიჭების გასახსდელიდან წყლის, კარადების კარებების ხმა და ყრუ საუბარი მოესმათ.

" ვარჯიში უკვე დამრთავდა, გარეთ ალბათ ბნელა." – თქვა ბონიმ. " ხო და ჩვენი გმირიც იქაა." – თქვა მერიდიტმა, ელენას შეხედა და წარბები აწია.

" არ გინდა კარის ჭუჭრუტანიდან უთვალთვალო?"

" ძალიანაც მინდა! " – ნახევრად ხუმრობით გამოტყდა ელენა. ცარიელ დარბაზში ოდნავ ჩამობნელდა. ამ დროს ელენამ უნებურად სტეფანი ინატრა მის გვერდით,

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

68

" ვიკი ბენეტზე ხომ არაფერი გაგიგიათ? "

" თითქმის არფერი, მხოლოდ ის რომ ბონის მშობლები მისთვის ფსიქიატრს ეძებენ. "

" სპეციალისტს სულის დაავადებისთვის? რისთვის? "

"რავი, მისი ნათქვამი... მოკლედ ფიქრობენ რომ ყველაფერი მისი ჰალუცინაციებია. და ისე გავიგე რომ ბონი კოშმარებს ხედავს. "

" მართლა?" – ღრმად შეისუნთქა ელენამ.

გასახდელში ხმა შესუსტდა. გოგნებმა კარებზე კაკუნი გაიგეს. " ჰალუცინაციები და კოშმარები" – გაიფიქრა ელენამ. გოგონას ამ დროს ღამე გაახსენდა სასაფლაოზე, როცა ბონი მათ ემუდარებოდა რომ გაქცეულიყვნენ, აფრთხილებდა რომ რაღაც მოხდებოდა, რაღაც რასაც სხვები ვერ ხედავდნენ.

" მემგონი, ჯობია სამუშაოს დავუბრუნდეთ, " თქვა მერიდიტმა. ელენამ შიში დაივიწყა და თავი დააქნია.

" მემგონი კარგი იქნებოდა სასაფლაო გაგვეკეთებინა" – თქვა ბონიმ თითქოს ელენას ფიქრებს კითხულობდა. " მინდოდა მეთქვა მოჩვენებების სახლში–თქო."

" არა" გაღიზიანებულად თქვა ელენამ " მემგონი ჯობია იქ შევშერდეთ სადაც ვართ, "

გააგრძელა უფრო დაწყნარებულად. რაღაც დროის განმავლობაში კალმების და

ფურცლების გადაშლის ხმის გარდა არაფერი ისმოდა.

" კარგით ახლა სხვა რაღაცეებს მივხედოთ. ვინ აიღებს საკუთარ თავზე ტრიბუნებს? " – თქვა ელენამ. ამ დროს შუქმა თამაში დაიწყო და ბუნდოვანი გახდა.

" ესეც შენ," – გაიღიზიანებულმა თქვა მერიდიტა. შუქი კვლავ თამაშობდა, ჩაქრა მაგრამ მერე ისევ აინთო, მიუხედავად ამისა უფრო ნათელი არ გამხდარა.

" ვერაფერ ვერ ვარჩევ" – თქვა ელენამ და თავის ნაწერებს დახედა. გოგონამ ბონის და მერიდიტს შეხედა და სახეების ნაცვლად ორი დიდი თეთრი ლაქა დაინახა.

"ალბათ რაღაც დაემართა ერთერთ გენერატორს, წავალ მისტერ შელბის დავუძახებ. " – თქვა მერიდიტმა.

" იქნებ ხვალ გავაგრძელოთ? " – შეწუხებული სახით თქვა ბონიმ.

" ხვალ შაბათია და თან ეს ყველაფერი წინა კვირაში უნდა დაგვემთავრებინა. " – თქვა ელენამ.

" მე შელბის დავუძახებ" – გაიმეორა მერიდიტმა – " ბონი მემგონი შენც ჩემთან უნდა წამოხვიდე. "

" ყველა წავიდეთ..." დაიწყო ელენამ მაგრამ მერიდიტმა გააჩერა, " ყველანი თუ წვალთ და მას ვერ ვიპოვით უკან ვეღარ დავბრუნდებით, წამოდი ბონი. "

" მაგრამ ძალიან ბნელა" – თქვა ბონიმ.

" ახლა ყველგან ბნელა, უკვე ღამეა, მაგრამ მე და შენ ერთად არაფერი გვემუქრება"– ტქვა მერიდიტმა და ბონი კარებისკენ "წაათრია".

"შენ აქ არავინ შემოუშვა ელენა.

" " თითქოს მაგის შეხსენება მჭირდებოდეს"– თქვა გოგონამ და კარებისკენ მიმავალ დაქალებს თვალი გააყოლა. როცა გოგნების ჩრდილები გაქრნენ, ელენამ კარები ჩაკეტა. "

ფანტასტიკური არეულობა"– ასე იძახდა დედამისი მსგავს სიტუაციებში. ელენა მერიდიტის მიერ მოტანილ ყუთს მიუახლოვდა და საქაღალდეები და რვეულები უკან ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

69

ჩააწყო. ფერმკრთალ შუქზე ნივთების გარჩევაც შეუძლებელი იყო. არანაირი ხმა არ ისმოდა, ელენა სუნთქვის გარდა. გოგონა ამ დიდ და ჩაბნელებულ სივრცეში მარტო აღმოჩნდა და მას ვიღაც უთვალთვალებდა.

ელენა თვითონ ვერ ხვდებოდა როგორ შეიძლებოდა ეს მომხდარიყო, მაგრამ ეჭვი არ ეპარებოდა რომ მის უკან ვიღაც იდგა და კარგად აკვიდებოდა. " თვალები სიბნელეში" – თქვა იმ მოხუცმა, ვიკიც ახსენებდა მათ და ახლა ეს თვალები ელენას უყურებდა. გოგონა სწრაფად შემობრუნდა უზარმაზარი დარბაზისკენ და მხედველობა ძლიერ დაძაბა, აქეთ– იქით იხედებოდა და ცდილობდა არც კი ესუნთქა.

მას ეგონდა რომ თუკი რამე ხმაურს ატეხავდა, ის არსება რომელიც ახლა იმალებოდა, მაშინვე თავს დაესხმებოდა. მაგრამ ელენა ვერაფერს ხედავდა და არანაირი ხმა არ ესმოდა.

ტრიბუნები საშიშად გამოიყურებოდა და შორეული დარბაზის ბოლო თითქოს ნაცრისფერ ნისლში გაეხვია. " ბნელი ბურუსი"– გაიფიქრა გოგონამ და აშკარად იგრძნო კუნთების დაძაბულობა. " ღმერთო, ეს ჩუმი ხმა საიდანაა? ალბათ წარმოსახვა თამაშობს ჩემთან.

იმედია მხოლოდ წარმოსახვა." ელენას ტვინი გაეხსნა და მიხვდა რომ რაც სეიძლება მალე უნდა გაცლოდა იქაურობას. აქ რეალური საფრთხე იმალებოდა და ეს ნამდვილად არ იყო მისი ფანტაზია. ჩრდილში ძალიან საშიში რამ იმალებოდა და მას ძალიან საშინელი განზრახვა ჰქონდა. კივილი ყელში გაეჩხირა, კუნთები რაღაც უხილავმა ძალამ ძალიან დაუძაბა. ელენა ხედავდა ბუნდოვან ფორმას რომელიც სიბნელეში მოძრაობდა და მისკენ მოემართებოდა. გოგონას ისეთი შეგრძნება ჰქონდა, თითქოს თვით უკუნეთი გაცოცხლდა და ახლა, მის წინ გამოჩნდა ფორმა ახალგაზრდა სიმპატიური ბიჭისა, რომელშიც ის იყო ჩასახლებული.

" მაპატიეთ რომ შეგაშინეთ" – მისი ხმა ძალიან სასიამოვნო იყო, რბილი აქცენტით, რომლიც ამოცნობაც ელენამ ვერ შეძლო. მაგრამ ელენას ისეთი გრძნობა ჰქონდა, რომ ის საერთოდ არ იხდიდა ბოდიშს. შვება ისეთი ძლიერი და მოულოდნელი იყო, რომ ცოტა მტკივნეულიც გახდა. ელენა დაწყნარდა და ხმაურიანად შეისუნთქა.

გარეგნობით ბიჭი ახალი მოსწავლის ან მისტერ შელბის დამხმარეს გავდა. თითქოს ის გახალსიდა როცა ელენამ მისი გულსთვის თითქმის გონება დაკარგა. ჩვეულებრივი მომღიმარი ბიჭი. მაგრამ, არც ისე ჩვეულებრივი... ბიჭი მერისმეტად მომხიბლავი იყო.

სანამ იგი ელენას მიუახლოვდებოდა, გოგონამ შეძლო გაერჩია მუქი ფერის თმები ქუდის ქვეშ და იდეალურად გამოყოფილი ნაკვთები. ეს ელეგანტური გარეგნობა ნამდვილი სიზმარია მოქანდაკისთვის. ყმაწვილი სიბნელეში თითქმის შეუმჩნეველი იყო, რადგან ყველაფერი შავი ეცვა : შავი მსუბუქი ფეხსაცმელი, შავი ჯინსი, შავი სივტერი და შავი ტყავის ქურთუკი. ის კვლავინდებურად იღიმებოდა. ელენას შვება ახლა შიშში

გადაიზარდა.

" საიდან შემოხვედით? თქვენ აქ არ უნდა იყოთ." –მომთხოვნად იკითხა ელენამ .

" კარიდან შემოვედი "– მისი ხმა ზრდილობიანი იყო, მაგრამ ელენამ ზედმეტი თავდაჯერებულობის ნიშნები შენიშნა. გოგონა ყურადღებით უსმენდა.

– ყველა კარი დაკეტილია" – ელენას ტონში ბრალდადება შეიმჩნეოდა.

" მართლა?" – გაკვირვებულად აწია წარბები და გაიღიმა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

70

" ყოველ შემთხვევაში დაკეტილი უნდა ყოფილიყო." – უპასუხა ყველაზე ცივი ტონით, რაც კი შეეძლო წარმოეთქვა.

" თქვენ გაბრაზდით' – სერიოზული ტონით უპასუხა მან –" მაგრამ მე ბოდიში მოვიხადე.

კიდევ ერთხელ მაპატიეთ თუ შეგაშინეთ. "

" საერთოდ არ ვარ შეშინებული!" – გაბრაზებულმა ხმას აუწია და რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, თავი სულელურად იგრძნო. ახლა მას თავი პატარა გოგნა ეგონა, რომელიც თავს მასზე გაცილებით დიდს და გამოცდილს უყადრებდა. ამისგან ის უფრო გაბრაზდა.

" მე უბრალოდ ძალიან გაკვირვებული ვარ "– გააგრძელა მან –" და ძალიან გავოგნდი როცა სიბნელეში დაიმალეთ." " სიბნელეში უცნაური რაღაცეები ხდება" განაგრძობდა ბიჭი ელენას დაცინვას, ამას გოგონა მის თვალებში კითხულობდა. ახლა ის მასთან ერთი ნაბიჯით წინ მოიწია და ელენამ შეამჩნია რომ უცნაური თვალები ჰქონდა. შავი, გარშემო ნაპერწკლებით შემოსაზღვრული. თითქოს, მათში ჩახედვისას შეიძლებოდა

ჩავარდნილიყავი და ვარდნა სამუდამოდ გაგრძელდებოდა. ელენა უცებ მიხვდა რომ შავ თვალებს მიაჩერდა. რატომ აქამდე არ აინთო შუქი? გოგონას ძლიერ უნდოდა იქაურობას გაცლოდა. მან უკან დაიხია და ახლა მას და იმ ბიჭს შორის დიდი მანძილი აღმოჩნდა.

ელენამ დანარენი ნივთების ყუთში ჩალაგება დაიწყო. დღეს საღამოს, ყველანაირ სამუშაოზე ფიქრის დავიწყება შეიძლებოდა. ახლა გოგონას მხოლოდ იქიდან წასვლა უნდოდა. მაგრამ სიჩუმეში ჩაძირული თავს უხერხულად გრძნობდა. ახალგაზრდა ბიჭი უბრალოდ გაუნძრევლად იდგა და მას აკვირდებოდა. რატომ არაფერს ამბობს??

"თქვენ აქ ვინმეს ეძებდით?" – ელენა საკუთარ თავზე გაბრაზდა, რომ პირველს მოუწია დალაპარაკება. ბიჭი კვლავ მას უყურებდა, მისი შავი თვალები კი ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით, გოგონაში იჭრებოდა, რისგანაც იგი უფრო უხერხულად გრძნობდა თავს.

ნერწყვიც ძლივს გადაყლაპა.

"დიახ" – თქვა ყმაწვილმა და თან ელენას ტუჩებს მიაშტერდა.

" რა?" ელენას უკვე დაავიწყდა რა შეეკითხა. ელენას ყელი და ლოყები იწვოდა, ნეტავ შეეწყვიტა მისთვის ასე ყურება. " დიახ, მე აქ ვიღაცას ვეძებდი." გამეორა ბიჭმა ახლა უფრო ხმამაღლა. ის გოგონას უფრო მიუახლოვდა, რომელიც ძლივს სუნთქავდა. ის ისე ახლოს იდგა. საკმარისად ახლოს, რომ მას შეხებოდა. ელენა ოდეკოლონის და ტყავის ქურთუკის მსუბუქ სუნს გრძნობდა. მისი შავი თვალები გაფართოვდა, ასეთი რამ ელენას ცხოვრებაში არ ენახა. მას მხოლოდ მისი თვალების დანახვა შეეძლო, სანამ ახალგაზრდა მისკენ ნელნელა იწეოდა და თანდათანობით თავს ქვევით წევდა. მას თვალები ეხუჭებოდა, შემდეგ ოგრძნო რომ თავბრუ ეხვეოდა და მისი ტუჩები მოძრაობდნენ. არა ! სწორედ დროზე გასწია თავი და იგრძნო, ვითომ სწორედ ახლა გადარჩა ნაპრალში გადავარდნას.

"რას ვაკეთებ? კინაღამ მივეცი უფლება ჩემთვის ეკოცნა ადამიანს, რომელიც ცხოვრებაში პირველად რამდენინე წუთის წინ დავინახე. "– გაიფიქრა შოკში მყოფმა ელენამ. მაგრამ ეს კიდევ არაფერი იყო, ამ ყველაფრის შემდეგ მას სულ გადაავიწყდა სტეფანი. ახლა მხოლოდ მას ეკავა მთელი გონება, ვნებამ კი მისი მთელი სხული მოიცვა და ტკივილად გადაიქცა.

ელენას მხოლოდ ის უნდოდა რომ სტეფანი რაც შეიძლება მალე ჩახუტებოდა, მასთან ყოფნა უნდოდა. გოგონამ რაც შეიძლება მეტი ჰაერი ჩაინსუნთქა და მის ხმაში როგორც იქნა ღირსება გაჩნდა.

" მე უნდა წავიდე, თუ თქვენ ვინმეს ეძებთ, ჯობია სხვაგან ეძებოთ."

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

71

თავი 11

ელენა ბნელ დერეფანში მიაბიჯებდა, თან ცდილობდა რამე გაერჩია სიბნელეში. უცებ სამყარო თითქოს აფეთქდა და ყველაფერი განათდა. გოგონა მიხვდა რომ მისთვის კარგად ნაცნობ კარადებთან იდგა. შვება ისეთი ძლიერი იყო, რომ კინაღამ იყვირა. ვერასდროს იფიქრებდა რომ ასე გაუხარდებოდა, მხოლოდ იმიტომ რომ გარშემო ყველაფერს ხედავდა.

ახლაგაზრდა ბიჭი მას გაურკვევლად უცნაურად უყურებდა, ელენა ვერ არკვევდა რა იყო მის სახეზე ასახული. ალბათ, გაღიზინება და თავდაფასება. .. და მეტი რა? რაღაც გამაღიზიანებელს და მწვავეს, რაც ელენას ძალიან აშინებდა. ბიჭი ელოდებოდა სანამ გოგონა კარების სახელურს ხელს მოკიდებდა და დაბალი მაგრამ სერიოზული ტონით თქვა : " შეიძლება უკვე ვიპოვე კიდეც... ელენა" . როცა გოგონა მობრუნდა უკვე ვეღარაფერი გაარჩია. ის იდგა და აქეთ– იქით კმაყოფილი იყურებოდა.

"ელენა, აქ რას აკეთებ? " ბონი და მერიდიტი მისკენ მოდიოდნენ.

" სად იყავით ამდენი ხანი?"

" ვერაფრით ვიპოვეთ მისტერ შელბი და როცა ვიპოვეთ აღმოჩნდა რომ ეძინა, სერიოზულად." დაამატა ბონიმ როცა ელენას უნდობლობა შეამჩნია.

"მართლა ეძინა, და ვერფარით გავაღვიძეთ. თვალები მაშინ გაახილა როცა შუქი აინთო.

მერე ჩვენ უკან წამოვედით. მაგრამ შენ რას აკეთებ აქ? "

ელენამ ვერ გაბედა სიმართლე ეთქვა.

"დავიღალე ლოდინით."– მარტივად აუხსნა. " თან გადავწყვიტე რომ დღეისთვის უკვე საკმარისად ვიმუშავეთ."

"უცნაურია შენგან ამის გაგონება" – უპასუხა ბონიმ.

მერიდიტს არაფერი უთქვამს , მაგრამ ელენას ცნობისმოყვარე მზერით შეხედა. გოგონას ისეთი შეგრძნება გაუჩნდა თითქოს ის მის სულში იყურებოდა. მთელი უიქენდი და კვირა ელენა მოჩვენებათა სახლის გეგმებზე მუშაობდა. პირად ცხოვრებისთვის დრო სულ არ რჩებოდა, მაგრამ ყველაზე მეტად მაინც სტეფანი აკვირვებდა. გრძნობდა რომ ძალიან უყვარდა, მაგრამ ამავე დროს სცდილობდა ელენასთან ერთად მარტო არ დარჩენილიყო.

ბევრ საკითხში სტეფანი ისეთივე იდუმალი იყო, როგორც პირველ დღეს. ის არასდროს უყვებოდა გოგონას თავის ოჯახზე ან როგორ ცხოვრობდა სანამ ფელს–ჩარჩში მოვიდოდა.

თუ ელენა რამეს შეეკითხებოდა, ის ამ კითხვებს უყურადღებოდ და უპასუხოდ ტოვებდა.

ერთხელ შეეკითხა ენატრებოდა თუ არა იტალია და ნანობდა თუ არა აქ რომ ჩამოვიდა.

სტეფანს თვალები გაუნათდა და მის მწვანე თვალებში ნაპერწკლები გაჩნდნენ.

" როგორ შემიძლია აქ ჩამოსვლა ვინანო? "– ჰკითხა ელენას პასუხად და ისე მაგრად აკოცა რომ გოგონას თავიდან ყველაფერი გაქრა. და ამ დროს ელნამ იგრძნო რას ნიშნავს იყო ყველაზე ბედნიერი. მან სტეფანის ბედნიერებაც იგრძნო. ბიჭს სახე გაბრწყინებული ჰქონდა და ანათებდა როგორც მზე.

"ახ, ელენა. ნეტავ სულ ასე იყოს." – ჩასჩურჩულა სტეფანმა. მაგრამ ისინი ერთმანეთს სულ უფრო და უფრო იშვიათად კოცნიდნენ და დისტანცია მათ შორის დღითიდღე

იზრდებოდა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

72

პარასკევს ისინი, ბონი და მერიდიტი მაკკალოგებთან აპირებდნენ დარჩენას. ცა ნაცრისფერი იყო და წვიმას აპირებდა, როცა ისინი ბონის სახლლს მიუახლოვდნენ.

ოქტომბრის თვისთვის ძალიან ციოდა, ხეებმა კი ცივი ქარების ძალა უკვე იგრძნეს.

წითელი ნეკერჩხლის ნაყოფმა ყვითელი შეფერილობა მიიღო. ბონი მათ კარებთან ესალმებოდა და ეტყობოდა რომ ძალიან უხაროდა.

"ვაშა! ყველა წასულია! ხვალინდელ დღემდე სახლი ჩვენს განკარგულებაშია, სანამ ჩენი მშობლები ლისბერგიდან არ დაბრუნდებიან. გოგონამ მეგობრებს თავის დაქნვით დაუძახა, თან ხელში ძალზედ გაძღობილი ძაღლი ეჭირა, რომელიც თავის დახსნას ცდილობდა.

"არა, იანცზი, არ წახვიდე, არა! " მაგრამ უკვე ძალიან გვიანი იყო. იანცზი განთავისუფლდა და რაც შეეძლო ჩქარა გაიპარა მთავარი შემოსასვლელი კარიდან, ბაღში გავიდა და მარტო მდგარ არყის ხეს აღფრთოვანებით დაუწყო ყეფა. ცხიმის ნაკეცები მის ზურგზე კანკალებდნენ.

"– ახლა ვინღა აიყვანს ხელში?"– ნიშნის მოგებით იკითხა ბონიმ.

"მემგონი იქ ყვავია."– თქვა მერიდიტმა. ელენა გაშეშდა, შემდეგ ხისკენ რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა, თან დაკვირვებით იყურებოდა. და მართლაც იქ სწორედ ის ყვავი იჯდა, რომელიც ელენამ უკვე ორჯერ ნახა.

"შეიძლება, სამჯერაც"– გაიფიქრა ელენამ, თან იმ ბნელ ფორმას იხსენებდა სასაფლაოზე რომ დაინახა. ყვავის დანახვისას გოგონას მართლაც ძლიერი შიში იბრყრობდა , ხელები კი ეყინებოდა. ჩიტი კვლავ არაჩვეულებრივი შავი თვალებით, თითქმის ადამიანური თვალებით უყურებდა. ეს თვალები... ნეტავ კიდევ სად ჰქონდა ნანახი?

უცებ სამივენი შეხტდნენ, როცა ყვავმა ფრთები გააფრთხიალა და რაღაც უცნაური ხმა გამოსცა. ჩიტი ხიდან აფრინდა და გოგოებისკენ გამოფრინდა. უცებ მან მიმართულება შეიცვალა და პატარა ძაღლისკენ გაეშურა, რომელივ კვლავინდებურად გააფთრებული ყეფდა. სულ რამდენინე დიუმით იყო ძაღლისგან დაშორებული, როცა თავხედმა ყვავმა კვლავ მიმართულება შეცვალა და სახლის უკან გაუჩინარდა. გოგონები გაშეშებულები იდგნენ. შემდეგ ბონიმ და მერიდიტმა ნერვიული სიცილი დაიწყეს, რომელშიც მათი დაძაბულობა მიმოიფანტა.

"– სიმართლე გითხრათ, ერთხელ მომეჩვენა, რომ ზუსტად ჩვენსკენ მოფრინავდა."– აღნიშნა ბონიმ, რომელიც ძაღლს მიუახლოვდა და სახლში შეიყვანა. ძაღლი კი კვლავ არ წყვეტდა ისტერიკულად ყეფას.

"მეც"– თქვა ელენამ ჩუმად. იგი გოგონებს გაჰყვა და მათთან ერთად სიცილი მაინც არ დაუწყია. მაგრამ როგორც კი ისინი თბილ, ნათელ და ნაცნობ სახლში შემოვიდნენ, ყველაფერი თავის ადგილს დაუბრუნდა. ძნელი იყო განგაშისა და უხერხულობის გამოხატვა ბონის სახლში ყოფნისას, როცა თან შენს წინ ბუხარი გიზგიზებს და თან ხელში ცხელი შოკოლადის ფინჯანი გიჭირავს. მალევე სამივენი მოჩვენებათა სახლის საბოლოო განხილვაზე გადავიდნენ და ელენა შესამჩნევად დაწყნარდა.

"– საერთოდ ძალიან წინდაუხედავები ვართ"– შენიშნა მერიდიტმა, "– ჩვენ იმდენი ხანი და ისე დეტალურად განვიხილავდით სხვების კოსტიუმებს, რომ ჩვენი საერთოდ არ

გავგხსენებია.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

73

"– შემი კოსტიუმი ძალიან უბრალოა, მე დრუიდი ვიქნები, ასე რომ მხოლოდ ტოტებისგან გაკეთებული გვირგვინი და რაიმე ძველი თეთრი ტანსაცმელი დამჭირდება. "– თქვა ბონიმ.

"მე ვიქნები.. ჯადოქარი"– ჩაფიქრებულად თქვა მერიდიტმა. – " მე მხოლოდ გრძელი შავი კაბა დამჭრიდება. შენ ელენა?"

ელენამ გაიღიმა : – საერთოდ, ამის საიდუმლოდ შენახვა მინდოდა მაგრამ, კარგით....

დეიდა ჯუდიტმა მკერავთან წასვლის ნება დამრთო. ერთერთ წიგნში, რომელსაც ზეპირი მოხსენებისთვის ვიყენებდი, რენესენსის დროინდელი კაბის ნახატი ვიპოვე და გადავაკოპირე. ჩემი ვენეციური აბრეშუმის ღია ცისფერი სამოსი შეუდარებელი იქნება.

– შეუდარებლადაც... და ძვირად ჟღერს.– თქვა ბონიმ.

– მშობლების ბიუჯეტს ვიყენებ. ძალიან ვიმედოვნებ, რომ სტეფანს ჩემი სიურპრიზი მოეწონება.

– და თვითონ სტეფანი რას აპირებს? მოჩვენებათა სახლის მოწყობაში დაგეხმარება? – ინტრიგულად იკითხა ბონიმ.

–არ ვიცი რა გადაწყვიტა.– ცოტა ხანში გამოტყდა ელენა – მემგონი საერთოდ არც კი აინტერესებს ეს ჰელოუნი.

– ძნელია წარმოიდგინო იგი დახეულ სისხლიან ზეწარში სხვა ბიჭების მსგავსად. – გამოტყდა მერიდიტი – ამისთვის ის... ასე ვთქვათ, ძალიან სულრგძელია.

–ვიცი რაც უნდა გავაკეთოთ! – წამოიყვირა ბონიმ – თან ბევრი წვალებაც არ დაგვჭირდება.

ის უცხოელია და ძალიან ფერმკრთალი. თან ძალიან იდუმალი იერი აქვს. უბრალოდ ჩავაცვათ ფრაკი და გადასარევი გრაფი დრაკულა გამოგვივა.

– რავიცი, შევთავაზებ – თქვა ელენამ.

– სტეფანზე გამახსენდა, – ჩუმად წარმოთქვა მერიდიტმა და თან ელენას თვალს არ აცილებდა. – როგორ გაქვთ საქმეები?

–რავიცი.. არ ვარ დარწმუნებული. – ძლივს უპასუხა ელენამ – ისეც ხდება რომ ყველაფერი გადასარევადაა, და სხვანაირადაც..

ბონიმ და მერიდიტმა ერთმანეთს გადახედეს და შემდეგ მერიფიტმა ჩუმად იკითხა: –როგორ სხვანაირად?

– ერთი წამით – გოგონამ კიბეებზე აირბინა და იქიდან ცისფერი ბარხატის წიგნი ჩამოიტანა.

– ეს გუშინ ღამით დავწერე, როცა ვერ დაიძინე მაშინ, აქ ყველაფერი იდეალურადაა გადმოცემული. – გოგონამ საჭირო გვერდი მოძებნა და დაიწყო :

17 ოქტომბერი

ძვირფასო დღიურო,

დღეს საღამოს თავს საშინლად ცუდად ვგრძნობ, ჩემი ფიქრები ვინმეს უნდა გავუზიარო.

ჩემს და სტეფანს შორის რაღაც გაუგებარი რამ ხდება. ის გულში საშინელ სევდას მალავს, რომელსაც მე ვერ ჩავწვდი, ეს ჩვენ გვაშორებს. ფიქრებს მისი დაკარგვის შესახებ ალბათ ვერც კი გადავიტან. მაგრამ სტეფანი რაღაცის გამო ძალიან უბედურია. გუშინ ჩამეხუტა და მისი მაისურის ქვეშ გლუვი და მრგვალი ნივთი ვიგრძენი. აღმოჩნდა, რომ ეს ცეპზე ჩამოკიდებული ბეჭედი იყო. მე დამცინავად ვიკითხე კეროლაინმა ხომ არ გაჩუქა – თქო.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

74

სტეფანი კი უცებ გაშეშდა და არც კი მიპასუხა. მომეჩვენა რომ ჩემგან ათასი მილით იყო დაშორებული, და მისი თვალები... მის თვალებში ისეთი სევდა დავინახე რომ მიკვირს ცოცხალი როგორ გადავრჩი.

აქ ელენამ კითხვა შეწყვიტა და ბოლო სტრიქონებს გადაავლო თვალი.

მემგონი წარსულში სტეფანს ვიღაცამ ძლიერი ტკივილი მიაყენა და მან კი ეს ჯერ კიდევ ვერ დაივიწყა. კიდევ მგონია რომ მას ძალიან საშიში საიდუმლო აქვს და აშკარად ეშინია და არ უნდა რომ გავიგო.

ეჰ, ნეტავ ვიცოდე რას მიმალავს და შემდეგ შევძლებდი დამემტკიცებინა რომ შეუძლია მენდოს. და ამის შემდეგ სიკვდილამდე მოვიპოვებ მის ნდობას.

–ნეტავ ვიცოდე, – ჩაიჩურჩულა ელენამ.

–რა? – შეეკითხა მირიდიტმა და ელენამ თავი ასწია. მისი თვალები ცრემლებით იყო სავსე.

–ნეტავ ვიცოდე რა მოხდება. – სწარაფად თქვა ელენამ და დღიური დახურა.- მინდოდა მეთქვა, თუ მეცოდინებოდა, რომ საბოლოოდ ყველაფერი კრახით დასრულდება, იქნებ მასთან დაშორებაზეც მეფიქრა. და თუ მეცოდინებოდა, რომ საბოლოოდ ყველაფერი დალაგდება, ამ ყველაფერზე რაც ახლა ხდება არც კი ვიფიქრებდი. და ახლა როცა ასეთ გაურკვევლობაში ვარ, უფრო და უფრო მიჭირს ამის გადატანა. ბონიმ ტუჩზე იკბინა და უცებ თვალები გაუნათდა.

– მე გეტყვი როგორ შეგიძლია ამის გარკვევა.– შესთავზა მან – ბებიამ ერთი რიტუალის შესახებ მიამბო, მოკლედ, შეგიძია გაიგო ვიზე გათხოვდები. ამას "უსიტყვო ვახშამი" ჰქვია.

ასეა თუ ისე ეს ხერხი მართლა მუშაობს. დედაჩემმა გამოსცადა და მამაჩემი დაინახა. ერთი თვის შემდეგ კი უკვე დაქორწინდნენ. ყველაფერი მარტივადაა და თან რას კარგავ?

ელენამ მერიდიტს შეხედა.

– არაფერს, –თქვა მან. – მაგრამ შენ მართლა.. გჯერა.. ამ..

ბონის სახეზე შეურაცხყოფა აისახა.

– ანუ დედაჩემს მატყუარას ეძახი? კარგი რა ელენა, ხომ იცი ცდა ბედის მონახევრეა, რატომაც არა?

– მე რა უნდა გავაკეთო? – იკითხა ცნობისმოყვარეობით ელენამ, თან თითქოს შიშიც კი იგრძნო.

– ყველაფერი მარტივია, უბრალოდ უნდა მოვასწროთ შუაღამემდე მომზადება...

მოკლედ შუაღამემდე ხუთი წუთით ადრე ელენა სახლის მისაღებში იდგა და თავს მაღალი კლასის სულელად თვლიდა. უკანა ეზოდან იანცზის ყეფა ისმოდა, სახლში კი არანაირი ხმა არ ისმოდა, თუ არ ჩავთვლით საათის წიკწიკს. ბონის ინსტრუქციების მიხედვით, ელენამ შავი მუხის მაგიდაზე ერთი თეფში, ჭიქა და ვერცხლის ჭურჭელი.

შემდეგ აანთო სანთელი, რომელიც ვერცხლის სასანთლეში იდგა მაგიდის შუაში, თვითონ კი სკამის უკან დადგა და მის ზურგს ხელი მოკიდა. ბონის ინსტრუქციების მიხედვით, ზუსად შუაღამეს ელენას სკამი თავის მხარეს უნდა გამოეწია და თვისი მომავალი მეუღლე უნდა დაეპატიჟებინა. ამ დროს სანთელი უნდა ჩამქრალიყო, სკამზე კი ფიგურა უნდა გაჩენილიყო.

თავიდან ელენა მასთან დაკავშრებით უხერხულობას გრძნობდა და არ იყო

დარწმუნებული რომ ნებისმიერი ილუზიური ფიგურის დანახვა სურდა, თუნდაც თავისი ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

75

მომავალი ქმარის. ცოტა ხანში კი ეს ცერემონია ელენას სულელურად და უწყინარად მოეჩვენა. როგორც კი საათმა წიკწიკი დაიწყეს ელენა გამოცოცხლდა და სკამის ზურგს მაგრამ ჩასჭიდა ხელი. ბონიმ უთხრა ხელი ცერემონიის ბოლომდე არ გაეშვა.

ღმერთო, ეს ყველაფერი მართლაც ძალიან სულელური იყო. იქნებ მართლაც არ უნდა ეთქვა ეს სიტყვები... მაგრამ როგორც კი საათმა 12 საათი აჩვენა, ელენამ უცებ გაკვირვებით საკუთრი ხმა გაიგონა :

– შემოდი. – შესთავაზა ელენამ. ცარიელ ოთახში, სკამი თავისკენ გამოწია. –მოდი, დაჯექი.

სანთელი ჩაქრა. ელენას ჟრუანტელმა დაუარა როცა სიბნელეშ აღმოჩნდა. მან იგრძნო ნიავი, რომელმაც სავარაუდოდ ჩააქრო სანთელი. ეს ნიავი კი აშკარად შუშის, ორივე მხრიდან ჩაკეტილი კარისგა მოდიოდა. ელენა სწრაფად შემობრუნდა, თან ცალი ხელი კვლავ სკამზე ჰქონდა მოკიდებული. მას შეეძლო დაეფიცებინა რომ კარი დაკეტილი იყო, სიბნელეში კი რაღაც მოძრაობდა. ელენა შიშმა მოიცვა, რომელმაც ელენას თავში ყველაფერი არია და ყველანაირი სურვილი დაუკარგა რიტუალის ჩატარებისა. ღმერთო, ეს რა ჩაიდინა? თავი რაში გაიხვია? ელენას გული მკერდში ყრუდ უცემდა და უცებ მოეჩვენა რომ გაუთვალისწინებლად თავი საშინელ კოშმარში ამოყო. იქ არამარტო სიბნელე, არამედ სიჩუმეც იყო, როგორც საფლავში. გოგონა ვერაფერს ხედავდა და არაფერი ესმოდა, უცებ კინაღამ წაიქცა...

– ნება დამრთეთ, – გაისმა ვიღაცის ხმა და სანთელი აინთო. ერთ საშინელ, გულისამრევ მომენტში ელენას მოეჩვენა რომ ეს ტაილერი იყო. უცებ ის სანთებელა გაახსენდა სასაფლაოზე. ელენამ ბიჭის ხელები დაინახა, რომელიც აშკარად ტაილერის მსუქანი მუშტი არ იყო, ეს იყო ფერმკრთალი დახვეწილი თითები, რომელსაც შანდალი ეჭირა. და ახლა კიდევ ერთი წუთით სტეფანი ეგონა მაგრამ შემდეგ სტუმრის სახეს შეხედა.

–თქვენ!– გაიგიჟებულმა შეჰყვირა ელენამ. – თქვენ აქ რას აკეთებთ?– ელენამ შუშის კარებს შეხედა რომელიც ღია აღმოჩნდა. – თქვენ ყოველთვის დაპატიჟების გარეშე შედიხართ უცხო ადამიანების სახლებში?

– მაგრამ შენ მთხოვე მოვსულიყავი. – ხმა ზუსტად ისეთი იყო როგორიც გოგონას ახსოვდა, მშვიდი, თავდაჯერებული და ირონიული. ელენას ის ღიმილიც კარგად ახსოვდა. – მადლობა ,– დაამატა ახალგაზრდამ და ელენას მიერ გამზადებულ სკამზე დაჯდა. ელენამ ხელი მოაშორა.

– მე თქვენთვის არ მითხოვია მოსულიყავით. – შეეპასუხა გოგონა. დაბნეულმა და გაბრაზებულმა. – და თქვენ ბონის სახლის წინ რატომ დახეტიალობდით? ყმაწვილი გაიღიმა. მისი შავი, ზედმეტად რბილი და თხელი თმა სანთელის შუქს ირეკლავდა, როგორც შავი წყალი. მისი სახე ძალიან ფერკრთალი იყო, მაგრამ ასევე ენით აუწერელი.

უცებ მან ელენას თვალებში შეხედა :

– ო, ელენა, შენი ნაზი სილამაზე,

ზღვაში მოცურავე ნიცის ნავებს ჰგავს...

-მემგონი ჯობია წახვიდეთ, – ელენას მასთან ლაპარაკი აღარ სურდა. ელენას საკუთარი ხმა თავის სისუსტეს აგრძნობინებდა, თითქოს მუცელში რაღაც ლღვებოდა.

– თქვენ აქ არ უნდა იყოთ, გთხოვთ, წადით. ელენა სანლისკენ გაიწია, უნდოდა ხელში აეღო და ოთახიდან გასულიყო, თან ცდილობდა არ წაქცეულიყო, რადგან თავბრუ ძლიერ ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

76

ეხვეოდა. მაგრამ სანამ ელენა მოასწრებდა სანთლის ხელში აღებას მოხდა ძალიან ექსტრაორდინალური რამ. ბიჭმა გოგონას ხელი სწრაფად, მაგრამ არა უხეშად, ნაზად, თავის ცივ თითებს შორის მოაქცია. შემდეგ ხელი ფრთხილად მოაბრუნა და ხელის გულზე აკოცა.

– არ ღირს..– თქვა შოკში მყოფმა ელენამ.

–ჩემთან წამოდი, – უთხრა ბიჭმა და თვალებში ჩახედა.

– არ ღირს– გაიმეორა მან, მის გარშემო კი სამყარო ტრიალებდა.

სუფთა სიგიჟე. სად უნდა წასულიყო? რაზე ლაპარაკობდა? მაგრამ ელენა ისეთ

თავბრუსხვევას, ისეთ სისუსტეს გრძნობდა...

ბიჭი სკამიდან წამოდგა, მაგრამ ელენას ხელი არ გაუშვია. გოგონა მისკენ გადაიხარა და იგრძნო როგორ შეეხო ის ცივი ხელები მისი პერანგის პირველ ღილს, ყელთან.

– გთხოვ, არა...

– ყველაფერი კარგად იქნება, თვითონ დარწმუნდები..– საყელო გაუხსნა, მეორე ხელით კი მის კისერს ეჭიდებოდა.

– არა!– უცებ ელენას ძალა დაუბრუნდა. – მე სერიოზულად გეუბნებით, წადით, ახლავე, გაეთრიეთ აქედან!

ბიჭს სახეზე გაბრაზება დაეტყო. ალბათ, მისგან მოდიოდა მუქარის ტალღები, მაგრამ მეორე წუთას მისი თვალები დაწყნარდა და გაცივდა. მის სახეზე ღიმილმა გაიელვა.

– მე წავალ– თქვა მან – ცოტახნით...

ელენას თავბრუ დაეხვა... ახალგაზრდა ყოველგვარი სიტყვების გარეშე მინის კარში გავიდა. როცა კარი, როგორც იქნა, მიეჯახუნა, გოგონა გაშეშდა, ცდილობდა როგორღაც ესუნთქა.

სიჩუმე... მაგრამ აქ ასეთი სიჩუმე არ უნდა ყოფილიყო. ელენამ საათს შეხედა, ის გაჩერებულიყო. მაგრამ ელენა მათ გარჩევას სანამ მოასწრებდაბონისა და მერიდიტის ხმა გაისმა. ელენა დერეფანში გავიდა, თან პერანგი გაისწორა და ყველა ღილი შეიკრა. უკანა ეზოს გარებთან ორი ფიგურა დაინახა.

– ბონი? მერიდიტ? რა მოხდა?

მხოლოდ მაშინ ელენა გოგონებს მიუახლოვდა, ბონიმ თვალები ასწია, რომელიც

ცრემლებით იყო სავსე :

– აჰ, ელენა, ის მოკვდა.

შიშისგან გაყინულმა ელენამ, ბონის ფეხებთან მწოლარი სხეული დაინა, ეს ის ძაღლი იყო, გაუნძრევლად იწვა, თვალები გახელილი ჰქონდა.

– ბონი... – ღრმად ჩაისუნთქა გოგონამ.

– ის მოხუცი იყო. – თქვა ცრემლებით ბონიმ. – მაგრამ არასდროს მიფიქრია რომ ასე მალე მოკვდებოდა, ჯერ კიდევ ახლახანს ყეფდა.

– მემგონი ჯობია სახლში შევიდეთ– თქვა მერიდიტმა.

ელენამ მას შეხედა და თავი დააქნია. ამ ღამეს სიბნელეში დარჩენა არ ღირდა. სახლშ სულების გამოძახებაც არც ისე კარგი იდეა იყო. ახლა გოგონამ ეს კარგად იცოდა, თუმცა ვერ აცნობიერებდა რა მოხდა.

მაშინ ისინი მისაღებში შევიდნენ და ელენამ აღმოაჩინა რომ მისი დღიური დაიკარგა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

77

სტეფანი რბილ, როგორც ბარხატის, ირემის ყელს მოშორდა. ტყეში უამრავი ღამის ცხოველის ხმა ისმოდა. ბიჭი კი ვერ არკვევდა მაინც რა აწუხებდა. მისი ფიქრის ძალა გაიფანტა. სტეფანმა იგრძნო როგორც იწვოდნენ ცხოველის კუნთები სანამ ფეხზე წამოდგომას სცდილობდა.

–წადი, – თქვა მან, გაიღიმა და გაუშვა.

ცხოველი მაშინვე მარტივად ადგა და გაიქცა.

ასე რომ, სტეფანმა საკმარისი მიიღო. ფრთხილად ილოკავდა ტუჩებს. როგორც

ყოველთვის მადის დაკმაყოფილების შემდეგ მას მგრძნობელობა დაუბრუნდა. ძნელი იყო შეჩერება. თავბრუს ხვევები, დაახლოებით ისეთი რამ რაც სასაფლაოზე დაემართა, არ განმეორებულა. მაგრამ ის მუდმისვ შიშში ცხოვრობდა.

სტეფანს კიდევ ერთი საშინელი შიში აწუხებდა : იქნებ ერთხელ შიმშილისთვის ვერ გაეძლო და მის მკლავებში უსიცოცხლო ელენას სხეული აღმოჩენილიყო, ორი წითელი ლაქით მის ყელზე და მისი გული სამუდამოდ გაჩერებულიყო. სწორედ ამის უნდა შეშინებოდა. სისხლის წყურვილი, განსხვავებული შიშებითა და სიამოვნებებით, ჯერ კიდევ გამოცანად რჩებოდა სტეფანისთვის. მიუხედავად იმისა რომ მასთან ერთად საუკუნეებია ცხოვრობს ჯერ კიდევ არ ესმის თუ რა არის ის. როგორც ადამიანს, იმაზე ფიქრი რომ ერთხელ ცოცხალი ადამიანის თბილი სისხლი მის ტუჩებს შეეხებოდა, გულისრევამდე მიჰყავდა, თუ რა თქმა უნდა ამის აღწერა ასე შეიძლებოდა.

მოკლედ, ვერანაირი სიტყვები აღწერდა იმ ღამეს... იმ ღამეს როცა კეტრინმა იგი გადააქცია. ამდენი წლის შემდეგაც კი მოგონებები ნათელი რჩებოდა. მაშინ სტეფანს ეძინა და კეტრინი ჩუმად, როგორც მოჩვენება ისე გამოჩნდა. დიახ სტეფანს ეძინა, მარტოს...

მაშინ კეტრინს მხოლოდ თხელი ნაჭრის პერანგი ეცვა. ეს იმ დღის წინა ღამეს მოხდა, რომელიც თვითონ აირჩია თავისი არჩევანის გამოსაქვეყნებლად. თეთრი ხელთ საწოლის ფარდები გაწია. სტეფანს გამოეღვიძა და უცებ ლოგინზე წამოჯდა. მას შეეშინდა და უნდოდა რამე ერთვა, მაგრამ კეტრინმა ორი ცივი თითი ტუჩებზე მიადო :

– ჩუმათ, – ჩასჩურჩულა და გვერდზე მიუწვა. სტეფანის სახე კაშკაშა ალით იწვოდა.

აღგზნებისგან და არეულ დარეულობისგან. მის საწოლში გოგონა არასდროს წოლილა. ეს კეტრინი იყო! კეტრინი, რომლის სილამაზე თითქოს ზეციდან იყო მოვლენილი. კეტრინი, რომელიც საკუთარ თავზე მეტად უყვარდა. ზუსტად სიყვარულის ძალით დაატანა თავს ძალა ეს გაეკეთებინა. მერე კეტრინი მასთან ისე ახლოს მივიდა, რომ სტეფანი მისი პერანგის სუნსაც გრძნობდა. შემდეგ როგორც იქნა ხმა ამოიღო.

– კეტრინ.. ჩვენ .. მე შემიძია დაგელოდო, სანამ დავქორწინდებით... მე მამაჩემს დაველაპარაკები და ყველაფერს ის მოაგვარებს... ყველაფერი... ძალიან მალე იქნება...

– ჩუმათ – გაიმეორა მან, სტეფანმა აქ თავი ვეღარ შეიკავა და გოგონა თავის მკლავებში მოაქცია. – ახლა ჩვენ რასაც ვაკეთებთ ქორწილთან არანაირი კავშირირ არ აქვს – გოგონამ სტეფანს ყელზე თითები მოუსვა. იგიგ ყველაფერს მიხვდა და უცებ შეეშინდა, მაგრამ გოგონას თითების შეხებამ ის გააქარწყლა. სტეფანს ეს უნდოდა, ყველაფერს იზამდა ოღონდ კეტრინთან ერთად დარჩენილიყო.

– სწნარად იწექი, საყვარელო – თქვა კეტრინმა,

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

78

საყვარელო" – ეს სიტყვა სტეფანში ჩაიძირა. როცა ბალიშს მიეყუდა, თან თავი ისე ჩაწია, რომ ყელი თავისუფლად გამოჩენილიყო. შიში სიხარულმა შეცვალა, რომელსა სტეფანი ძლიერ უფრთხილდებოდა, აღარც სუნთქვდა, შიშისგან რომ მას გაანადგურებდა.

კეტრინის თმები რბილად სრიალებდნენ მის მკერდზე. სტეფანმა გოგონას სუნთქვა ტუჩებთან, შემდეგ ყელთან იგრძნო, შემდეგ კი მისი კბილებიც შეიგრძნო.

ამას ძლიერი ტკივილი მოჰყვა, მაგრამ სტეფანი თავს აძლებდა წყნარად წოლილიყო, მხოლოდ კეტრინზე ფიქრობდა, როგორ სურდა მასთან ყოფნა. და თითქმის წამებში ტკივილი გაქრა, და სტეფანმა იგრძნო როგორ გადიოდა მისი სხეულიდან სისხლი.

ყველაფერი არც ისე საშინლად გამოვიდა, როგორც მას ეშინოდა. გაჩნდა უფრო

დაბრუნების გრძნობა, თითქოს მკურნალობდნენ.

შემდეგ მათი ფიქრები ერთმანეთს შეერწყა, ერთი გახდა. სტეფანს შეეძლო კეტრინის სიხარული, ბედნიერება შეეგრძნო, რაც თბილი სისხლის მიღებით იყო გამოწვეული, რომელიც მას სიცოცხლეს აძლევდა. მან ისიც იცოდა რომ კეტრინიც გრძნობდა მის აღფრთოვანებას, საპასუხო გრძნობას.

შემდეგ რეალობა ნელენელა გაქრა და ზღვარი რელობასა და სიზმარს შორის აღარ არსებობდა. სტეფანს ნორმალურად ფიქრი აღარ შეეძლო, სიმართლე გითხრათ, ფიქრი საერთოდ არ შეეძლო. მხოლოდ გრძნობდა როგორ აჰყავდა ცაში სპირალს, საბოლოოდ წყვეტდა კავშირს დედამიწასთან.

ცოტა ხანში სტეფანმა კეტრინის მკლავებში გაიღვიძა, თან არაფერი არ ახსოვდა. კეტრინი ღიღინებდა და სტეფანს თავი მის საყელოზე ჰქონდა მიდებული. იქ პატარა იარა იყო, გაჭრილი, რომელიც ძალიან გამოკვეთილად ჩანდა ღია ფონზე. სტეფანს არ უგვრძნია არც ნერვიულობა, არც ყოყმანი. როცა კეტრინმა მას ხელი გადაუსვა, სტეფანმა საყვარელი ქალის სისხლის სმა დაიწყო.

ცივი და მშვიდი სტეფანი ცდილობდა მუხლებიდან ჭუჭყი ჩამოებერტყა. სამყაროს ეძინა, ბინდში ჩაძირულს... ბიჭის გრძნობები ხმალივით ბასრი იყო. მას მოუწევდა კვალვ დანაყრება, რადგან მოგონებებმა მადა ძლიერ აღუძვრა. სტეფანის ნესტოები მელიის სუნს გრძნობდნენ და მან კვლავ დაიწყო

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

79

თავი 12

ელენა დეიდა ჯუდიტის საძინებელში, სარკის წინ დინჯად ათვალიერებდა თავის თავს.

მარგარეტი მასიური საწოლის ფეხებთან იჯდა და ცისფერი თვალები გაფართოებოდა აღტაცებისა და აღფრთოვანებისაგან.

_ ნეტავ ასეთი კაბა მქონდეს თამაშისათვის `საფულე ან სიცოხცლე~- ამოიოხრა მან.

_ მე კი თეთრი ფისოს ფორმაში უფრო მომწონხარ,_ უთხრა ელენამ და პატარა დაიკოს ნაზად აკოცა ყურთან.

შემდეგ ის მიუბრუნდა დეიდას, რომელიც იდგა კართან და ნემსი და ძაფი ხელში მომარჯვებული ჰქონდა.

_ უბრალოდ იდეალურია, _ მადლიერებით თქვა ელენამ, _ არაფრის შეცვლა არ არის საჭირო.

გოგონა, რომელიც ჩანდა სარკეში, თავისუფლად შეიძლება ყოფილიყო იტალიური

რენესანსის ალბომის ფურცლებიდან. მისი ყელი და მხრები მოშიშვლებული იყო და მკვრივი ცისფერი ნაჭერი ყინულივით ეფინებოდა უწვრილეს წელს. გრძელი მკლავები ისე იყო ჩაჭრილი შუაში, რომ თეთრი აბრეშუმის პერანგი ჩანდა, ხოლო ფართო ქვედა ბოლო თითქმის იატაკს ეხებოდა. კაბა იყო უნაკლო და მშვენიერი, მისი ცისფერი ტონები კი ძალიან ამშვენებდა ელენას თვალების იასამნისფერ სილურჯეს.

გოგონას მზერა კომოდზე დადებულ ძველმოდურ საათზე შეჩერდა.

_ ოჰ, არა.. უკვე თითქმის შვიდი საათია. სტეფანი შეიძლება ნებისმიერ წამს გამოჩნდეს.

_ მაშინ ეს მისი მანქანაა,_ ივარაუდა დეიდა ჯუდიტმა, თან ფანჯარაში გაიხედა. _ წავალ მას მოვიწვევ სახლში.

_ არა უშავს, _ გამოეხმაურა ელენა, _ მე თვითონ შევხვდები. ნახვამდის, და `საფულე თუ სიცოხცლე~-ს წარმატებულ თამაშს გისურვებთ. _ და სწრაფად ჩავიდა კიბეზე.

`ან ახლა ან არასდროს~ - გაიფიქრა ელენამ.

კარების სახელურისკენ რომ წაიღო ხელი, ელენას ეუცრად გაახსენდა ის დღე, როდესაც ევროპის ისტორიის გაკვეთილის შემდეგ, უკვე თითქმის ორი თვის წინ, ის სტეფანს გზაზე გადაეღობა. ახლა მას ისევ ის გრძონობები ამოძრავებდა, აღგზნებულობა, დაძაბულობა და წარმოსახვა.

`იმედი მქავს ამჯერად ყველაფერი რიგზე იქნება, და არ მოხდება წინანდებურად~,-

გაიფიქრა ელენამ.

ბოლო კვირანახევარი Eელენა მხოლოდ ამ საღამოზე ფიქრობდა, მისი იმედები ამ მომენტისკენ იყო მიმართული. თუ კი ის და სტეფანი ამ საღამოს ვერგაუგებენ ერთმანეთს, მათ ერთად ყოფნას აზრი აღარ ექნება.

კარები გაიღო. Eელენა გრძნობდა გადაულახავ უხერხულობას, მას ეშინოდა სტეფანის სახის დანახვა. მკვეთრი სუნთქვის ხმის გაგონებაზე ელენამ თავი მაღლა ასწია და გრძნობდა მისი გული როგორ იყინებოდა.

დიახ, სტეფანი გაოცებული შეჰყურებდა ელენას. მაგრამ ეს ის გახარებული ადამიანის გაოცებას არ ჰგავდა, ისეთს, პირველ შეხვედრაზე რომ ეტყობოდა სტეფანს.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

80

- შენ არ მოგწონს?- ჩუმად წაილუღლუღა ვაჟის თვალებში გამოხატული ტკივილის გამო შეშინებულმა ელენამ.

სტეფანმა ენერგიულად გაიქნია თავი, ცდილობდა დაეძლია პირველი შოკი:

- არა, არა, რას ამბობ, ეს კაბა მშვენიერია, შენ არაჩვეულებრივი ხარ.

- მაშინ რატომ დგახარ ისე, თითქოს მოჩვენება დაგენახოს? – გაიფიქრა ელენამ, _ რატომ არ მომხვევი, არ მაკოცებ?

შენც არაჩვეულებრივად გამოიყურები, _ ჩუმად ამოღერღა ელენამ.

და მართლაც, სტეფანი ბრწყინვალე იყო სმოკინგსა და ლაბადაში, რომელიც შეერჩია ვამპირის იმიჯისათვის. ელენას უკვირდა, რომ ის ასე ადვილად დათანხმდა ამ როლს.

ეუცნაურა, როდესაც გოგონამ მას შესთავაზა ეს იდეა, სტეფანს თითქოს გაუხარდა კიდეც.

და ახლა ის გამოიყურებდა ძალზე ელეგანტურად, იმდენად, რომ ეს ტანსაცმელი მისთვის უფრო მორგებული იყო, ვიდრე ყოველდღიური ჯინსი.

_ჯობია წავიდეთ თორემ დავაგვიანებთ – სერიოზული გამომეტყველეით აღნიშნა

სტეფანმა.

ელენა გაემართა მანქანისკენ, ვიდრე ისინი მიდიოდნენ სკოლისკენ, Eელენა დროდა დრო ფანჯრიდან დაძაბული იყურებოდა. ღრუბელი ძალიან მუქი და სქელი ჩანდა, თუმცა წვიმა არ მოდიოდა. ჰაერი თითქოს ელექტრონებით იყო გაჯერებული, რაც არასასიამოვნო შეგრძნებას იწვევდა, ხოლო სქელი მოწითალო ღრუბლები ცას საშინელ იერს აძლევდა.

მშვენიერი ატმოსფერო იყო ჰელოუინისთვის. შემაშინებელი და იდუმალი, თუმცა ელენაში ეს ყველაფერი მხოლოდ შიშის გრძნობას აღძრავდა. თითქოს იდეალური

ატმოსფერო იყო ჰელოვინისთვს, ამოუცნობი და შემაძრწუნებელი ამინდი, მაგრამ ელენას არსებაში ეს მხოლოდ შიშს იწვევდა. ბონის სახლში მომხდარი ღამის შემდეგ გოგონას აღარ იზიდავდა ზებუნებრივი და აავისმომასწავებელი ამბები.

მიუხედავად იმისა, რომ ბონიმ და მერედიტმა მთელი სახლი ყირაზე დააყენეს, დღიური მაინც ვერ იპოვეს. Eელენა ვერ ეგუებოდა იმ ფაქტს, რომ დღიური, სადაც თავის ყველაზე საიდუმლო სურვილების შესახებ წერდა დაიკარგა და ველურ გრძნობებს აღუძრავდა იმის გაფიქრება, რომ მას ვიღაც უცნობი კითხულობდა. რასაკვირველია დღიური მოიპარეს – აბა სხვა რა უნდა ეფიქრა? იმ ღამეს ხომ არა ერთხელ გაიღო მაკკალლეგების კარები და სურვილის შემთხვევაში ნებისმიერს შეეძლო სახლში უჩუმრად შემოსვლა. ელენას უნდოდა მკაცრად ეძია შური იმისთვის, ვინც ეს იკადრა.

მუქი თვალები მას ხშირად ეჩვენებოდა ზმანებებში. ეს ის ყმაწვილი იყო, რომელსაც Eლენა კინაღამ დანებდა ბონის სასადილო ოთახში, სწორედ ის, რომელმაც რაღაც დროით სტეფანი დაავიწყა. ნუთუ მან მოიპარა დღიური?

სკოლას მიუახლოვდნენ თუ არა Eელენა სავარძლიდან წამოდგა. ნაძალადევი ღიმილით, სტეფანთან ერთად დერეფანში მიდიოდა. ფუზკულტურის დარბაზში ძნელად წარმოსადგენი ქაოსი ტრიალებდა. წინასგან განსხვავებით ყველაფერი შეცვლილიყო , მაშინ აქ უფროსკლასელები ირეოდნენ: მოსწავლეთა საბჭოს მონაწილენი, ფეხბურთელები, კლუბ `გასაღები~-ს წევრები და დეკორაციებსა და რეკვიზიტებზე ბოლო შტრიხებს აწესრიგებდნენ. ახლა აქ ირეოდა ბევრი ხალხი, უცნობი თუ ნაცნობი.

როდესაც ელენა შევიდა დარბაზში მისკენ რამდენიმე ზომბიმ მოიხედა. დამცინავი სახეების ვერ მალავდა მათ სულიერ ხრწნას. შემდეგ მასთან შემოაბიჯა გროტესკულად ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

81

დაგრეხილმა კუზიანმა, მის უკან კი მიცვალებულივით გაფითრებული კანითა და ჩავარდნილი თვალებით ცოცხალი მიცვალებული მოდიოდა. მეორე მხრიდან მასთან მოიპარა მგელი-მოჩვენება, რომელსაც ხახა სისხლით ჰქონდა მოსვრილი, მგელს კი ძალიან თეატრალურად გამოწყობილი კუდიანი დედაბერი მოსდევდა.

უეცრად ელენა მიხვდა, რომ ის ვერაფრით ვერ იცნობდა ამ სიმახინჯეებს საკარნავალო კოსტუმებში. ისინი ირეოდნენ მის ირგვლივ, აღფრთოვანებას ვერ მალავდნენ ელენას ყინულისფერ-მოცისფრო კაბით, და არ ასვენებნენ წვრილმანი პრობლემებით, რომლებიც უკვე წამოჭრილიყო. ელენამ აიქნია ხელი, მოუწოდა ყველას სიჩუმისკენ და მიმართა კუდიან დედაბერს, რომლის გრძელი მუქი ფერის ძვირფასი თმა ძალიან უხდებოდა შემოტმასნულ შავ კაბას.

_ რაშია საქმე მერიდიტ? – იკითხა მან.

_ მწვრთნელი ლამანი ავად გახდა, _ მკაცრად მოახსენა მერიდიტმა – და ვიღაცამ უზრუნველყო მისი ტანერით შეცვლა.

_ მისტერ ტანერი! – ელენა გაოგნდა

_ დიახ, და მან უკვე შეგვიქმნა არა ერთი პრობლემა. საწყალი ბონი, მიეზღო სიკეთისთვის.

ჯობია იქითკენ წახვიდე.

ელენამ ამოიოხრა და შემდეგ გაიარა იმ მარშრუტით, სადაც იყო მოჩვენებებით სავეს სახლი. ხოლო როდესაც გაიარა საწამებელი საკანი და საშინელი კაბინეტი აწყვეტილი ავაზაკის, იფიქრა, რომ ეს ატრაქციონები ყველაფერი კარგად იყო მოწყობილი. შუქზეც კი ყველაფერი ნატურალურად გამოიყურებოდა.

გასასვლელთან ახლოს დრუიდების დარბაზში კონსტრუირებული იყო კარტონის

სტოუნხეჯი. დრუიდების თეთრ მანტიაში გამოწყობილი პატარა და მომხიბლავი

ქალბატონი, ხელში მუხის ფოთლების გვირგვინით, საკმაოდ რეალურად მდგარი

მონოლითები ფონზე, თითქმის აცრემლებულიყო.

- თქვენ ხომ უნდა იცლებოდეთ სისხლისგან – თხოვნით ამბობდა ის. – ეს ხომ

დეკორაციების ნაწილია, თქვენ მსხვერპლი ხართ.

- ჩემგან საკმარისია ეს უაზრო ტანსაცმელი, _ მოკლედ პასუხობდა მისტერ ტანერი, _

ჩემთვის არავის უცნობია, რომ ტავიდან ფეხებამდე სიროპში გამთხვრიდნენ.

- რეალურად ის თქვენ არც კი მოგეკრობათ , -არწმუნებდა გესლიან მასწავლებელს ბონი, -

სიროპი მხოლოდ ტანსაცმელზე იქნება, თქვენ მსხვერპლი ხართ, _ ისეთი სახით ამბობდა, თითქოს ეს სიტყვა ტანერს დაარწმუნებდა.

- _ რაც შეეხება მთელ ამ დეკორაციას, _ ზიზღით წარმოთქვა მისტერ ტანერმა, _ მისი ნამდვილობა ძალზე სათუოა. დიახ, დიახ ძალიან! არსებული პოპულარული მრწამსის საწინააღმდეგოდ, დრუიდები საერთოდ არ აგებდნენ სტოუნხეჯებს, პირიქით, ის წარმოიშვა სპილენძის საუკუნეში, რომელიც...

ელენა გაბედულად გამოვიდა წინ

_ გაიგეთ მისტერ ტანერ, საქმე ამაში სულაც არ არის

- თქვენთვის შეიძლება ასეცაა , - გააპროტესტა მასწავლებელმა, _ ამიტომააც რომ ტქვენ თქვენს ნერვიულ მეგობართან ერთად ისტორიის ბაიბურში არა ხართ.

- აი ეს ნამდვილად არ წარმოადგენს აუცილებლობას, _ წარმოტქვა ვირაცის ხმამ და ელენამ დაინახა შტეფანი.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

82

მისტერ სალვატორე, _ ისეთი ტონით წარმოთქვა ტანერმა, თითქოს ზეიმის დადსრული ყოფილიყოს, _ ვიმედოვნებ, თქვენ შეგიძლიათ მოგვაწოდოთ ახალი და საოცარად ბრძნული ჭეშმარიტებანი? თუ უბრალოდ ფიქრობთ მითავაზოთ? _ ისტორისს

მასწავლებლის მზერა მიმართულიყო სტეფანისკენ, რომელიც ძალიან ელეგანტური იყო იდეალურად შეკერილ სმოკინგში. უეცრად ელენას გონება გაუნათდა.

< სინამდვილეში ტანერი ჩვენზე ცოტათი დიდია, გაიფიქრა გოგონამ, _ უბრალოდ ის ცოტათი დიდი ჩანს თითქმის გამელოტებული თავის გამო, თუმცა თავს ვდებ, რომ ის 30

წლისაც არ არის. >

მერე ელენას რატომღაც გაახსენდა როგორ საშინაოდ გამოიყურებოდა ტანერი გამოსაშვები კლასის შეხვედრაზე, თავის იაფფასიან კოსტუმში.

< დარწმუნებული ვარ – გაიფიქრა გოგონამ – ის არასდროს ყოფილა გამოსაშვები საღამოსსთვის მიძღვნილ წვეულებაზე. >

და პრიველად იგრძნო რაღაც სიმაპატიის მაგვარი სულელური ისტორიკოსის მიმართ.

სიტუაციიდან გამომდინარე, სტეფანიც რაღაც ამდაგვარს გრძნობდა, მისი ხმა ისევ მშვიდი და შეკავებული იყო:

_არა არ ვგეგმავ. მე ვფიქრობ, რომ ამ საქმეში გარკვეული პროპორციებია დარღვეული, ჩვენ რატომ არ... – და ამის შემდგე ელენამ ვეღარაფერი გაიგო. ან სტეფანმა კიდევ უფრო ხმადაბლა თქვა რაღაც, მშვიდი ტონით, და მისტერ ტენერმა, როგორც ჩანს მას დაუგდო ყური.

გოგონა ბრბოსკენ შებრუნდა, რომელიც მის ზურგსუკან შეგროვებულიყო: 5-6

სისხლისმწოველი არსება, მაქციები და გორილა.

_სიმშვიდეა, ყველაფერს ვაკონტროლებთ – უთხრა მან ამ “არსებებს” და ისინიც სხვადასხვა მიმართულებით წავიდნენ.

გაურკვეველი ძალით სტეფანმა შეძლო სიტუაციის მოგვარება, მაგრამ ელენა ახლა მხოლოდ მის კეფას ხედავდა და არ ესმოდა ის რას ლაპარაკობდა.

კეფა... რაღაც მომენტში არასასიამოვნო გამოსახულება ამოტივტივდა მის გონებაში.

პირველი დღე სკოლაში. სტეფანი დგას კანცელარიაში, ელაპარაკება მდივანს – მისის კლარკს. მისის კლარკი მაშინ ძალიან უცნაურად მოიქცა, ახლა როცა ელენა მისტერ ტენერს უყურებდა, მან შეამჩნია, რომ მის სახეზე ისეთივე გაოცება იყო არბეჭდილი. ელენა მოულოდნელად ანერვიულდა.

_წავედით – უთხრა მან ბონის – წამოდი წინ წავიდეთ.

ისინი გავიდნენ უცხოპლანეტელების კუთხიტ, შემდეგ ცოცხალი მიცვალებულების ადგილი გაიარეს. საბოლოოდ ისინი აღმოჩნდნენ ყველაზე პირველ ოთახში, სადაც სტუმრები შედიოდნენ და მათ მაქცია ესალმებოდა.

ელენა იძულებული იყო ეღიარებინა, რომ კეროლაინი სულაც არ გამოიყურება ცუდად კლეოპატრას როლში. შესანიშნავი ნაკვთები მისი ბრინჯაოს სხეულის, ლამაზად ჩანდა და ხაზს უსვამდა მას კაბაც და არც იყო გასაკვირი, რომ მეტის თვალების გოგონას სხეულს მიშტერებოდა.

_როგორ ხარ? – მატყუარა სიმშვიდით კითხა ელენამ.

მეტი ნელა შემოტრილდა ელენასა და ბონისკენ. ელენას არ უნახია ის

უფროსკლასელებისთვის მიძრვნილი საღამოს შემდეგ, მაგრამ იცოდა, რომ მასსა და ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

83

სტეფანს შორის უთანხმოება მოხდა, მის გამო. მიუხედავად იმის, რომ მეტის ამ საკიტხში დადანაშაულება ძნელი იყო, ელენა ხვდებოდა თუ როგორი მტკივნეული იყო ეს

ყველაფერი სტეფანისთვი.

_ყველაფერი მშვენივრადაა – უთხრა გაკვირვებულმა მეტმა.

_როცა სტეფანი მისტერ ტენერთან დაამტავრებს ლაპარაკს მე მას აქ გამოვუშვებ. – თქვა ელენამ – მგონი ის შეძლებს მეტი ხალხის მოზიდვას.

მეტმა უინტერესოდ აიცეჩა მხრები.

_რას ელაპარაკება ტანერს? – კითხა მან.

ელენამ გაკვირვებულმა შეხედა ძველ მეგობარს.

გარედან ისევ გაისმა ხმაური და ელენამ გარკვევიდ დაინახა ღამის ცაზე ელვა. რამდენიმე წუთის შემდეგ, უფრო მძაფრი გრუხუნის ხმა.

_ვიმედოვნებ წვიმა მაინ ცარ იქნება - თქვა ბონიმ.

_ხო – თქვა კეროლაინმა, რომელმაც არ თქვა არცერთი სიტყვა, სანამ ელენა

ელაპარაკებოდა მეტს. – ცუდი იქნება თუ არავინ მოვა.

ელენა სწრაფად შერუნდა კეროლაინისკენ და მის კატისებურ თვალებში უზომო

სიძულვილი შეამჩნია.

_მომისმინე კეროლაინ, ნუთუ არ შეიძლება ჩაითვალოს რომ ჩვენ გასწორებულები ვართ?

ნუთუ არ შეიძლება დავივიწყოთ ის რაც მოხდა და ყველაფერი თავიდან დავიწყოთ?

რაღაც მომენტში კეროლაინის თვალები გაოცებისგან გაფართოვდნენ, მერე კი ისევ დაწვრილდნენ მან ელენასკენ გადაგდა ნაბიჯი.

_მე არასდროს დავივიწყებ ამას – ჩაიჩურჩულა მან შებრუნდა და წავიდა.

საჩუმემ დაისადგურა. ბონი და მეტი უყურებდნენ იატაკს. ელენა მივიდა შესასვლელ კარებთან, რომ ცივ ნიავს მისი ლოყები გაეგრილებინა. გარეთ მან დაინახა ფეხბურთის მოედანი და მუხის ხეები მის უკან. ის ისევ სავსე იყო უცნაური წინათრგძნობის შეგრძნებით.

`დღეს სწორედ ის ღამეა, _ სევდით გაიფიქრა ელენამ, _ დღეს ღამეა როცა ყველაფერი მოხდება~

მაგრამ კონკრეტულად რა უნდა მომხდარიყო, მან არ იცოდა.

გალამაზებულ ფიზკულტურის დარბაზში ვიღაცის ხმამაღალი ხმა გაისმა: _ ყველაფერი რიგზეა. რიგი ავტობუსის გაჩერებაზე დაიძრა ედ,. ჩაააქრე შუქი~ - უეცრად დაბნელდა, ჰაერში გაისმა კვნესა და მანიაკალური ხარხარი, თითქოს ინსტრუმენტებს ჯოჯოხეთის ორკესტრი აწყობდა.

ელენა ამოოხვრით შებრუნდა მეგობრისკენ.

_ მოემზადე სტუმრების შიგნით შესაყვანად, - მისცა განკარგულება ბონის.

მან თავი დაუქნია და სიბნელეში გაქრა. მეტტ-მოჩვენება მივიდა მაგნიტოფონთან და საერთო ღრიანცელს დაემატა ავისმომასწავებელი მუსიკის ხმა.

კუთხიდან გამოვიდა სტეფანი, მისი თმა და ტანსაცმელი ერწყმოდა სიბნელეს. ცხადად მხოლოდ თეთრი პერანგი ჩანდა.

- ტანერთან ყველაფერი მოგვარდა, _ განაცხადა მან, _ კიდევ რით შემიძლია დავკავდე?

- _ საერთოდ შენ შეგიძლია აქ წაიმუშაო მეტთან ერთად, დაპატიჟო ხალხი

შესასვლელთან. აქ ელენა შეჩერდა. მეტი მეტს თავი არ აუწევია, ის მაგნიტოფონის ხმას ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

84

არეგულირებდა. ელენამ შეხედა სტეფანს და დაინახა, რომ მას მშვიდი სახე დაძაბვოდა.-

ან შეგიძლია ვაჟების გასახდელში შეხვიდე და პერსონალისთვის ყავასა და

ბუტერბროტებზე იზრუნო. – დაღლილად დაასრულა ელენამ.

_ მე წავალ გასახდელში, _ გადაწყვიტა სტეფანმა.

სანამ ის შებრუნდა წასასვლელად, ელენამ შენიშნა რომ მას დამაჯერებლობა აკლდა: - სტეფან, ყველაფერი რიგზეა?

- ყველაფერი კარგადაა, _ უპასუხა მან, ცდილობდა აღედგინა წონასწორობა, _ ცოტატი დავიღალე, ესაა და ეს. ელენა აკვირდებოდა გასახდელისკენ მიმავალ სტეფანს და გულზე სევდა ემატებოდა.

მაშინ ის მეტისკენ შებრუნდა, რაღაცის თქმა უნდოდა, მაგრამ ამ დროს შემომსვლელების ჯაჭვი გაჩნდა კარებთან.

_წარმოდგენა იწყება – თქვა მეტმა და ნიღაბი გაიკეთა.

ელენა ლაბირინთში მოძრაობდა, გზად კი პრობლემებს აგვარებდა. გასულ წელებში ელენა ამ საქმით ყველაზე მეტად იხიბლებოდა, ყურადღებას აქცევდა საშიში სცენების განვითარებას და სტუმრების შეშინებული სახეების ყურებას, მაგრამ ამ ჯერად ის დაძაბული იყო, მას ეშინოდა და ეს შიში არ ტოვებდა მას.

<დღეს ის ღამეა> - ისევ გაიფიქრა ელენამ და გული გაეყინა.

მოხუცმა ნაწნავით - ყოველ შემთხვევაში ასე აღიქმებოდა კუზიანი ტანი კაპიშონიან ლაბადაში, _ გაიარა და ელენა დაფიქრდა, ხო მარ ენახა ეს მოხუცი წინა ჰელოვინებზე.

მოხუცის მოძრაობები გოგონას ძალიან ეცნო.

ბონიმ პასუხად გაუღიმა მაღალ და ტანად კუდიან დედაბერს, რომელიც სტუმრებს ეპატიჟებოდა ობობების სამყოფელში. ბავშვები ხმამამღლა ყვიროდნენ და მთელი ეს აურზაური დისკომფორტს ქმნიდა. ბონი ყველას აჩქარებდა დრუიდების დარბაზისკენ, სადაც შუქის სხივები ქმიდა სიზმრის ეფექტს. შუბშეკრული შეხვდა თავის ტრიუმფს ბონი, როდესაც დაინახა, რომ მისტერ ტანერის თეთრი ტანსაცმელი სისხლით მოსვრილიყო, ხოლო მისი თვალები ჭერს მიშტერებოდა, _ მაგარიააა! წამოიყვირა ერთმა ბიჭმა ტანერის დანახვაზე

ბონი გვერდზე გადგა, რათა დაენახა სისხლიანი მსხვერპლი როგორ წამოდგებოდა და შეაშინებდა ვაჟს. თუმცა მისტერ ტანერი მაშინაც კი არ ამდგარა, როდესაც ბიჭმა მის თავთან ხელი ჩაყო სისხლის გუბეში.

ძალზე უცნაურია, - გაიფიქრა ბონიმ, და ნაჩქარევად შეაჩერა სკოლის მოსწავლე, რათა მას მსხვერპლისთვის დანა არ აეცალა.

- არ გაბედო, - წამოიყვირა მან და ბიჭს გაუშეშდა გასისხლიანებული ხელი.

ბონის მოეჩვენა რომ ბიჭის ხელი ძალიან წიტელი იყო. და უეცრად ირაციონალური შიში იგრძნო, რომ მისტერ ტანერი ესევე დარჩებოდა მწოლიარე, სანამ გოგონა არ აიზულებს მას ადგომას. მაგრამ ისტორიის მასწავლებელი უბრალოდ ჭერს მიშტერებოდა.

- მისტერ ტანერ კარგად ხართ? მისტერ ტანერ, მისტერ ტანერ!

არც ხმა და არც რაიმე ჟესტი. ფართო თეთრი თვალები გაშტერებოდა.

`ხელი არ ახლო მას, - უეცრად და დაჟინებით ბონის მოესმა ხმა, _ ხელი არ ახლო, ხელი არ ახლო..

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

85

ნათურების შუქის ფონზე გოგონამ დაინახა, როგორ წაიღო ხელები წინ და ჩააფრინდა მისტერ ტანერს მხრებში, ანჯღრევდა, ხოლო მასწავლებლის თავი უსიცოხცლოდ უკან გადაუბრუნდა. შემდეგ ბონიმ დაინახა მისი ყელი.

და მან ველურივით დაიკივლა.

ელენამ გაიგონა ყვირილი – ხანგრძლივი, ხმამაღალი და განწირული და მაშინათვე მიხვდა, რომ მოჩვენებათა სახლში არ ხუმრობოდნენ.

ამას მოყვა კოშმარი.

სირბილით მისული დრუიდების დარბაზამდე ელენას წარმოუდგა ნამდვილი, ცოცხალი სურათი, მაგრამ არა ისეთი, რომელსაც ვიზიტიორებისთვის ამზადებენ. ბონი განწირული ყვიროდა, მერედიტს მას მხრებზე შემოხვეოდა.ზოგი ცდილობდა იქ შეღწევას, ზოგს პირიქით, გამოსვლა სურდა. მისტერ ტანერი ღონემიხდილი ეგდო ქვის საკურთხეველთან, სახე კი..

ის მკვდარია! – სლუკუნებდა ბონი, სანამ მისი სლუკუნი გარდაიქმნა სიტყვებად, _

ღმერთო, სისიხლი ნამდვილია, ის მკვდარია. ელენა მე მას შევეხე და ის გარდაცვლილია, გარდაცვლილი.

ხალხი მივარდა კარს. ვირაცამ იყვირა და შემდეგ ეს ყვირილი სხვებმაც აიტაცეს, ყვიროდნენ და ცდილობდნენ სწრაფად დაეტოვებინათ იქაურობა და ამ პანიკაში ერთმანეთს ჭყლეტდნენ.

- ჩართეთ შუქი! – დაიძახა ელენამ და მიხვდა რომ მისი ხმა სხვებმა ცაახშეს. – მერედიტ, სწრაფად მიდი ტელეფონთან და გამოიძახე სასწრაფო დახმარება და პოლიცია.

ბოლოსდაბოლოს ჩართეთ შუქი!

როდესაც შუქმა უეცრად გაანათა, ელენამ მიმოიხედა, მაგრამ ვერავინ დაინახა ისეთი ვინც სიტუაციის მართვას შეძლებდა. ელენა დაძაბული ფიქრობდა როგორ მოქცეულიყო, ის თითქოს ციებ-ცხელებას შეეპყრო და სხეული ყინულივით გაუცივდა. ხოლო ნაწილობრივ თიტქოს დამუნჯდა შიშისაგან. მისტერ ტანერ. დიახ, ის გოგონას არასოდეს მოსწონდა, და ამის გამო ახლა ეს ყველაფერი უფრო საშინელი ხდებოდა.

- გაიყვანეთ აქედან ბავშვები! - თქვა ელენამ – მხოლოდ პერსონალი დარჩეს!

- არა! დახურეთ კარებები! არავის მისცეთ უფლება შენობიდან გავიდეს მანამ სანამ არმ ოვა პოლიცია! – თქვა ერთერთმა მაქციამ, რომელიც იხსნიდა ნიღაბს.

ელენა გაოცებული შებრუნდა და დაინახა, რომ ეს ტაილერ სმოლვუდი იყო. ტაილერს უფლება მისეცს სკოლაში დაბრუნებულიყო მარტო ამ კვირაში, მის სხეულზე ისევ ჩანდა სტეფანის დატოვებული კვალი. მის ხმაში ავტორიტე გამოიკრთებოდა და გოგონამ შეამცნია როგორ კეტავდნენ კარებებს.

დაახლოებით ათი კაცი იდგა სტოუნდხედთან, მაგრამ მხოლოდ ერთი ამოიცნო ელენამ მათში, რომელიც ეხმარებოდა მოჩვენებათა სახლის ორგანიზებაში. დანარჩენები იყვნენ მოსწავლეები სხვა კლასებიდან, მისთვის არც ისე ცნობილი. ერთერთი მათგანი, რომელიც მეკობრის ფორმაში იყო გამოწყობილი, ტაილერს მიმართა:

_შენ გინდა თქვა, რომ... შენ ფიქრობ, რომ ვინც ეს ცაიდინა ჯერ კიდევ აქაა?

_სწორია! ვინც ეს ცაიდინა ჯერ კიდევ აქაა. – ხმამაღლა უთხრა ტაილერმა.

მის ხმაში გაურკვეველი აღზნება იგრძნობოდა, თითქოს ის სიამოვნებას ირებდა ამ სიტუაციით. მერე ხელი შეახო დაღვრილი სისხლის გუბეს:

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

86

_სისხლი ჯერ კიდევ არ შედედებულა, მკვლელობა რამდენიმე წუთის წინ მოხდა და შეხედეთ როგორაა გადაჭრილია მისი ყელი. მკვლელმა ეს გამოიყენა – მან მიუთითა დანაზე.

_ესეიგი მკვლელი აქაა – შეშინებულმა წამოიყვირა გოგონამ

_და ძნელი არაა მივხვდეთ ეს ვინ ჩაიდინა! – განახცხადა ტაილერმა – ალბათ ეს ისაა ვინ ვერ იტანდა ტენერს, ის ვისაც მუდმივად უთანხმოება აკავშირებდა ტანერთან, ის ვინც მას ეკამატებოდა, ზუსტად ისე როგორც ამ ღამეს, მე დავინახე!

<ესეიგი ამ ოთახში მაქცია შენ იყავი – გაიფიქრა ელენამ – მაგრამ რას აკეთებდა ტაილერი აქ ის ხო მარ შედის კომიტეტის წევრთა სიაში>

_ის ვინც ძალადობის მომხრეა – აგრძელებდა ტაილერი – ის ვინც არანორმალური ფსიქოფატია! ის ვინც ფელს-ჩერჩში მკვლელობების ჩასადენად ჩამოვიდა!

_ტაილერ რას ბოდავ? – კითხრა მოთმინება დაკარგულმა ელენამ. – მგონი შეიშალე!

ტაილერმა ხელი კრა ელენას ისე რომ ზედაც არ შეუხედავს.

_ ასე ამბობს მისი მეგობარი გოგონა, მაგრამ შესაძლოა ის ცოტათი მიკერძოებულია!

- ტაილერ, იქნებ შენ ხარ ცოტათი მიკერძოებული? –ხმა მასებიდან გაისმა და ელენამ ელენამ კიდევ ერთი მაქცია შენიშნა, რომელიც გზას იკვლევდა ამ მასაში.

ეს მეტი იყო.

_ მე? მართლა? და შენ უბრალოდ რატომ არ მოყვები ყველაფერს რაც იცი სტეფან სალვატორეზე? წარმოშობით სადაურია? სად არის მისი ოჯახი? საიდან მას ამდენი ფული?

– ტაილერი ოდნავ შემობრუნდა და შეკრებილებს მიმართა: იქნებ ვინმემ იცით რამე მის შესახებ?

ყველა ერთხმად დაეთანხმა. ელენა ნათლად ხედავდა უნდობლობას მათ სახეებზე.

უნდობლობას რაღაც ამოუცნობისა და განსხვავებულისადმი. შტეფანი კი ნამდვილად განსახვავებული იყო. ის უცხოელი იყო და ახლა მათ სწორედ განტევების ვაცი ჭირდებოდათ.

_ ჩემამდე მოვიდა ჭორი, _ დაიწყო გოგონამ კიმანოში.

_ სწორედაც! ჭორები ჩვენ ყველამ ვიცით, _ წამოიძახა ტაილერმა, _ მაგარმა მის შესახებ არავინ არაფერი იცის. თუმცა ერთი რამ მე ვიცი ზუსტად. თავდასხმა ადამიანებზე დაიწყო სწავლის დაწყების პირველივე კვირას, მაშინათვე როგორც კი სტეფან შალვატორე გამოჩნდა.

ირგვლივ ყველა ჩურჩულებდა და ელენა შეშფოთებით მიხვდა მარტივ ჭეშმარიტებას. რა თქმა უნდა ეს ყველაფერი სასაცილო იყო. უბრალოდ დამთხვევა. თუმცა ტაილერი წმინდა წყლის სიმართლეს ამბობდა. თავდასხმები დაიწყო მაშინ, როცა შტეფანი გამოჩნდა.

_ და მე თქვენ კიდევ რაღაცას გეტყვით!- დაიყვირა ტაილერმა, და ხელის მოძრაობით ყველას სიჩუმისკენ მოუწოდა, _ თქვენ მხოლოდ მოისმინეთ, კიდევ რაღაცას გეტყვით! – მან არ განაგრძო სანამ ყველამ არ შეხედა, მერე კი ნელა შთაბეჭდილების მომხდენი ხმით თქვა: - სტეფან სალვატორი იყო სასაფლაოზე იმ ღამეს როცა ვიკი ბენეტს თავს დაესხნენ.

_რა თქმა უნდა ის სასაფლაოზე იყო, შენს სხეულს ეს ახლაც ეტყობა – აღნიშნა მეტმა, მაგრამ მის სიტყვებს აკლდა დამაჯერებლობა.

ამ სიტყვებს ჩაეჭიდა და ტაილერმა განგრძო:

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

87

_ხო და მან კინაღამ მომკლა მე. დღეს კი ვიღაცამ ნამდვილად მოკლა ტენერი. არ ვიცი თქვენ რას ფიქრობთ, მაგრამ ჩემი აზრით ეს შტეფან სალვატორმა ცაიდინა. მე ვფიქრობ რომ ის მკვლელია.

_კი მაგრამ სად არის ის ახლა? – იკითხა ვიღაცამ მასიდან.

ტაილერმა მიმოიხედა.

_თუ მან ეს ჩაიდინა ის სადღაც აქ უნდა იყოს – თქვა მან – მოდით მოვძებნოთ.

_სტეფანს მსგავსი არაფერი გაუკეთებია! ტაილერ შენ უბრალოდ... – დაიყვირა ელენამ, მაგრამ ვერ გადაფარა ბრბოს ხმაური.

ტაილერის სიტყვებმა ყველას მოქმედებისკენ მოუწოდა.

<მოვძებნოთ ის... მოვძებნოთ.. მოვძებნოთ...>

ელენას ესმოდა როგორ გადაეცემოდა ერთიმეორეს მიყოლებით ტაილერის

მბრძანებლური მოთხოვნა. ალხა ყველას სახეზე უნდობლობა აღბეჭდვოდა, ელენა მათ სახეებზე ხედავდა გაცოფებას და შურისძიების წყურვილს. ბრბო უკონტროლო იყო.

_სად არის ის ელენა? – იკითხა ტაილერმა და გოგონამ გარკვევით დაინახა თუ როგორი გამარჯვების სიხარულით აღვსოდა მას მზერა.

ის აშკარად ამ ყველაფრით სიამოვნებას იღებდა.

_არ ვიცი – გაცოფებულმა უთხრა ელენამ, იმის სურვილით, რომ მისთვის დაერტყა.

_ის აქ უნდა იყოს! მოვძებნოთ! – იყვირა ვიღაცამ და შემდეგ ერთდროულად დაიძრნენ.

ელენას გული გამალებით ძგერდა. სკოლელები აღშფოთებულ ბრბოდ იქცნენ და ელენას ეშინოდა იმის რისი გაკეთებაც შეეძლო ამ ბრბოს სტეფანის წინააღმდეგ თუ ისინი მას ხელთ მოგიდნბდნენ. მეორე მხრივ, სტეფანის გაფრთხილების მცდელობისას, ის ტაილერს პირდაპირ მასთან მიიყვანს.

ელენამ უიმედოდ მიმოიხედა, ბონი ჯერ კიდევ გაქვავებული უყურებდა მკვდარ სახეს, ელენამ მთელი იმედი დაჟინებულ მზერაში ჩააქსოვა.

<გთხოვს მეტ, - გაიფიქრა მან – შენ ხომ მე დამიჯერებ, შენ ხომ იცი რომ ეს ტყუილია.> თუმცა ბიჭის თვალებში აშკარა დაბნეულობა ამოიკითხებოდა.

<გთხოვ – გაიფიქრა ელენამ დამაჟინებლად ჩამყურე ამ ცისფერ თვალებში, უნდოდა რომ მეტს მისი გაეგო – გთხოვ მეტ,მხოლოდ შენ შეგიძლია მისი გადარჩენა. გთხოვ, მიუხედავად იმისა რომ შენ Eწვი გეპარება, სცადე მე დამიჯერეო... გთხოვ...> და ის დამშვიდდა რადგან დაინახა როგორ იცვლებოდა მეტის მზერა, ეჭვი ქრებოდა და ის ადგილს უთმობდა გადაწყვეტილებას. ბიჭი კიდევ უყურებდა ცოტა ხნას ელენას, ბურღავდა თვალებით, მერე კი თავი დაუქნია. როგორც იქნა ის შეტრილდა და გაქრა აბობოქრებულ ბრბოში.

მეტი ენერგიულად არღვევდა ბრბოს სანამ არ მიარწია ფიზკულტურის დარბაზის მეორე ბოლოში. იქ კართან ბიჭების გასახდელთან, იდგნენ ვიღაც ახლები. მეტმა მათ ყურადღება გაუფანტა, გამოსაცვლელის

კარი გააღო და იქ შევიდა.

იქ მეტმა სწრაფად მიმოიხედა, ისე რომ მისი ხმა არ გაეგონათ.

<თუ იმაზე წავიდა – გაიფიქრა მან – სტეფანი გაიგებდა ხმაურს ფიზკულტურის დარბაზში, ალბატ უკვე გაიქცა.>

მაგარმ შემდეგ თეთრ მეტლახზე შეამჩნია შავი ფიგურა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

88

_სტეფან! რა მოხდა? – რაღაც შემაძრწუნებელი წამის განლავლობაშI მეტმა გაიფიქრა, რომ მის წინ კიდევ ერთი მკვდარია.

მაგრამ სტეფანთან დახრილმა შეამჩნია, რომ ის ინძრეოდა.

_ყველაფერი კარგადაა, უბრალოდ ჩამოჯექი... აი ასე... ყველაფერი რიგზეა?

_კი – გამოეხმაურა სტეფანი. თუმცა ერთი შეხედვით ის არ იყო კარგად. მისი სახე იყო მკვდარივით თეთრი, გუგები კი გაფართოებოდა. სტეფანი არ იყო კარგად და არც კარგ ფორმაში იყო.

– მადლობთ – მადლობა მოუხადა მეტს.

_შეგიძლია ცოტა ხანი დამივიწყო, მომისმინე სტეფან შენ აქედან უნდა წახვიდე, გესმის?

გეძებენ.

სტეფანი ფიზკულურის დარბაზისკენ შებრუნდა, თითქოს იქაურობას ყურს უგდებდა, ვერაფერი გაარკვია და ისევ მეტისკენ შებრუნდა: _ვინ მეძებს და რატომ?

_ყველა. არა აქვს მნიშვნელობა რატომ, ახლა მხოლოდ ისაა მტავარი, რომ აქაურობას უნდა მოშორდე, მანამ სანამ ისინი მოგაკითხავენ. – იქიდან გამომდინარე რომ სტეფანი აგრძელებდა გაკრვირვებული სახიტ ყოფნას, მეტმა დაამატა: კიდევ ერთი თავდასხმა მოხდა, ამჯერად ტენერს დაესხნენ თავს, ის მკვდარია სტეფან და ყველა ფიქრობს, რომ ის შენ მოკალი.

ახლა სტეფანი მიხვდა როგორც იქნა რაშია იყო საქმე. სტეფანის სახის გამომეტყველებამ მეტი საკმაოდ დააფრთხო. მან მკლავებში ჩაავლო ხელი და მაგრად შეანჯღრია.

_მე ვიცი რომ ეს შენ არ ჩაგიდენია – დაარწმუნა მეტმა სტეფანი – დანარცენებიც გაიგებენ ამას, მაგრამ ახლა ჯობია აქედან წახვიდე.

_წავიდე... კარგი.. – თქვა სტეფანმა როგორც ცანს ის დაუბრუნდა თავის თავს. – მე აქედან წავალ...

_სტეფან...

_მეტ...- მწვანე თვალებში შავი ალი გიზგიზებდა და მეტი უცებ მიხვდა, რომ არ შეუძლია მათ მოწყდეს – ელენას ყველაფერი რიგზე აქვს? მოუარე მას, გთხოვ.

_სტეფან რას გულისხმობ? შენ არ ხარ დამნაშავე, ეს სულელური დანაშაული იმ წუთშინვე მოგეხსნება როგორც კი...

_უბრალოდ იზრუნე მასზე...

მეტმა უკან დაიხია, და ჯერ კიდევ უყურებდა ამ მომაჯადოებელ თვალებს, მერე აუჩქარებლად თქვა.

_კარგი ვუზრუნებ მასზე – და ჩუმი მზერით გააცილა სტეფანი, რომელიც გასასვლელისკენ წავიდა.

თავი 13

ელენა მასწავლებლებისა და პოლიციელების ალყაში მოქცეულიყო და თითქოს ელოდა შანს მათგან გაქცევის. მან იცოდა, რომ მეტმა მოახერხა სტეფანის გაფრთხილება – ეს მან მეტის სახეზე ამოიკითხა, მაგრამ მასთან მიახლოება და ლაპარაკი ვერ მოახერხა.

საბოლოოდ როდესაც ყველას ყურადღება გვამზე გადაერთო, ელენამ თავი დააღწია ბრბოს და მეტთან მივიდა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

89

-მშვიდობაა, სტეფანმა მოასწრო აქედან წასვლა. – შეატყობინა მეტმა, ისე რომ არ მოუშორებია თვალი პოლიციისთვის. – მან მთხოვა შენთვის მიმეხედა, რომ შენ აქ დარჩენილიყავი.

-ჩემზე უნდა იზრუნო? – ელენა შეიპყრო შიშისა და ეჭვის გრძნობამ. თითქმის ჩურჩულით თქვა – მესმის – კიდევ ცოტა იფიქრა და განაგრძო კარგად შერჩეული სიტყვებით – მომისმინე მეტ, მე ხელები უნდა დავიბანო, ბონიმ სისხლით დამსვარა. აქ დაიცადე. მე მალე დავბრუნდები.

მეტს გაპროტესტება უნდოდა, მაგრამ ელენასთან შეწინააღმდეგებას აზრი არ ჰქონდა.

ელენამ მიაღწია გოგოების გამოსაცვლელამდე. გამოსაცვლელ ოთახში აღმოჩენილი, მან გაიარა ის და აღმოჩნდა მსუბუქად განათებულ დერეფანში. იქიდან კი ის სიბნელეში გავიდა.

<დაუნო – ფიქრით ლანძღავდა საკუტარ თავს სტეფანი, ისე რომ იღებდა წიგნს და ესროდა მას კედელს. – დაუნი! ბრმა, უტვინო კრეტინი! როგორ შეიძლებოდა ასეთი იდიოტი ვყოფილიყავი?

აქ ფელს-ჩერჩში ადგილის მოძებნა? ყოფილიყავი საზოგადოების წევრი? არა ის ნამდვილად შეშლილი იყო, როცა იფქრა, რომ ესეთი რამ შესაძლებელი იყო!

სტეფანმა ერთ მძიმე ცემოდანს დაავლო ხელი და ბუმბულივით მოისროლა ფანჯრისკენ.

რა სისულელეა! რა სისულელეა!

ვინ ნადირობს მასზე? ყველა. მეტმა ასე თქვა: < მოხდა კიდევ ერთი თავდასხმა... ყველა ფრიქობს რომ ეს შენ მოკალი ის...>

როგორ შეიძლებოდა იმის ახსნა რაც მოხდა? სტეფანმა მაშინ იგრძნო სისუსტე მერე კი ის მთლიანად სიბნელემ მოიცვა! როცა ის გონს მოეგო გასახდელის იატაკზე მეტმა ყველაფერი აუხსნა. ამ შემთხვევაში ადამიანს მარტო სისხლი კი არა სიცოცხლეც წაართვეს.

ეს როგორ უნდა აეხსნა? რათქმაუნდა ეს ის იყო, სტეფანი იყო ისტორიის მასწავლებლის მკვლელი!

ზუსტად სტეფანი მკვლელი იყო! ბოროტი არსება რომელსაც ადამიანის სახე ჰქონდა. მას მისჯილი ჰქონდა სამუდამო სიბნელეში ცხოვრება! ნადირობა და შთქნთქმა. და თუ ნადირობს რატომ არ უნდა მოკლას? ის ბუნებით მკვლელია! ამას ვერაფერი და ვერავინ შეცვლიდა! სტეფანს თავისუფლად შეეძლო ტავისი ბოროტი მხარე გადმოენთხია იმ ქალაქსი მოსახლეებზე ვინც ახლა მასზე ნადირობდა.

თავიდან... მან იგრძნო წარმოუდგენელი წყურვილი... ვენებს ცეცხლი წაეკიდათ, მას სჭრიდებოდა წყურვილის დაკმაყოფილება... რაც შეიძლება სწრაფად...

პანსიონატში ბნელოდა. ელენამ დააკაკუნა, მაგრამ პასუხი ვერ მიიღო. საშინლად ქუხდა, მაგრამ მიუხედავად ამისა ერთი წვეთი წვიმაც კი არ წამოსულა.

მესამე ცდის შემდეგ, ელენამ კარის გაღება სცადა და ის გაიღო. გოგონა სახლში შევიდა და კიბეებზე ასვლა დაიწყო. მეორე სართულზე სიბნელე გამეფებულიყო. ელენა მსუბუქი სინათლის სვეტს აყვა მესამე სართულზე და კარებზე დააკაკუნა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

90

_სტეფან... – გამოთქვა მან, შემდეგ კი უფრო ხმამაღლა დაუძახა – სტეფან ეს მე ვარ.

პასუხი არ იყო. გოგონა კარის სახელურს ჩაებღაუჭა და გააღო კარი, მან ოთახში შეიხედა: _სტეფან...

ოთახი ცარიელი და საშინლად არეული აღმოჩნდა,

ოთახი ისე გამოიყურებოდა თითქოს ქარიშხალი გადაეტანოს. ჩემოდნები რომლებიც ადრე მოწესრიგებულად იდო კუთხეში, ახლა უწესრიგოდ მიეყარათ, ერთი ფანჯარა ჩამტვრეული აღმოჩნდა. სტეფანის მთელი ქონება, მთელი ავლა-დიდება, რომელსაც იგი უფრთხილდებოდა, რომელიც ელენას თვალში სტეფანისთვის მნიშვნელოვანი და

ძვირფასი იყო, ნაგავივით არასაჭიროდ იყო მიყრილი.

ელენა შიშმა შეიპყრო. მსუბუქი თავბრუსხევა იგრძნო და ტაილერის სიტყვები გაახსენბდა: <ის ვინც მოძალადეა – თქვა ტაილერმა . >

<ჩემთვის სულერთია, - გაიფიქრა ელენამ – ჩემთვის ყველაფერი სულერთია, სტეფან მე ძველებურად ისევ მინდა შენი ნახვა. მაგრამ სად ხარ?>

ჭერისკენ მიმავალი კარი ღიაა იყო და იქიდან ცივი ჰაერი შემოდიოდა.

<იქ ისე მაღლაა – გაიფიქრა ელენამ. > ის არასდროს ასულიყო ამ კაბიზე და არ ენახა თუ რა ხდებოდა იქ მაღლა, გრძელი კაბა ურთულებდა ასვლას. როგორც იქნა ელენა ნელა აუყვა კიბეებს, გავიდა ლუქის იქით, მუხლებზე მდგარი სახურავზე აღმოჩნდა, მერე კი ფეხზე წამოდგა. შეამჩნია თუ არა სავი ფიგურა კუთხეშI სასწრაფოდ მის მხარეს დაიწყო მოძრაობა.

_სტეფან, მე არ შემეძლო რომ არ მოვსულიყავი... – დაიწყო ელენამ და მოულოდნელად გაწყვიტა სიტყვა.

ზუსტად ერთდროულად ცაზე გაილვა და კუთხეში ფიგურაც სწრაფად შეტრიალდა. ახლა კი ისე აღმოჩნდა, რომ ყველა საშინელი წინათგრძნობა, ყველა შიში და კოშმარი, რომელიც ელენას ოდესმე უგვრძნოია ან გამოუცდია, მოულოდნელად ახდნენ. მას არცკი შეეძლო ეყვირა – ეს სანახაობა უკვე სიკეთისა და ბოროტების ზღვარზე იყო.

<ოოო ღმერთო ოღონდ ეს არა...> - გაიფიქრა ელენამ.

მის გონებას კატეგორიულად უნდოდა იმის ამოშლა გონებიდან რასაც მისი მზერა ხედავდა. ის უბრალოდ არ დაიწყებს ამის ყურებას, ის არასდროს დაიჯერებს...

და მაინც ელენას არ შეეძლო ამ ფიქრის გონებიდან ამოშლა. მიუხედავად იმისა ის დახუჭავდა თუ არა თვალებს, ეს სანახაობა არ იშლებოდა მისი გონებიდან. ყოველი დეტალი, ყოველი საშინელი დეტალი აღბეჭდილიყო მის გონებაში.

სტეფანი.

სტეფანი ისეთი ელეგანტური თავის ყოველდღიურ სამოსში, შავ ქურთუკში, სტეფანი ისეთი სიმპატიური მისი შავი თმით, სტეფანი გამოჭერილი ამ სიბნელეში. სტეფანი რომლის სხეულიც უცნაურ პოზაში იყო, სტეფანი რომელიც ცხოველს გავდა.

და სისხლი. ეს ნაზი ფერმკრთალი პირი, მთლიანად ამოსვრილიყო სისხლში. ტუჩები საშინლად წითელი ჩანდა ფერმკრთალი კანის ფონზე.

_ო ღმერთო, არა! – ამოთქვა ელენამ.

გოგონა ძლივს ხვდებოდა რას ეკთებდა, მისი გონება დაბინდულიყო, გოგონას გონებას უბრალოდ არ შეეძლო ამ კოშმართან გამკლავება. არა ის ამ ყველაფერს უბრალოდ არ დაიჯერებს. სხეული დაჭიმული ჰქონდა. გული აჩქარებოდა, თავბრუ ესხმოდა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

91

_ო ღმერთო არა...

_ელენა! – ყველაზე საშინელი იყო სტეფანის თვალების დანახვა, დაენახა როგრ იცვლებოდა სასტიკი გამოხედვა სასოწარკვეთილსა და დაკგარულით. – ელენა ძალიან გთხოვ, არ გინდა...

_ო ღმერთო არა! – ელენა უკან დაიხია და კინაღამ გადავარდა როცა სტეფანმა მისკენ გადადგა ნაბიჯი. – არა!

_ელენა ძალიან გთხოვ ფრთხილად.

ეს არსება, ეს საზიზღარი, შემზარავი არსება, სტეფანის თალებით ელენას აუხლოვდებოდა.

ელენამ ისევ უკან დაიხია როდესაც სტეფანმა მისკენ კიდევ ერთი ნაბიჯი გადადგა. ეს სასტიკი ხელები რომლების სისხლში იყო ამოსვრილი, ისე ნაზად ეფერებოდა მის თმებს!

_ არ მომეკარო! – იყვირა ელენამ.

ელენამ სახურავის ძველ ნაწილშI გადაინაცვლა, აქ ყველაფერი იმდენად ძველი იყო, რომ რაღაცამ დაიტკაცუნა და ელენას ფეხქვეშ კრამიტები გამოეცალა, გოგონამ ვარდნა დაიწყო.

ამო მომენტში ელენამ გაარჩია სახლი, ის ვარდებოდა ვარდებოდა, ვარდებოდა და მისი ყვრილი არღვევდა ჰაერს.

მაგრამ რატომრაც დამანგრეველი დავარდნა არ მომხდარა. მოულოდნელად ელენა

შეიპყრო ხელებმა, რომელიც მას სიცარიელეში იჭერდა. გაისმა დამაყურელებელი ხმაური, და ხელები მის სხეულს შემოეხვია, თითქოს მთელი კატასტროფის გადმოტანა საკუტარ თავზე უნდოდესო და საბოლოოდ როგორც იქნა ყველაფერი დაწყნარდა.

ელენა გაუნძრევლად იწვა ამ ხელებს შორის მოქცეული. ცდილობდა გაეცნობიერებინა რა მოხდა. ცდილობდა კიდევ ერთი დაუჯერებელი ამბავი გაეანალიზებინა. ის გადმოვარდა სამსართულიანი სახლის სახურავიდან და ცოცხალი იყო. ახლა ელენა გულის ფეთქვას შორის ხედავდა პანსიონატის ბაღს დ აიმ ადგილს სადაც მისი მკვდარი სხეული უნდა დავარდნილიყო.

როგორც იქნა ელენამ შეხედა მას ვის მკლავებშიც ის იყო მოქცეული. სტეფანი.

ამ საღამოს ის ძალიან შეშინდა თანაც არა ერთხელ. მან ბევრი დარტყმა გადაიტანა და ახლა მას შეეძლო მხოლოდ საოცრად განცვიფრებულად ეყურებინა სტეფანისთვის.

სტეფანის თვალებში კი საშინელი სევდა აღბეჭდილიყო. ეს თვალები რომლების წითლად ელავდა ახლა დაცარიელებული და შავი გამხდარიყო. ზუსტად ასეთ რაღაცას უყურებდა ელენა პირველად მის ოთახში, ოღონდ ახლა ყველაფერი ბევრად უფრო საშინლად იყო.

ახლა თვალები სავსე იყო საკუთარი თავის სიძულვილით. ელენას არ შეეძლო ამ ყველაფრის გადატანა.

_სტეფან – ჩაიჩურჩულა მან, იმ გრძნობით, რომ მისი ტკივილი და სევდა ელენას გულშიც აღწევდა.

ელენა ისევ ხედავდა წეითელ ლაქებს მის ტუჩებზე, მაგრამ ახლა ის ისეთი მარტო იყო...

იყო ასეთი მარტო, ასეთი უცხო...

_ააჰ სტეფან – წაიჩურჩულა ელენამ.

მაგრამ მისი სიტყვებს არანაირი გამოხმაურება არ მოჰყოლია და იკარგებოდა უძირო თვალებში.

- წავიდეთ, _ ჩუმად თქვა სტეფანმა და შეუძღვა მას სახლში.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

92

როდესაც მათ მიაღწიეს დანგრეულ სამეფოს ჰგავდა, ასეთს ჰგავდა სტეფანის ოთახი, ის საშინელმა უხერხულობამ შეიპყრო. ის, რომ ეს ყველაფერი ელენამ დაინახა, მისთვის აუტანელი იყო. მეორე მხრივ ეს უკეთესიც იყო, რადგან ახლა უკვე გოგონას შეეძლო წარმოედგინა როგორი იყო სინამდვილეში სტეფანი და რისი დატრიალება შეეძლო.

ელენა ნელა მიუახლოვდა საწოლს და ჩამოჯდა. შემდეგ ჩახედა სტეფანს ჩამუქებულ თვალებში.

_ მოყევი, - მხოლოდ ეს თქვა.

სტეფანმა უხალისოდ გაიღიმა და შენიშნა ელენა როგორ შეკრთა. ამის გამო მან კიდევ უფრო ვერ აიტანა საკუთარი თავი.

- რა გინდა რომ იცოდე? – ჰკითხა სტეფანმა. – ვინ გააკეთა ეს ყველაფერი? ეს მე ვიყავი.

- შენ ძლიერი ხარ – თქვა ელენამ, ისე რომ მისთვის თვალი არ მოუშორებია. – და სწრაფი.

- ადამიანზე ძლიერი – თქვა სტეფანმა ისე რომ ამ სიტყვებს ხაზი გაუსვა.

სტეფანს უკვირდა ამ ყველაფრის შემდეგ რატომ არ გარბოდა ელენა, რატომ არ უყურებდა იმ სიძულვილით აღსავსე მზერით, რომელითაც რამდენიმე წუთის წინ უყურებდა?

სტეფანი უკვე ნაკლებად ფიქრობდა იმაზე თუ რა დასკვნებს გამოიტანდა მისი

სიტყვებიდან ელენა.

_ჩემი რეფლსექსები ბევრად უფრო სწრაფია და მე ბევრად უფრო ამტანი ვარ. ვერაფერს ვერ შეცვლი მე მონადირე ვარ. – სწრაფად დაასრულა მან.

სტეფანი გრძნობდა ელენას მზერას და მას აღელვებდა რას იფიქრებდა გოგონა მასზე.

_შენ შეგიძლია ჭამო და დალიო... – თქვა ელენამ.

_ზოგადად მე არაფერი მჭირდება. – მშვიდად თქვა სტეფანმა. – მე არაფერი მჭირდება, შეიძლება იტქვა მე ამ სამყაროდან არ ვარ. შენთვის ელენა მე ფაქტიურად მკვდარი ვარ.

ახლა მან შეამჩნია, რომ ის კანკალებდა. თუმცა ელენას ხმა მშვიდი ეჩვენა.

_მომიყევი – თქვა ისევ ელენამ – გამიგე სტეფან მე მაქვს უფლება ვიცოდე რა ხდება.

სტეფანმა იცნო ეს სიტყვები და ისინი ისეთივე სიმართლე იყო როგორიც მაშინ პირველ ჯერზე.

_მართალი ხარ. – თქვა სტეფანმა. – მე დავიბადე მეთხუთმეტე საუკუნის ბოლოს. შეგიძLია დაიჯერო ასეთი რამ?

ელენამ ირგვლივ მიმოფანტულ ნივთებს გადახედა.

_კი – ხმადაბლა თქვა მან – მე მჯერა.

_და შენ გინდა მეტი იცოდე? როგორ გავხდი ასეთი? – როცა ელენამ თავი დაუქნია სტეფანი ფანჯრისკენ შეტრიალდა.

როგორ უნდა მოეყოლა მისთვის ყველაფერი? ის ხომ ამდენი ხანი გაურბოდა კითხვებს მხოლოდ ერთი გამოსავალი არსებობდა. სტეფანს უნდა მოეყოლა სიმართლე ელენასთვის, ისე რომ არაფერი დაემალა, რასაც ის არავის უსურვებდა. სტეფანს მართლაც უნდოდა სიმართლის გამხელა. თუნდაც ყველაფრის გამხელის შემდეგ მას ზურგი შეექცია სტეფანისთვის. სტეფანი უემოციოდ ლაპარაკობდა. მან მოუყვა ელენას მამამისზე, საკუთარ სამყაროზე, ის უყვებდა თავის განათლებაზე, ძმაზე რომელიც სრულიად განსხვავდებოდა მისგან დ აიმ გაურკვევლობებზე რომლებიც მათ შორის არსებობდა.

_არც კი ვიცი დეიმონმა როდის დაიწყო ჩემი შეძულება – გამოუტყდა სტეფანი – როგორც მახსოვს ასე იყო ყოველთვის, შეიძლება ეს იმიტომ მოხდა, რომ დედაჩვენი ჩემზე ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

93

მშობიარობის მერე ვერ გამოჯანმრთელდა. ის ჩემი დაბადებიდან რამდენიმე წელში გარდაიცვალა. დეიმონს ის ძლიერ უყვარდა და ყველთვის მეჩვენებოდა, რომ ის დედის სიკვდილში მე მადანაშაულებდა. – აქ ის შეჩერდა – შემდეგ კი, მოგვიანებით, ერთი გოგო გამოჩნდა.

_იმაზე ამბობ, რომ მითხარი შენი თავი მას მახსენებსო? – კითხა ელენამ, რაზეც სტეფანმა თავი დაუქნია.

– ზუსტად ის.

_რომელმაც ბეჭედი გაჩუქა?

სტეფანმა ვერცხლის ბეჭედს შეხედა თითზე, შემდეგ ელენას დააკვირდა და ნელა ამოიღო ძეწკვი რომელზეც ბეჭედი ეკიდა.

_ხო, ეს მისი ბეჭედი იყო – უთხრა მან – თილისმის გარეშე მზის შუქი მოგვკლავს.

დავიწვებით.

_ესეიგი ის... მას მოსწონდი?

_მან გარდამქმნა ასეთად.

შემდეგ სტეფანმა ელენასმოუყვა კეტრინის შესახებ. მოუყვა როგორ უყვარდა კეტრინი მას და დეიმონს.

_ის იყო ზედმეტად ფაფუკი, გაჟღენთილი სიყვარულით, ის ამ სიყვარულს ყველას უძღვნიდა ჩემი ძმის ჩათვლით, საბოლოოდ ჩვენ ის არჩევანის წინაშე დავაყენეთ, მას უნდა აერჩია ჩვენს შორის ერთერთი და მაშინ ის ჩემ საძინებელში მოვიდა.

იმ ტკბილი და ამავდროულად მწარე ღამის მოგონებისას, ისევ შეძრა სტეფანი. კეტრინი მივიდა მასთან და სტეფანი ისეთი ბედნიერი იყო, ის ცდილობდა ელენასთვის ყველაფრის მოყოლას, სიტყვებს არჩევდა, მთელი ის ღამე სტეფანი ბედნიერი იყო და დილითაც კი როცა კეტრინი მის გვერდით ვეღარ იპოვა ის შეპყრობილი იყო ბედნიერების უმაღლესი განცდით...

მომხდარი თავსუფლად შეიძლება ყოფილიყო სიზმარი, მაგრამ ორი იარა ყელზე სავსებით რეალური იყო. სტეფანს ეჩვენებოდა რომ ეს ჭრილობა მას ტკივილს არ აყანებდა, უფრო მეტი, ისინი ხორცდებოდნენ, ახლა მათ ფარავდა სტეფანის ყელიანი ზედა.

კეტრინის სისხლი მის ვენებში იწვოდა და ამის ერთხელ გაფიქრებაზეც კი სტეფანის გული აჩქარდა. კეტრინმა მას გაუყო ძალა, მან სტეფანი აირჩია.

მას აღმოაჩნდა ღიმილი დეიმონისთვის, მაშინ როდესაც ისინი ერთმანეთს დათქმულ ადგილას შეხვდნენ, მთელი დღე დეიმონი სადღაც გამქრალი იყო, მაგრამ პატარა ბაღში სწორად თავის დროზე აღმოჩნდა. დეიმონი იდგა ჭიშკართან, ისწორებდა მანჟეტებს, კეტრინი კი იგვიანებდა.

_როგორც ჩანს ის დაიღალა – ვარიანტი შესთავაზა სტეფანმა. ის ცდილობდა ხმაში არ გამოკრთომოდა სირცხვილნარევი კმაყოფილება. – შეიძლება მას ახლა მეტი დასვნება ჭირდება ვიდრე სხვა დროს.

დეიმონმა გამომცდელად შეხედა ძმას.

_შეიძლება – უპასუხა ისეთი ტონით თითქოს ამაზე მეტის თქმა სურდა.

მაგარამ შემდეგ ფეხის ხმა მოისმა და კეტრინიც გამოჩნდა, თეთრ კაბაში ის შესანიშნავი იყო და ანგელოზს გავდა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

94

ორივე ძმისთვის აღმოაჩნდა გოგონას ღიმილი, სტეფანმა საპაუხოდაც გაუღიმა, დამზერა გაუცვალა ერთობლივ საიდუმლოსთან დაკავშირებით.

_თქვენ მთხოვეთ გამეკეთებინა არჩევანი – დაიწყო კეტრინმა – ახლა როცა ორივე აქ ხართ, გეტყვით თუ რა გადავწყვიტე.

მან აღმართა ხელი რომელზე ბეჭედი ეკეთა, სტეფანმა ქვას შეხედა, და მასში ღამის წყვდიადი დაინახა თითქოსკეტრინი ღამეს თან დაატარებდა.

_თქვენ ორივე ხედავთ ბეჭედს – თქვა მან – და ორივემ იცით, რომ მის გარეშე მოვკვდები, ასეთი თილისმების მომზადება არც ისე ადვილია, მაგრამ საბედნიეროდ, ჩემი მოახლე გუდრუნი ძალიან მიხვედრილია. ფლორენციაში კი ბევრია ვერცხლის სპეციალისტ.

სტეფანი უსმენდა და ბოლომდე ვერ ხვდებოდა რაზე ლაპარაკობდა კეტრინი.

_სტეფან – უთხრა კეტრინმა ისე რომ თვალებში ჩახედა – მე შენთვის საჩუქარი მაქვს – მან აიღო ბიჭის ხელი და რაღაც დაუდო ხელის გულზე.

სტეფანმა დაინხა, რომ ეს ბეჭედი იყო, კეტრინის ბეჭდისგან განსხვავებით არა ოქროსი არამედ ვერცხლის და მისი ბეჭედი უფრო დიდი იყო.

_ჯერჯერბოით შენ ის არ გჭირდება, იმიტომ, რომ მზეზე არ მოკვდები – ხმადაბლა თქვა კეტრინმა, თბილი ღიმილით – მაგრამ ცოტა ხნის შემდეგ შენ იგრძნობ აუცილებლობას მისი ტარების.

სტეფანი სიამაყის და აღფრთოვანებისგან დამუნჯდა და გაიწია, რომ კეტრინს

ჩახუტებოდა, მოექცია საკუთარ მკლავებში, თუნდაც ახლავე დეიმონის წინ, მაგრამ კეტრინი მას უკვე ზურგს აქცევდა.

_აი შენთვის ბეჭედი – განაგრძო მან, სტეფანმა იფიქრა, რომ სმენა ღალატობდა, ასეთი სითბო და სიყვარული კეტრინის ხმაში გამორიცხული იყო დეიმონის მიმართ ყოფილიყო.

– ძალიან მალე შენც დაგჭირდება ეს.

დამაყრუებელი სიჩუმე ჩამოწვა, თითქოს ქვეყნიერების აღსასრული დადგა.

_კეტრინ... – სტეფანი ძლივს აბამდა სიტყვებს ერთმანეთს - როგორ აძლევ მას ბეჭედს? მას მერე მარც ჩვენ გავიყავით...

_რა გაიყავით? - თქვა მკაცრად და შეტრიალდა სტეფანისკენ – გუშინ ღამე ის ჩემთან მოვიდა. არჩევანი გაკეთებულია – და დეიმონა ჩამოიწია სარაჩოკა რათა დაენახებინა სტეფანისთვის ორი პატარა იარა ყელზე.

სტეფანი გასთერებული უყურებდა დეიმონის იარებს, ზუსტად ასეთივე ნიშანი ჰქონდა მასაც ყელზე. მან გაურკვევლად გადაიქნია თავი.

_კი მაგრამ კეტრინ... ეს ხო მარ იყო სიზმარი... შენ მოხვედი ჩემთან...

_მე ორივესთან მოვედი და ამან მე ძალიან დამასუსტა, მაგრამ მე ბედნიერი ვარ, ნუთუ თქვენ არ გესმით? – როცა ორივე ძმა დაშოკილი უყურებდა მას – ასეთია ჩემი არჩევანი! მე მიყვარხართ ორივე და ვერცერთ თქვენგანზე ვიტყვი უარს. ახლა ჩვენ სამნი მუდამ ვიქნებით ერთად, ბედნიერები.

_ბედნიერები... – ამოიოხრა სტეფანმა.

_დიახ ბედნიერები! ჩვენ საუკუნოდ ვიქნებით გამცვლელები, ბედნიერი მეგობრები! – კეტრინის ხმა ბედნიერად ჟღერდა, - ჩვენ მუდამ ვიქნებით ერთად, დაუსრულებლად, დაუბერებლად! ასეთია ჩემი არჩევანი!

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

95

_ბედნიერი... მასთან ერთად? – დეიმონი გმინავდა ბოღმისგან – მასთან ერთად? ამ ბიჭთან ერთად რომელიც მუდამ ჩვენ შორის იდგება? სიკეთის განსახიერებასთან ერთად? მე უკვე მერევა გული! ჯანდაბა გზა ჰქონია მისი დანახვა და ხმის გაგონებაც კი არ მინდა!

_ზუსტად ანალოგიურს ვგრძნობ ძმაო შენს მიმართ, - თქვა სტეფანმა, რომლის გულიც ცდილობდა საგულედან ამოვარდნას.

ყველაფერში დამნაშავე დეიმონი იყო. ზუსტად დეიმონმა მოუშხამა კეტრინს გონება, ისე, რომ მას აღარ ესმოდა რას ჩადიოდა.

_მე მაქვს შესაბამი გადაწყვეტილება – თქვა ბიჭმა.

დეიმონმა გაიგო ძმის სიტყვები.

_მაშინ ამოიღე შენი ხანჯალი! თუ რათქმაუნდა იპოვი მას!

_დეიმონ, სტეფან, გთხოვთ! გთხოვთ არ გინდათ! – იყვირა კეტრინმა და ჩადგა ძმებს შორის, მისი თვალები სავეს იყო ცრემლებით – დაფიქრდით რას ამბობთ? თქვენ ხომ ძმები ხართ!

_მე დამნაშავე არ ვარ – კბილებში გამოსცრა დეიმონმა.

_ნუთუ არ შეგიძლიათ შეთანხმების დადება? ჩემს გამო დეიმონ... სტეფან! გთხოვ!

_არა – მკაცრად თქვა მან – არ შეგვიძლია, ან მე კეტრინ ან ის. მე არასდროს გავუნაწილებ მას შენს თავს.

მაშინ კეტრინმა გაუშვა მას ხელი და ცრემლები ღაპაღუპით წამოვიდა მისი თვალებიდან, კეტრინი უკანმოუხედავად გაეცალა იქაურობას.

_მაშინ დეიმონმა აიღო კეტრინის მიცემული ბეჭედი და გაიკეთა თითზე – განაგრძო სტეფანმა გრძნობების მოზაღვავებისგან გადაღლილმა – და მითხრა <ის მაინც ჩემი იქნება ძამიკო> მერე კი წავიდა. – სტეფანი ელენასკენ შებრუნდა.

გოგონა საწოლზე იჯდა და სტეფანს გაოცებულ თვალებს არ აშორებდა. თვალებს

რომლებიც კეტრინისას ძალიან გავდა, განსაკუთრებით ახლა როდესაც ისინი სავეს იყვნენ შიშითა და გაოცებით, თუმცა ელენა არსდა არ გარბოდა.

_დაა... მერე? მერე რა მოხდა? – იკითხა ელენამ

არა ოღონდ ეს არა, მას გახსენების ატანაც კი ძლივს შეეძლო მითუმეტეს ამაზე საუბარი, როგორ შეეძLო ელენასთან ამაზე ლაპარაკი? როგორ შეეძLო სიბნელე დაენახებინა?

_არა – ამოიოხრა სტეფანმა – არ შემიძლია.

_ახლა მოგიწევს მომიყვე – თქვა ელენამ – გაიგე სტეფან, ეს ხომ არაა ისტორიის დასასრული? ხომ ასეა? ზუსტად დანარჩენი იმალება შენი კედლის მიღმა, ზუსტად ამას მალავ ჩემგან. მაგრამ მე უნდა გავიგო, ახლა შენ არ შეგიძLია გაჩერდე.

კოშმარი თავიდან იწყებოდა, სტეფანის გონებაში ყველაფერი აღდგა, კოშმარი რომელიც იმ დღეს დასრულდა და დაიწყო.

სტეფნამ იგრძნო როგორ ნაზად შეეხო ელენას თითები მის ხელს, რამაც ის ახალი ენერგიით და ძალით აავსო.

_მომიყევი.

_გინდა იცოდე რა მოხდა მერე? რა მოუვიდა კეტრინს? – თქვა სტეფანმა, ელენამ თავი დაუქნია და მისი თვალები სევდით აივსო. – კარგი მოგიყვები. მომდევნო დღეს კეტრინი მოკვდა, მე და ჩემმა ძმა დეიმონმა – ჩვენ მოვკალით

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

96

.

თავი 14

ელენამ იგრ ძნო რო გორ დაებურ ძგლა ტანი.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

97

– ეს ხომ ტყუილია? – არათავდაჯერებულად დაიწყო მან, ცდილობდა მოგონებები თავიდან განედევნა... სახურავზე, სისხლი სტეფანის ტუჩებზე. ძალიან დიდი ძალისხმევა დასჭირ და, რო მ არ გაქცეულიყო . – კარ გი რ ა, მე ხო მ შენ გიცნო ბ, შენ ამას არ იზამდი...

სტეფანმა ყველანაირ ი პრო ტესტი დააგინორ ა. ის მწვანე ყინულვით ბრწყინვალე თვალებს მზის შუქზე არ აშორებდა ელენას.

მაგრ ამ ის ელენას არ უყურ ებდა. ის მის შიგნით იყურ ებო და, სადღაც ძალიან შორს.

– იმ ღ ამეს, ლოგინში ვიწექი და ყველანაირი წინააღ მდეგონის მიუხედავად კეტრინს ველოდებოდი. ჩემში უკვე შევნიშნე რ აღაც ცვლილებები. შემეძლო სიბნელეში ხედვა. სმენაც გამიძლიერ და.

მაშინ ვიყავი ძლიერ ი, რო გორ ც არ ასდროს. ვგრძნო ბდი უშუალო ენერგიას... და ძალიან მშიო და. ასეთი შიმშილის წარ მო დგენაც კი არ შემეძლო . სადილზე აღ მოჩნდა, რომ ჩვეულებრ ივი საჭმელი და სასმელი მე არ მანაყრ ებდა. უბრ ალო დ არ აფერ ი მესმო და. შემდეგ ერ თერ თი მოსამსახურ ის კისერ ი დავინახე და მივხვდი რ აში იყო საქმე. – სტეფანმა ხმაურ იანად ჩაისუნთქა. მის თვალებს წამება ეტყბო დათ. – იმ ღ ამეს მთელი ჩემი ძალებით ვეწინააღმდეგებო დი შიმშილს, ამისთვის კი მთელი ჩემი ნებისყო ფა დამჭირ და. იმ ღამეს კეტრ ინზე ვფიქრო ბდი და ვლო ცულო ბდი რო მ მო სულიყო... ვლოცულო ბდი! – მის საუბარ ს სიცილი დაეტყო. – თუ რ ა თქმა უნდა ჩემნაირ ი ნაგავი უნდა ლო ცულო ბდეს.

ელენას ხელის გულები სტეფანს მტკიცედ ეჭირ ა. თუმცა გო გო ნა ითმენდა, ცდილო ბდა სტეფანისთვის ძალა შეემატა.

–გააგრძელე სტეფან

რ ამდენიმე ხანი ისეთი გრ ძნობა დაეუფლა, ვითომ სტეფანს საერ თო დ არ შეეძლო გაგრ ძელება. თითქო ს მას დაავიწყდა ელენას არსებობა და ამ ისტო რ იას საკუთარ თავს უყვებო და.

–მეორე დილას მოთხოვნა უფრო იზრდებოდა. თითქოს ჩემი ვენები გაშრა და ნესტს ითხოვდა. ვიცოდი რომ დიდი ხანი ვერ გავძლებდი. კეტრ ინის ო თახთან მივედი. მინდო და მეთხოვნა. შევხვეწებო დი... –აქ სტეფანი შეტო კდა, ნელა გააგრძელა – მაგრ ამ დეიმო ნი უკვე იქ იყო , მისი ო თახის შესასვლელთან იცდიდა. მას აშკაად ეტყო ბო და, რომ მო თხო ვნილებებს აკმაყო ფილებდა. ამაზე მეტყველებდა ელასტიურ ი სიარ ული, მისი კანის ნათება,,,, დეიმო ნი თავისი თავით კმაყო ფილი იყო , რო გორც კატა, ნაღ ებით დანაყრებული. მაგრ ამ კეტრ ინი მანაც ვერ მიიღო . << რ ამდენიც გინდა აკაკუნე, ის ბებერ ი ეშმაკი, მოსამსახურ ე მაინც არ შეგიშვებს, უკვე ვცადე. იქნებ ერ თად მოვერ იო თ? >> მითხრ ა დეიმო ნმა. მე არ ვუპასუხე. მისმა კმაყო ფილმა და ეშმაკურ მა სახემ ყველანაირ ი სურ ვილი დამაკარ გვინა მეპასუხა. კარ ებზე დავაკაკუნე რომ გამეღვიძებინა... – აქ სტეფანი შეჩერ და, მერე უხალისო დ გააგრძელა თხრო ბა. – მინდო და მეთქვა <<გამეღვიძებინა მკვდარ ი>> . – აქ სტეფანი კვლავ გაჩუმდა მაგრ ამ მერე ისევ გააგრძელა – კარ ი მოსამსახურემ, გურ დუნმა, გამიღო . მისი სახე პრ იალა თეთრ თეფშ გავდა, თვალები კი შავ მინას. ვკითხე თუ შეიძლებო და ქალბატონის ნახვა. მეგონა მეტყო და რო მ მას უბრ ალო დ ეძინა, მაგრ ამ მოსამსახურ ემ დეიმონს შეხედა და თქვა – მისთვის არ მითქვამს, მაგრამ თქვენ გეტყვით, ჩემი ქალბატონი აქ არ ა არ ის. დილას ადრ ე ადგა და ბაღ ში გავიდა. თქვა რო მ მარ ტო ყო ფნა და ფიქრ ი სჭირ დებო და. – გამიკვირ და – ასე ადრ ე? – დიახ. – თავი დააქნია და მე და დეიმო ნს შემო გვხედა. – გუშინ საღ ამოს ხუმრო ბით კი არ გაბრ აზებულა, თელი ღ ამე ტირო და. – ამის შემდეგ რ აღაც უცნაურ მა გრ ძნო ბამ მომიცვა. არ ა მარ ტო სირ ცხვილმა, არ ამედ მწუხარებამც იმის შესახებ რო მ კეტრ ინი ასე გულნატკენი დარ ჩა. არ ა, ეს ალბათ უფრო შიში იყო . იმ წამს სულ გადამავიწყდა შიმშილი და სისუსტე. დეიმო ნთან ჩხუბთან დაკავშირებითაც არაფერ ი მახსო ვდა. უცებ მივხვდი რ ომ აუიცელებელი იყო კეტრ ინის მალევე მოძებნა. მაშინ დეიმონს მოვუბრ უნდი და ვუთხარ ი რ ომ მის მოსაძებნად უნდა წავსულიყავით. ჩემდა გასაოცრ ად მან მხო ლო დ სერ იო ზულად დამიქნია თავი. თავიდან ბაღ ში ვეძებდით, თან მის სახელს ხმამაღ ლა ვიძახდით. ძალიან კარ გად მახსოვს ის დღ ე.მზე უკვე ანათებდა კვიპრო სისა და ნაძვის ხეებს. მე და დეიმო ნი დავბორ იალო ბით და მისი სახელის ძახილს არ ვწყვეტდით.

კვლავ სტეფანთან ხელჩაკიდებული, ელენა გრ ძნო ბდა რო გორ იწვო და მისი სხეული. ის ჩქარ ა და მძიმედ სუნთქავდა.

– მაშინ როცა ბაღ ის თითქმის ბოლოში გავედით, ერთი ადგილის შესახებ გამახსენდა, რომელის კეტრინს ძლიერ უყვარდა.

ის კედლის ცო ტა მო შორებით, ლიმონის ხესთან იყო. იქ დავიწყე ძებნა, თან მისი სახელის ძახილს არ ვწყვეტდი. მაგრ ამ, ლიმონის ხესთან მიახლოვებისას ძახილი შევწყვიტე. მე ვიგრ ძენი.... ვიგრ ძენი შიში... და საშინელი წინათგრ ძნო ბა გამიჩნდა... და ვიცო დი ... ვიცო დი რო მ იქ არ უნდა წავსულიყავი.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

98

–სტეფან! – ელენამ დაიყვირა. ახლა სტეფანმა ელენას მართლაც ძლიერ მოუჭირა ხელები. მისი ჟრჟოლა უკვე ძლიერ იზრ დებო და და კრ უნჩხვებად იქცეო და. – სტეფან, გთხო ვ!

მაგრ ამ მას არ ესმო და

– ყველაფერი... ყველაფერი იყო როგორც კოშმარში... ყველაფერი ძალიან ნელა ხდებოდა... არ შემეძლო განძრევა, მაგრამ მაინც მო მიწია. მაგრ ამ მე წინ მივიწევდი. უკვე ვგრ ძნობდი სუნს... დამწვარ ი ხორცის სუნს. ვიცო დი რო მ იქ არ უნდა წავსულიყავი. არ მინდო და ამის ნახვა.

სტეფანის ხმა ამაღ ლდა და უფრ ო დამაჯერ ებელი გახდა. მისი სუნთქვა არ ათანაბარ ი იყო... მწვანე თვალები გაფარ თოვებული იყო , ისევე რო გორც პატარ ა შეშინებულ ბავშვევბს აქვთ ხოლმე. ელენას ხელში ეწირ ა მისი მკვეთრ ად დაჭიმული მუშტები.

–სტეფან, ყველაფერი კარგადაა. შენ იქ არ ხარ, შენ ჩემთან ხარ... აქ ხარ...

– არ მინდოდა ამის დანახვა. მაგრამ ვერაფერი მოვიმოქმედე... იქ რაღ აც თეთრი იყო. ხის ძირას... არ დამაძალო ამის ყურება...

– სტეფან, სტეფან შემომხედე!

მაგრ ამ სტეფანს მისი არ ესმო და. სიტყვები ყელში ეჩხირ ებო დნენ. თითქო ს კრ უნჩხვებში აგდებნენ, სტეფანს ამის გაკო ნტრო ლება არ შეეძლო . არ შეეძლო დრო და დრ ო ისინი თავისი სხეულიდან განედევნა.

– არ შემიძლია უფრო ახლოს მივიდე... მაგრამ მაინც მივდივარ.. ვხედავ ხეს, არც ისე მაღ ალ კედელს. ვხედავ სითეთრეს, ხის უკან. სითეთრეს და ო ქრო ს... მაშინ ვხვდები, ვხვდები.... იქითკენ მივდივარ....რადგან ეს მისი კაბაა. კეტრ ინის თეთრ ი კაბა.

ხეს შემო ვაურე და აუ საშინელი სიმარ თლე... – აქ სტაფნის ხმაში უდო დესი საშინელება იგრ ძნობო და. – მაგრ ამ თვითო ნ კეტრ ინი იქ არ იყო.

ელენამ უცებ სიცივე იგრ ძნო , თითქო ს ყინულიან წყალში ჩაყვინთა. მთელი სხეული დაებურ ძგლა. ელენამ სცადა დალაპარ აკება, მაგრამ ვერ შეძლო . სტეფანი თხრო ბას აგრძელებდა, თითქო ს ამით იმ შ იშის გაქრ ობა შეეძლო.

– კეტრინი იქ არ არის. ვფიქრო, იქნებ ხუმრობაა, მაგრამ კაბა იქ დევს და იგი სავსეა ფერფლით. ალბათ სწორედ ეს ფერფლი აფრ ქვევდა დამწვარ ი ხორ ცის სუნს. საშინელი სუნია. ამ სუნისგან გული მერევა და საერ თო დ ვსუსტდები. კაბის ხელებთან ქაღ ალდი დევს და იქვე ქვაზე ბეჭედი. ბეჭედი ლურ ჯი ლაზურ ით, კეტრ ინის ბეჭედი. კეტრ ინის ბეჭედი... – აქ სტეფანმა საშინელი ხმით დაიყვირ ა – ეჰ, კეტრ ინ, ეს რ ა ქენი... – შემდეგ მუხლებზე დაეცა, ელენას მო შორ და და თავი ხელებში ჩარ გო .

ელენას სტეფანის მხარ ი ეჭირ ა, სანამ ის გულის ამო გდებით სლუკუნებდა...

–კეტრინმა ბეჭედი მოიხსნა– თქვა გოგონამ – და მზეზე დაიწვა.

სტეფანი კვლავ ტირო და, სანამ ელენა მას თავისი ლურ ჯი კაბის კალთებზე იყუდებდა და მისი მხრები ეჭირ ა. ის რ აღაც უაზრ ო სიტყვებს ბუტბუტებდა, იმ იმედით რ ო მ ეს სტეფანს ტკივილს შეუმსუბუქებდა, სინამდვილეში კი საკუთარ ი შიშის განდევნა სურ და. მალე სტეფანი ო დნავ დაწყნარ და და თავი აწია. მისი ხმა კვლავ არ ასასიამო ვნო დ ჯღერ და, მაგრამ აშკარ ა იყო რო მ აზრ ზე მო ვიდა.

– მან წერილი დაგვიტოვა – თქვა მან – მე და დეიმონს, სადაც წერდა რომ ჩვენთან მიმართებაში ძალიან ეგოისტურად იქცეო და. კიდევ იქ ეწერ ა... მან ვერ გადაიტანა, მიზეზი, რ ის გამო ც ჩვენ ორნი ერ თმანეთს ასე ვჩხუბო ბდით. მას ეგონა, რო მ თუ ის აღ არ იქნებო და ჩვენ აღ არ გვექნებო და მიზეზი რ ომ გვეჩხუბა. კეტრ ინი ამაზე წავიდა, რ ათა მე და დეიმო ნი შევერ იგებინეთ.

– ო, სტეფან– თქვა ელენამ და იგრძნო როგორ ავსებდნენ მწველი ცრემლები მის თვალებს. – სტეფან, მე ძალიან ვწუხვარ .

მაგრ ამ ამდენი წლის სემდეგ ვერ ხვდები რომ ის არ ასწორ ი იყო ? ის მარ თლაც ძალიან ეგო ისტურ ად მო იქცა. ეს ხო მ მისი არჩევანი იყო, და საერ თო დ ამას არ ანაირ ი კავშირ ი არ ჰქონდა შენტან და დეიმო ნთან.

სტეფანმა ავი გააქნია, თითქოს უნდოდა ის სიმართლე დაემალა, რაც ელენას სიტყვებში იყო.

– მან სიცოცხლე გაწირა... ჩვენთვის. ის ჩვენ მოვკალით.

ახლა სტეფანი იატაკზე იჯდა. მისი თვალები ადრ ინდელივით დიდ შავ დისკებს გავდა, თვითო ნ კი დაკარ გულ ბავშვს.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

99

– დეიმონიც მოვიდა იქ. წერილი აიღო, წაიკითხა და მემგონი ჭკუიდან შეიშალა. ჩვენ ორივე შევიშალეთ. მე კეტრინის ბეჭედი ავიღე, მან კი მისი წარ თმევა სცადა. მას ეს არ უნდა გაეკეთებინა. შემდეგ ჩხუბი დავიწყეთ. ერ თმანეთს საშინელ რ აღაცეებს ვეუბნებო დით. ორ ივე ერ თმანეთს ვაბრ ალებდით იმას, რ აც მო ხდა. არ მახსოვს სახლამდე რო გორ მივედით, მაგრ ამ ჩემს ხელში ხმალი აღ მოჩნდა. საშინლად მინდო და მისი სახე დამესერა, მიდო და მო მეკლა ის. მახსოვ რო გორ ყვირო და მამაჩემი . ჩვენ მარ თლა ვჩხუბო ბდით, გვინდო და ერ თმანეთი მო გვეკლა სანამ თვითო ნ ის მო ვიდო და. მაგრამ დეიმო ნი ო დნავ ჩემზე ძლიერ ი იყო . და იმ დღ ეს ის უფრო ჩქარ ა მოძრ აო ბდა, თითქო ს ის ცემზე მეტად შეიცვალა. როცა მამამ კიდევ ერ თხელ იყვირ ა, ვიგრ ძენი რო გორ შევიდა რ აღაც ჩემს სხეულში, შემდეგ გულში.

შო კში მყოფმა ელენამ სტეფანს შეხედა, მაგრამ ის ყველანაირ ი პაუზის გარ ეშე აგრ ძელებდა მოყო ლას: –მე ტკივილი გიგრძენი,, და სიცივე. აშკარა იყო რომ მან მე დამჭრა, ძალიან ღრმად შევიდა. დარტყმა ძლიერი იყო. შემდეგ ძალა აღ არ მეყო და ქვის ბილიკზე დავეცი. – აქ სტეფანმა ელენას შეხედა და უბრ ალო დ მორჩა: – აი ასე მოვკვდი.

ელენა გაშეშებული იჯდა. ის ინული, რ ომელსაც ადრ ე მხო ლო დ გულში გრ ძნო ბდა, ახლა მთელ სხეულს მოედო.

– დეიმონი დაიხარა. მესმოდა მამაჩენის ყვირილი, მოსამსახურეების ყვირლი, მაგრამ მე მხოლოდ დეიმონს ვხედავდი, მის თვალებს, შავ თვალებს, რო მლებიც უმთვარო ღ ამეებს ჰგავდნენ. ძალიან მინდო და სამაგიერო გადამეხადა. ყველაფრ ისთვის რ აც მან მე და კეტრ ინს გაგვიკეთა. – სტეფანი ცო ტახანს გაჩერ და და შემდეგ ჩაფიქრ ინებულმა თქვა : – მაშინ ხმალი ავიღ ე და დიმო ნს გავუყარე. გულში გავუყარ ე..

ჭექა ქუხილი შეწყდა და ახლა მხო ლო დ ღ ამის ხმა ისმო და. ჭრ იჭინების ჭრ იჭინი, ქარ ის ხმა ... სტეფანის ო თახში ყველაფერ ი გაიყინა.

– შემდეგ არაფერი მიგრძვნია, სანამ სამარხში არ აღ მოვჩდი. – გააგრძელა სტეფანმა, თან უკან დაიწია და თვალები დახუჭა, მის სახეს საშინელი დაღ ლილო ბა ეტყო ბო და, მაგრ ამ ის ბავშვურ ი დაკარ გულო ბა გაქრ ა. – კეტრ ინის სისხლი მე და დეიმო ნს გვეყო , რო მ სიკვდილისგან გადავრ ჩენილიყავით. არ ა ჩვენ არ მოვკვდით, ჩვენ შევიცვალეთ. ჩვენ საუკეთესო სამარ ხში აღმო ვჩდით, საუკეთესო ტანსაცმელში ჩაცმულები. ჩვენ ერ თმანეთის გვერ დიგვერ დ ვიწექით. ჩვენ ძალიან სუსტად ვიყავიტ და იმის შანსიც არ იყო, რო მ ერ თმანეთისთვის რ აამე დაგვეშავებინა. ძალები ილეო და და ძლივს ვიგებდით რ ა მო ხდა. მე დეიმონს დავიძახე , მაგრამ ის გაიქცა. საბედნიერო დ ჩვენ იმ ბეჭდებით დგვმარ ხეს, რომელის კეტრ ინმა მო გვცა. და მისი ბეჭედი ჩემს ჯიბეში ვიპო ვე. ვფიქრო ბ ყველამ იფიქრ ა რო მ ეს მან მაჩუქა. შევეცადე სახლში დავბრ უნებულიყავი. რ ა სისულელეა! ჩემს დანახვაზე მოსამსახურეები გაიქცნენ მღვდილის დასაძახებლად. წმო სვლა მო მიწია. მე იქ წავედი სადაც შემეძლო თავი დაცულად მეგრძნო, სიბნელეში. სწორ ედ მანდ ვიყავი აქამდე. იცი ელენა, სწორ ედ მანდაა ჩემი ადგილი. მე მოვკალი კეტრ ინი, ჩემი სიამაყით და ეჭვიანო ბით. მე მოვკლაი დეიმონი, მაგრ ამ მე ის ჩვეულებრ ივად კი არ მო ვკალი, არ ამედ დავწყევლე. ნეტავ დეიმონი მაშინ არ მომკვდარ იყო რო ცა მის სხეულში ვკვლავ იყო კეტრ ინის სისხლი, მას შანსი ექნებო და. დრ ო ის განმავლო ბაში ის მისი სხეულიდან გაქრ ებო და და დეიმო ნი კვლავ ადამიანი იქნებო და. მისი სიკვდილით, წავარ თვი შანსი ყველანაირ ი ბედნიერებისა და მუდმივი სახლი მივუჩინე სიბნელეში. – აქ სტეფანს მო წყენილად ჩაეცინა.– იცი ელენა რ ას ნიშნავს გვარ ი სლვატორ ე იტალიურ ად? შველას, მხსნელს. და სახელი წმინდა სტეფანის საპატივცემულო დ დამარ ქვეს. წამებული ქრ ისტიანის. ასე რო მ მე ჩავკეტე იგი ჯო ჯო ხეთში.

–არა! – უპასუხა ელენამ და შემდეგ უფრო ტავდაჯერებული ხმით დაამატა – მან თვითონ დაიწყევლა თავი, მან შენ მოგკლა.

მერე რა მო უვიდა?

– დეიმონი ყაჩარ \ღებს შეუერთდა, მათთან ერთად დაბორიალობდა, აწყობდა ჩხუბებს და სისხლის ბოლო წვეტამდე ცლიდა თავის მსხვერ პლს. მაშინ მე უკვე ქალაქგარეთ ვცხო ვრობდი. ნახევრად ვშიმშილობდი, მხო ლო დ ცხოველის სისხლით ვივკვებებო დი. ადამიანის არსებობა გაცილებით ძლიერ ია, სისხლი გარ კვეულ ძალას აძლევს მას. უცნაურ ი სიკვდილის შემდეგ კი სისხლი არ ის უფრო ძლიერ ი. თითქო ს სიცოცხლის ბოლო წამები უფრ ო ძლერ ს გაძლიერებენ. და სწორ ედ მაგის გამო რომ დეიმონი ადამიანის სისხლს სვამდა, მოახერ ხა ეს ძალა დაეგროვებინა.

– რა ძალა?

ამ დრო ს ელენას თავში მხო ლო დ ერ თი აზრ ი უტრ იალებდა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

100

– ფიზიკური ძალა და სიჩქარე. ემოციების გაძლიერება, განსაკუთრებით ღ ამით. ეს ძირითადი ძალებია. და კიდევ შეგვიძლია... გრ ძნო ბა. ჩვენ შეგვიძლია ვიგრ ძნო თ სხივისი ყო ფნა და მათი აზრ ების წაკითხვა. კიდევ შეგვიძლია ადამიანს ტვინი ავურ იო თ , თუ ის სუსტია. ან დავიმო რჩილო თ. კიდევ ბევრ ი სხვა შეგვიძლია. საკმარ ისი რ აო დენო ბის სისხლის მიღების შემთხვევაში შეგვიძლია რო მელიმე ცხოველის სახე მივიღო თ. და რ აც უფრო მეტ ადამიანის სისხლს იღ ებ მით უფრო ძლიერ დება ეს ძალები. მისი ხმა ჩემთვის ძალიან ნათელი იყო. მითხრა რომ ახლა ის საკუთარ ი ბანდის ლიდერ ი იყო და ფლო რენციაში დაბრ უნებას აპირებდა. და კიდევ მითხრ ა რომ თუ იქ აღ მოვჩნდებო დი მო მკლავდა. მე მას დავუჯერე და იქაურ ობა დავტო ვე. მაგის მერე რამდენჯერ მე შევხვდი. მუქარ ა ისევ და ისევ ერ თი და იგ ივე იყო, მაგრ ამ დეიმონი უფრო ძლიერ დებო და. რო გორც ჩანს მისი ახლანდელი მდგო მარეო ბა ზუსტად შეესაბამებო და მის ბუნებას. ის თავისი ძალის ყველაზე ბნელ მხარეებს იყენებდა. მეც ასეთი ვარ. ზუსტა დ ის სიბნელეა ჩემშიც. მეგო ნა რო მ მას დავიმორჩილებდი, მაგრ ამ შევცდი. აი ამიტო მ მო ვედი აქ, ფელს–ჩერ ჩში. ვფიქრობდი რ ომ თუ პატარ ა ქალაქში მო ვეწყო ბო დი, მო გო ნებებისგან და წარ სულისგან შორს, შევძლებდი მის დამარ ცხებას. ამის მაგივრ ად კიდევ ადამიანი მო ვკალი.

არ ა! – ხმამაღ ლა თქვა ელენამ – სტეფან, მე ამას ვერ დავიჯერებ. ამ ისტო რ იამ გო გონა საშინელებით აავსო , ამან შეაშინა.

მაგრ ამ ეს მალევე გაქრა და ახლა ელენა მხო ლო დ ერ თში იყო დარ წმუნებული, სტეფანი ნამდვილად არ იყო მკვლელი.

–სტეფან – გააგრძელა მან – დღ ეს რა მოხდა? შენ და ტანერმა იჩხუბეთ?

–მე.. მე არ მახსოვს. – სუსტად თქვა მან – როგორი შეიძლება იყოს ამის ახსნა? მე მართლა დავლიე იმ მოხუცის სისხლი ხიდის ქვეშ. იმ საღ ამო ს რო ცა შენ, მეგობრ ებთან ერ თად სასაფლაო ზე იყავი. შემეძლო დამეფიცა, რომ იმდენი სისხლი არ ამიღ ია ის რომ მო ეკლა , მაგრ ამ ძლივს გადარჩა. და მე მაშინაც იქ ვიყავი როცა ვიკის და ტაერს დაესხნენ თავს.

– ესეიგი არ გახსოვს როგორ დაესხი თავს? – შვებით თქვა ელენამ. ის ერთი აზრი რომელიც ელენას თავში უტრიალებდა თითქმის დამტკიცებული იყო.

–რა მნიშვნელობა აქვს? ჩემს გარდა ამას ვინ გაკეთებდა?

–დეიმონი. – თქვა ელენამ.

სტეფანი შეხტა და ელენამ შეამჩნია რო გორ დაიძაბა ის.

–გადასარევი აზრია. თავიდან მეც ვეძებდი მსგავს ახსნას. ვიმედოვნბდი რომ ამის უკან სხვა უნდა მდგარიყო. ისეთი ვირაც რო გორ იც დეიმო ნია. მაგრამ მე მთელი ჩემი ტვინი გადავქექე და სხვა ვერ ავინ ვიპო ვე. ყველაზე მარ ტივი ამონახსნი კი ისაა, რომ მე ვარ ის მკვლელი.

–არა – შეეპასუხა ელენა. – არა შენ ვერ გამიგე. მე არ მიგულისხმია ვიღაც ვინც დეიმონს გავს. მე ვთქვი რომ დეიმონი ახლა ფელს–ჩერჩშია. მე ის დავინახე.

სტეფანმა მხო ლო დ გაურ კვევლად შეხედა გო გო ნას.

–ალბათ ისაა. მე ის ორჯერ ვნახე, შეიძლება სამჯერაც. – თქვა ელენამ. – შე დიდი ისტორია მომიყევი ახლა ჩემი ჯერია.

რ აც შეიძლება ჩქარა ელენამ სტეფანს ყველაფერ ი მო უყვა, რა მო ხდა ფიზკულტურ ის დარ ბაზში, ბო ნის სახლში. სტეფანი კინაღ ამ გაგიჟდა როცა გაიგო რო მ დეიმო ნს მისი კო ცნა უნდო და. ელენას კი ლო ყები გაუწითლდა რ ო ცა ყვებო და რო მ კინაღ ამ დანებდა. მაგრ ამ ელენამ ყველაფერ ი დაწვრ ილებით მოყვა. სხვათა შორ ის ყვავზეც მოყვა და ყველაფერ სიგიჟეზე რ აც საფრ ანგეთიდან ჩამო სვლის მერ ე გადახდა თავს.

–იცი სტეფან, მე მგონია რომ დღ ეს ის მოჩვენებათა სახლში იყო . – დაამთავრა ელენამ, – მას შემდეგ რაც თავბრუსხვევა იგრ ძენი მე ვიღ აცამ ჩამიქრო ლა. ის ასე იყო ჩაცმული... რო გორც მო ხუცი ნაწნავით, შავ მანტიაში, კაპიშო ნით. მაგრ ამ მისი სახის დანახვა ვერ შევძელი. უბრ ალო დ მოძრ აო ბა ნაცნო ბი მეჩვენა. ხო ეს ალბათ ის იყო. დეიმო ნი დღ ეს მო ჩვენებათა სახლში იყო.

–თუნდაც მასე ყოფილიყო, ეს წინა შემთხვევას მაინც არ ხსნის. ვიკის და იმ მოხუცს ვგულისხმობ. მე მართლა დავლიე მისი სისხლი. – სტეფანის სახე დაძაბული იყო , თითქო მას ეშინო და იმედის ქო ნის.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

101

– ხო მაგრამ შენ თქვი რომ მისთვის სერიოზული ზიანი არ მიგიყენებია. შენ რა იცი რა მოხდა შენი წამოსვლის შემდეგ. განა დეიმონისთვის უმარ ტივესი არ იქნებო და მასზე თავდასხმა? მითუმეტეს თუ სულ გითვალთვალებდა. შეიძლება საერ თო დ სხვა სახე მიიღო...

– ყვავი – წაიცურჩულა მან.

– დიახ, ყვავი. ვიკის რაც შეეხება... შენ თვითონ თქვი რომ ვამპირებს შეუძლიათ სუსტი გონების დამორჩილება. ისე არ შეიძლებო და მომხდარ იყო , რო მ დეიმო ნს ეს შენთვის გაეკეთებინა? ისევე რო გორ ც შენ ადამიანს უშვები...

– ალბათ... თან ის მალავდა მის იქ ყოფნას. – სტეფანის ხმაში დაძაბულობა იზრდებოდა. – აი რატომ ვერ ვიგრძენი მისი იქ ყო ფნა. მას უნდო და...

–მას უნდოდა რომ მომხდარიყო ის რაც მოხდა. მას სურდა რომ შენ შენი თავი დაგენაშაულებინა, თავი მკვლელად გეგრძნო.

მაგრ ამ ახლა უკვე ყველაფერ ი იცი... და შენ აღ არ უნდა გეშინო დეს. – ელენა წამო დაგა, გულში სიხარ ული და შვება იგრ ძნო.

ეს საშინელი რამე რო გორც იქნა სიხარ ულმა გაანათა.

–ალბათ ამიტომ იყავი ჩემს მიმართ ასე ცივი, არა? – თქვა ელენამ და მისკენ ხელები გაიშვირა. – გეშინოდა იმისი თუ რისი გაკეთება შეგეძლო ჩემთვის.. – მაგრ ამ ეს ასე აღ არაა

– მართლა? – სტეფანი ჩქარა სუნთქავდა და ელენას ხელებს ისე ათვარიელებდა, თითქოს ორი გველი ყოფილიყო. – შენ ფიქრო ბ რო მ აღ არ არ სებო ბს შიშის მიზეზი? შეიძლება ეს ყველაფერ ი დეიმო ნის ნამო ქმედარ ია, მაგრ ამ ის ჩემს ფიქრ ებს ვერ აკო ნტორ ლებს. შენ კიდევ არ იცი მე შენზე რ ას ვფიქრო ბდი...

– არაფერს ცუდს – თავდაჯერებულად თქვა გოგონამ.

– მართლა? საიდან იცი? რამდენჯერმე თავი ძლივს შევიკავე რომ არ შეგხებოდი. როგორ მომწონდა შენ ნაზი თეთრი ყელი, ღ ია ცისფერ ი ვენებით მის შიგნით!... – სტეფანის მზერ ა ელენას ყელისკენ იყო მიმარ თული, ისევე რო გორც იმ დღ ეს ბო ნის სახლში დეიმონთან ერ თად. ელენას გული აუჩქარ და. – რ ამდენჯერ მიფიქრ ია რო მ იქვე , სკო ლაში გიკბენდი და დავიკმაყო ფილებდი ჩემს მადას.

–არა არის აუცილებელი ძალა დამატანო – გააგრძელა გოგონამ, რომელიც ახლა პულსს მთელ სხეულში გრძნობდა...

განსაკუთრებით თითებთან... და ყელზე.... – იცი, სტეფან მე უკვე მივიღე გადაწვეტილება – ჩუმად გააგრ ძელა მან – მე ეს მინდა .

სტეფანმა ძლივს სუნთქავდა.

–შენ თვითონაც არ იცი რას მთხოვ

– მე მგონია რომ ვიცი. სტეფან ხომ მომიყევი როგორ იყავი კეტრინთან. მეც მინდა რომ ჩვენ ასე ვიყოთ. სიმართლე გითხრა, არ მინდა რომ გავხდე ვამპირ ი. მაგრ ამ ამის გარ ეშეც ხო მ შეიძლება სისხლი მოგცე.ვიცი – ჩუმად დაამატა მან – ვიცი რ ოგორ გიყვარ და კეტრ ინი, მაგრ ამ ის აქ არ აა. მე კი აქ ვარ და მე შენ მიყვარ ხარ. მე მინდა შენთან ყო ფნა.

– შენ ვერ ხვდები რაზე ლაპარაკობ! ნუთუ ვერ ხვდები რომ ერთხელ თუ დავიწყებ ცემი გაჩერება ძალიან ძნელი იქნება.

შეიძლება გადაგაქციო ან საერ თო დ მო გკლა , გესმის? გაიგე ელენა, ეს გრ ძნო ბა ძალიან ძლერ ი, იმაზე ძლიერ ი ვიდრ ე შენ წარ მო გიდგენია. ნუთუ ვერ ხვდები რ ისი გამკეთებელი ვარ ?

ელენა ჩუმად იდგა და უსმენდა. თუმცა მის სახეს სიამაყე ეტყო ბო და. სტეფანის სიტყვებმა ის აშკარ ად გააბრ აზა.

– ეს შენთვის საკმარისი არაა? – გააგრძელა მან – ნუთუ ვერ ხვდები რისი გაკეთება შემიძლია? თუ კიდევ გაჩვენო რისი გაკეთება შემიძლია... შენთვის? – სტეფანი ბუხარ თან მივიდა და იქიდან სქელი და დიდი მო რ ი გამო იღო. შემდეგ ერ თი ხელის მო სმით გადატეხა, თითქო ს თხელი ტო ტი ყო ფილიყო . – წარ მო იდგინე რო მ ეს შენი ძვლებია – დაამატა მან. იქვე ლო გინზე ბალიში იყო . სტეფანმა ის ხელში აიღო და ერ ტი ხელის გასმით მისგან მხო ლო დ ნაგლეჯები დარ ჩა.

–წარმოიდგინე რომ ეს შენი კანია – შემდეგ სტეფანი ზებუნრებრივი სიჩქარით ელენას წინ გაჩნდა. იქმანდე სანამ გოგონა გაიგებდა რ ა მო ხდა სტეფანს ის უკვე ძლიერ ჰყავდა ჩახუტებული. რ ამდენიმე წამი ის ელენას თვალებში უყურ ებდა, შემდეგ ისე მაგრ ად გააკრაჭუნა კბილები რო მ ელენას ზურ გზე ბურძგლებმა დაეყარ ა. ელენამ სწორედ ეს დაინახა სახურ ავზე. ის უზარ მაზარ ი ეშვები რომელიც, გარეული ცხო ველისას გავდა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

102

– წარმოიდგინა რომ ესენი შეგესობა ყელში – არა თავისი ხმით წარმოთქვა სტეფანმა. ელენა რამდენიმე ხანი იდგა, როგორც პარ ალიზებული, თითქო ს ვიღ აცა აძალებდა ასე მო ქცევას, მაგრამ ცო ტა ხნის შემდეგ თავი ხელში აიყვანა. ელენამ ხელები გაინთავისუფლა და სტეფანის ცივ სახეს მო კიდა. სტეფანს ეგონა რომ მას მხო ლო დ თავის დაღ წევა სურ და, მაგრ ამ პირ იქით ელენას უნდო ა სტეფანი გაემხნევებინა, დაეძლებინა უფრო მაგრ ად ჩახუტებო და.

ელენა ელო და სანამ სტეფანს ის ბრ აზი და ტკივილი გა დაუვლიდა. ახლა გო გო ნას სახეზე სიმამაცე, თავდაჯერ ებულო ბა და ო დნავი დაძაბულო ბა ჩანდა. სტეფანს კი სახეზე ეტყო ბო და რომ ჯერ კიდევ კეტრ ინზე ფიქრო ბდა, ვერ გადაეტანა ის საშინელი ტკივილი. გო გო ნამ ტუჩები ო დნავ დააშორ ა ერ თმანეთს და სტეფანის სახისკენ გაიწია.

სტეფანს სურ და ის შეეჩერებინა, მაგრამ სინაზის ძალა უფრო ძლიერ ი აღმო ჩნდა ვიდრ ე მისი არაადამიანურ ი სიძლიერე.

გო გონამ თვალები დახუჭა და სტეფანზე ფიქრებს მიენდო. იმ ყველაფრ ის მერე რ აც ელენამ ამ ღამეს გაიგო სტეფანზე რომელიც ახლა მის თმეში ნაზად აცურ ებდა ხელს , ელენას თავისუფლად შეეძლო მის მკლავებში გული წასვლო და. ელენამ მტაცებელ ტუჩებს ნაზად აკო ცა, რო მელის სულ ახლახანს მას ასე ემუქრ ებო და. გო გო ნამ ტუჩების ტრ ანსფორმაცია იგრძნო, სანამ სტეფანის მის კოცნას სრ ულიად მინდო ბილიყო. ელენამ იგრძნო რო გორ დაუარ ა სტეფანს სიცივემ მთელს სხეულში.

მისი ხელები რომელიც ელენას მკლავებზე იყო ძლიერ შემო ხვეული მოეშვა და ნამდვილ სასიყვარ ულო ჩახუტებაში გადაიზრ ადა. ელენა მიხვდა რომ მო იგო. ამ კო ცნის შემდეგ მათსი დამალული შიში, მარ ტოო ბა და განდგო მილება განქარ წლდა. ელენა მთელი სხეული სიხარ ულმა აავსო, ტითქო ს ზაფხულის ელვა განათდა მასში. რაც მთავარ ია ელენამ ეს ყველაფერ ი სტეფანშიც შეამჩნია. ყველაფერ ი კარ გად იყო და ამან ელენა ცო ტათი შეაშინა კიდეც. არ იყო ძალის არანაირ ი საჭიროება სანამ სტეფანი ელენას ნაზად აწვენდა ლო გინზე.

შიგადაშიგ კო ცნა უფრო შეუპოვარ ი ხდებო და. ელენას მტელ სხეულში ელვამ გაუარა, რო მელმაც ის დამუხტა და მისი გული უფრო ააჩქარ ა. მათი სუნთქვა პერ იო დული იყო . ამის გამო ელენამ სისუსტე და თავბრ უსხვევა იგრძნო. ელენამ თვალები დახუჭა <<დრო ა სტეფან >> – გაიფიქრ ა მან. შემდეგ ნელა, მაგრამ დაჟინებით სტეფანის ტუჩები ელენას კისერს შეეხო .

გო გონა გრძნო ბდა მის სუნთქვას, ცივს მაგრ ამ თბილს.... და ბო ლოს ბასრ ი ჩხვლეტა.... მაგარ მ ტკივილი მალევე გაქრ ა და ის უფრო სიამო ვნებამ შეცვალა, რო მელმაც ელენას კანკალი დააწყებინა. განცხრომამ ელენა მთლიანად აავსო და შიგადაშინ სტეფანს გადაეცემო და. ელენა მიხვდა რომ ახლა სახეს უყურ ებდა, იმ სახეს რო მელიც აღ არ იყო დამალული ნიღ ბით. და ამ სახის გამო მეტყველებამ ელენას სასიამო ვნო სისუსტე მო ჰგვარ ა.

– მენდობი? – ჩასჩურჩულა სტეფანმა. და როცა ელენამ მხოლოდ თავი დააქნია ს ტეფანმა საწოლის გვერდით მდებარე ნივთი აიღო. ეს დანა იყო . ელენამ ჯერ დანას შეხედა და შემდეგ შეუპო ვრ ად სტეფანზე გადაიტანა ყურ ადღ ება. ბიჭი არ შემო ბრ უნებულა, დანა აიღო და მსუბუქად გაიჭრ ა ყელი. ელენამ გაფარ თოებული თვალებით სისხლს შეხედა , ნათელს რო გორც ბარ ბარ ისი. და რო ცა სტეფნამ ის მისკენ მიიწია, წინააღმდეგო ბის გაწევა არ ც კი უცდია. შემდეგ დიდი ხმის განმავლო ბაში ისინი უბრ ალო დ ერ თმანეთს ეხუტებო ნენ და თან ჭრ იჭინების ღამის კონცერ ს უსმენდნენ. ბო ლოს სტეფანი რო გორც იქნა გაინაძრ ა.

– როგორ მინდა რომ აქ დარჩე – ტქვა მან. – როგორ მინდა რომ აქ დარჩე სამუდამოდ, მაგრამ ეს შეუძლებელია.

– ვიცი – ასევე ჩუმად უპასუხა ელენამ. და მათი თვალები ერთმანეთს შეხვდნენ. ახლა, როცა მათ ამდენი მიზეზი ჰქონდათ ერ თად ყო ფნისთვის, ძალიან ბევრ ი რ ამის თქვა სურ დათ.

–ხვალამდე – წაიჩურჩულა ელენამ და სტეფანის მხარისკენ დაიხარა – რაც არ უნდა მოხდეს, მე შენთან ვიქნები... მითხარი რომ შენც გჯერ ა ამის

– კი ელენა... – ჩურჩულით თქვა მან. – მე ამის მჯერა. რაც არ უნდა მოხდეს ჩვენ ერთად ვიქნებით.

– კი ელენა... – ჩურჩულით თქვა მან. – მე ამის მჯერა. რაც არ უნდა მოხდეს ჩვენ ერთად ვიქნებით.

თავი 15

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

103

სტეფანმა ელენა სახლმადე მიაცილა და ტყისაკენ წავიდა.

მოქუფრულ ღრუბლებს ქვეშ, რომელთა შორის ზეცის ერთი ნაგეჯიც კი არ ჩანდა ის მოძრაობდა იმ ადგილისკენ სადაც მანქანა გააჩერა სკოლის პირველ დღეს.

სტეფანმა მანქანა იქვე დატოვა და საკუთარ ნაკვალევს მიჰყვა იმ ველამდე სადაც ყვავი ნახა. მონადირის ინსტინქტმა მას ძალიან დაეხმარა. ის დადგა გაშლილ ადგილას ძველ მუხებს შორის და ზუსტად გაიხსენა ბუჩქისა და ჩაკოჭილი ფესვის ფორმა.

აქ. აქ, ამ ბინძური ყავისფერი ფოთლების საფარის ქვეშ შესაძლოა დარჩენილიყო იმ კურდღელის ძვლები.

სტეფანმა ღრმად დაიწყო სუნთქვა, რომ თავი ხელში აეყვანა და მოისროლა

გაელვებული აზრები.

და აი, პირველად რაც ის ფელს-ჩერჩში ჩამოვიდა ახალგაზრდამ მიიღო საპასუხო ვიბრაცია. მაგრამ ვიბრაცია იმდენად სუსტი და მერყევი აღმოჩნდა რომ მისი სივრცეში დაფიქსირება არ გამოვიდა.

სტეფანმა მომიოხედა და ადგილზე გაშეშდა.

მის წინ ყველაზე მაღალ მუხასთან, იდგა დეიმონი გადაჯვარედინებული ხელებით.

იქმნებოდა შთაბეჭდილება თითქოს ის იქ უკვე რამოდენიმე საათი იდგა.

-აი, ძმაო-დაიწყო სტეფანმა მძიმე გრძნობით გულის არეში-ეს სიმართლეა. დიდი ხანია არ შევხვედრილვართ.

-არც ისე დიდხანს, როგორც შენ გგონია ძმაო-სტფენამა მაშინვე გაიხსენა ეს ხმა ხავერდული, ირონიული ტონით-მე ბევრი წელია რაც გითვალთვალებ-მშვიდად აღიარა დეიმონმა.ქერქის ნაწილი თავისი ქურთუკიდან ისეთივე გულგრილობით ჩამოიბერტყა, როგორც რამოდენიმე წამის წინ სახელოებს ისწორებდა.-მაგრამ ეს არც კი შეგიმჩნევია არა? ვფიქრობ შენ ისეთივე არარაობა ხარ როგორიც იყავი.

-ფრთხილად იყავი, დეიმონ-ხმადაბლა გააფრთხილა სტფეანმა-განსაკუთრებით ამ ღამით. არ ვაპირებ შენს დიდ ხანს მოთმენას.

-წმინდანი სტეფანი გაბრაზდა? წარმოუდგენელია! ალბათ ეს ჩემი შემოჭრების ბრალია შენს ტერიტორიაზე მაგარამ ამას იმიტომ ვაკეთებ რომ შენთან ვიყო ახლოს. ძმები ახლოს უნდა იყვნენ.

-ამ ღამით შენ ადამიანი მოკალი. და ეცადე ჩემი დარწმუნება თითქოს ეს მე გავაკეთე.

-დარწმუნებული ხარ რომ შენ არ გააკეთე? შეიძლება, ეს ერთად გავაკეთეთ. ფრთხილად იყავი!-გააფრთხილა როცა დაინახა რომ სტეფანი მისკენ მიდიოდა-არც მე ვარ კარგ ხასიათზე. არცაა გასაკვირი. მე მხოლოდ სუსტი ისტორიის მასწავლებელი შემხვდა, როდესაც შენ მშვენიერი ქალბატონი.

ბრაზი სტეფანის შიგნით ერთ ადგილას შეიკრიბა როგორც პატარა მოგიზგიზე მზე.

-ელენასგან თავი შორს დაიჭირე-დაიჩურჩულა მან ისეთი მუქარით რომ დეიმონმა ოდნავ დახარა თავი-თავი შორს დაიჭირე მისგან, დეიმონ. ვიცი რომ უთვალთვალებდი.

უბრალოდ გაბედე მასთან მიახლოება და ინანებ.

-აჰ, ძვირფასო ძამიკო შენ ყოველთვის ზედმეტად ეგოისტური იყავი. ანუ, ახლა არაფრის გაყოფას არ აპირებ?-უეცრად დეიმონის ტუჩები თვითკმაყოფილ ღიმილში მოიხარნენ.-

საბედნიეროდ, შენი ელენა უფრო გულუხვია. ნუთუ მას არ მოუყოლია პატარა ინტრიგის ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

104

შესახებ რომელიც ჩვენს შორის გაება? უნდა ვაღიარო, რომ როდესაც შევხდით კინაღამ იქვე გახდა ჩემი.

-ეს ტყულია!

-ო, არა ძამიკო ასეთ მნიშვნელოვან საკითხებზე არ ვიტყუები. ან უფრო სწორი იქნებოდა მეთქვა უმნიშვნელო საკითხებზე? ასეა თუ ისე შენი მშვენიერი ქალბატონი პირადპირ კისერზე ჩამომეკიდა. ვთვლი, რომ მას იზიდავს მამაკაცები შავში-როდესაც სტეფანმა, რომელიც ღრმად სუნთქავდა გრძნობების გასაკონტროლებლად დეიმონს შეხედა, მან თითქმის ნაზად დაამატა-იცი, ელენასთან დაკავშირებით ცდები. შენ თვლი, რომ ის დამჯერი და რბილია როგორც კატერინა. მაგრამ მას აქვს ის სულიერი ცეცხლი

რომელსაც არც კი იცი რა მოუხერხო.

-და შენ, როგორც ვხდები იცი.

დეიმონმა ხელები გაშალა და ისევ ნელა გაიღიმა:

-რათმაუნდა.

სტეფანს უნდოდა მივარდნოდა დეიმონს, უნდოდა ამ დამცინავი ღიმილის

დასახიჩრება, შუაში გახლეჩა. უკვე ზღვარს მისულმა სტეფანმა წარმოსთქვა:

-შენ მართალი ხარ ერთ რამეში. ელენა ძლიერია. ის საკმარისად ძლიერია, რომ თავიდან მოგიშოროს. და ახლა, როცა მან იცის ვინ ხარ ის მოგიშორებს. არაფერს ზიზღის გარდა ის შენსადმი არ გრძნობს.

დეიმონმა მატყუარა გაკვირვებით ასწია წარბები:

-ასე ფიქრობ? მართლა? ამასაც ვნახავთ. შესაძლოა ელენა აღმოაჩენს რომ მას უფრო სიბნელე იზიდავს ვიდრე სუსტი ბინდი. მე ყოველ შემთხვევაში არ მეშინია საკუთარუ ბუნების აღიარების. შენ კი, ძამიკო სუსტად და უჭმელად გამოიყურები. ალბათ ელენას უყვარს წაქეზება, არა? მართალი ვარ?

“მოკალი-უეცრად მოითხოვა რაღაცამ სტეფანის თავში-მოკალი, გახლიჩე ის სისხლის ნაკუწებად.”

მაგრამ მან იცოდა რომ დეიმონი ამ საღამოს კარგად დანაყრდა. მისი უფროსი ძმის შავი აურის პულსირება ძლიერი და ზუსტი იყო. დეიმონი სავსე იყო სიცოცხლით, რომელიც მან სხვას წაართვა

-დიახ, დღეს მე ნამდვილად მოვიკალი წყურვილი-სასიამოვნო ხმით თქვა დეიმონმა, თითქოს წაიკითხა ძმის აზრებიო და ენას გაუსვა თუჩებს, აშკარად სიამოვნებდა მოგონებები-დიახ, გაბორიტებით ის მასწავლებელი არ გამოირჩეოდა, სამაგიეროდ მასში საოცრად ბერვი წვენი იყო. რათქმაუნდა ის არ იყო ისეთი ლამაზი როგორც ელენა და ისეთი არომატით, სამაგიეროდ ყოველთვის სასიამოვნოა როდესაც შენში ახალი სისხლი მღერის.

დეიმონმა გრძნობით ამოისუნთქა, ხეს მოშორდა და მიმოიხედა. სტეფანმა

მომენტალურად გაიხსენა ეს დახევიწილი მოძრაობები, გათვლილი ჟესტები. განვლილმა საუკუნეებმა მხოლოდ დახვეწეს დეიმონის ბუნებრივი გრაცია.

-სწორედ ამიტომ მომწონს ამის კეთება-დეიმონი ახალგაზრდა მუხას მიუახლოვდა რომელიც რამოდენიმე იარდში იდგა.

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

105

რამოდენიმე მახვილი მოძრაობა, დეიმონის კუნთები დაიძაბა პერანგის ქვეშ და ხე მიწას მოსწყდა. ფესვები ჰაერში თავისუფლად ეკიდნენ და სტეფანმა ნესტის სუნი იგრძნო.

-მაინც არ მომწონდა რომ ის აქ იზრდებოდა-ახსნა დეიმონმა და ხე შორს მოისროლა.

შემდეგ სტეფანს მიუბრუნდა და გაუღიმა-აჰ, რომ იცოდე როგორ მომწონს ეს ძალა!

ამას რაღაც აგელვება მოჰყვა და დეიმონი გაუჩინარდა. სტეფანმა მიმოიხედა მაგრამ ძმა ვერსად დაინახა.

-აქ, ძამიკო-მოისმა ხმა ზევიდან.

სტფენმა აიხედა და მუხის ტოტებზე მდგარი დეიმონი დაინახა. ამას ისევ ფოთლების უცნაური შრიალი მოჰყვა და უფროსი ძმა კვლავ გაუჩინარდა.

-აქ, ძამიკო-სტეფანი მობრუნდა როცა მას მხარზე ხელი დაჰკრეს მაგრამ იქ არავინ არ აღმოჩნდა.-ახლა, აქ-ის ისევ მოტრიალდა-არა, სცადე აქ.

გაბრაზებული სტეფანი ბრუნავდა და ცდილობდა დეიმონის დაჭერას მაგრამ თითები მხოლოდ ჰაერს პოულობდნენ.

“აქ სტეფან”

ამჯერად ხმა მის თავში გაისმა და სტეფანი გაოცდა ხმის სიძლიერით. მას საოცარი ძალა დასჭირდა ნათელი გონების შესანარჩუნებლად. სტფენაი ისევ მიბრუნდა, ამჯერად ნელა.

დეიმონი საწყის პოზაში, მუხაზე მიყრდნობილი იდგა. მაგრამ ახლა მის თვალებში დაცინვა არ იყო, თვალები უძირო და შავი გამხდარიყო, ტუჩები კი სწორ ხაზად გაწელილი.

“კიდევ რა მტკიცებულება გჭირდება სტეფან? მე იმდენად ვარ ძლიერი შენზე

რამდენადაც შენ მოკვდავებზე. მე შენზე სწრაფი ვარ და მაქვს ძალები რომლებზე წარმოდგენაც არ გაქვს. უძველესი ძალები სტეფან.და მე არ მეშინია მათი გამოყენება. მე გამოვიყენებ მათ შენს წინააღმდეგ.”

-ამისთვის ჩამოხვედი? ჩემი დატანჯვა მოგინდა?

“მე ბევრჯერ შემეძლო შენი მოკვლა, მაგრამ შეგინარჩუნე სიცოცხლე.ახლა კი ყველაფერი სხვაგვარდაა”

დეიმონი ხეს მოშორდა და ხმამაღლა დაიწყო საუბარი:

-გაფრთხილებ სტეფან, არ გაბედო წინააღმდეგობის გაწევა. არც ისე მნიშვნელოვანია რატომ ჩამოვედი. ახლა მე ელენა მჭირდება. თუ ხელს შემიშლი, მოგკლავ.

-სცადე.

მისი სიბრაზის ცხელი წეტილი ძალას იკრებდა და სინათლე უკვე მთელი გალაქტიკისა ჰქონდა. სტეფანი უცნაურად გრძნობდა რომ ეს წერტილი სერიოზულ საფრთხეს

უქმნიდა დეიმონის სიბნელეს.

-ფიქრობ, ვერ შევძლებ? როგორც ჩანს უმცროსო ძამიკო ვერასოდეს ისწავლი საკუთარ შეცდომებზე.

სტეფანს ეყო დრო რომ დაენახა როგორ აქანებდა დეიმონი თავს დაღლილად. შემდეგ კი ისევ რაღაც მოძღაობამ გაიელვდა და ის ძლიერმა ხელებმა შეიპყრეს. მან გარღვევა სცადა, მთელი ძალით ურტყამდა მაგრამ ხელები თითქოს რკინისა იყო. სტეფანმა სცადა დაერტყა ყბის ქვეშ, მაგრამ შედეგში ის ხეს მიაკრეს მოძრაობის საშუალების გარეშე.

სტეფანი ხაფანგში იყო. წამით ის მოდუნდა თითქოს დანებეას აპირებსო, შემდეგ კი ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

106

კუნთები დაიძაბა, თუმცა ძლიერმა დარტყმებმა ის უფრო შებოჭეს და ბრძოლა უაზრო და მტკივნეული გახადეს.

“ყოველთვის ჯიუტი იყავი. შესაძლოა ეს შეგიცვლის აზრს.”

სტეფანმა ძმის სიკვდილივით ფერმკრთალ სახეს დააკვირდა, ჩახედა შავ, აბსოულიტურად უძირო თვალებში. შემდეგ კი იგრძნო რომ რკინის ხელებმა თავი გადაუწიეს ისე რომ კისერი გამოჩენილიყო. სტეფანმა ისევ სცადა განთავისუფლება.

“არ ეცადო”-გაისმა ხმა გონებაში და ტკვილი ყელში როდესაც კანს კბილები შეეხო.

სტეფანმა დამცირება და უსუსურობა იგრძნო-ის, მონადირე მოიმწყვდიეს ხაფანგში.

ტკივილის ახალი ტალღა დაიწყო როდესაც დეიმონმა სისხლის ამოწოვას შეუდგა.

სტეფანი არ აპირებდა დანებებას და ამით ტკივილი უფრო აუტანელი გახდა, მის სულს თითქოს გლეჯდნენ სხეულიდან როგორ იმ ახალგაზრდა ხეს. თითქოს ცეცხლი ეკიდა იმ ადგილს სადაც დეიმონის კბილებმა კანი გაგლიჯა. ტკივილი ჯერ კისერსა და ნაკვთებში იყო შემდეგ მკერდზე გადავიდა, ყველაფერი დატრიალდა და სტეფანი მიხვდა რომ გრძნობას კარგავდა. უეცრად ხელებმა ის გაუშვეს და სტეფანი მუხის ხის ფოთლებით მოფენილ მიწაზე დაეცა. სუნთქვა უჭირდა და ოთხზე ძლივს დადგა.

-ხომ ხედავ, ძამიკო შენზე ძლიერი ვარ.მე საკმაოდ ძლიერი ვარ, რომ წაგართვა სიცოცხლე და სისხლი როცა მომესურვება. დამითმე ელენა მე, თორემ ასეც მოვიქცევი.

სტეფანმა თვალები ასწია დეიმონზე. ის გამარჯვებულის იერით იდგა, თუჩებზე კი თითქოს იწვოდა ძმის სისხლი.

სტეფანი სიძულვილმა აიტანა. ყოვლისმომცველმა სიძულვილმა, იმდენად დიდმა რომ ძველი გრძნობა დეიმონისადმი მხოლოდ წვეთათ მოეჩვენა ოკეანეში. უამრავჯერ გასულ საუკუნეებში სტეფანს უნანიებია რაც ძმას გაუკეთა ახლა კი მხოლოდ ერთი სურვილი ქონდა. გაუკეთოს იგივე კიდევ ერთხელ.

-ელენა შენი არაა-თქვა მან ბოხი ხმით სანამ ფეხზე დადგომისას ეცადა დაემალა რა ძალის ფასად დაუჯდა ეს-და არსოდეს იქნება შენი-საშინელი ძალისხმევის ძალად ის წავიდა სხვა მიმართულებით.

მთელი სხეული სტკიოდა, სირცხვილი დამარცხების გამო კი ფიზიკურ ტკივილზე

მეტად ტანჯავდა.ტანსაცლემს ფოთლები და მიწა მიჰკროდა მაგრამ ის მა თარ

იშორებდა.

“შენ ვერასოდეს ისწავლი საკუთარ შეცდომებზე”

სტეფანს არც კი უცდია მიბრუნება და პასუხის გაცემა. მან უბრალოდ სვლა განაგრძო.

კიდევ ერთი ნაბიჯი. კიდევ ერთი.

რომ შეიძლებოდეს ცოტა ხნით შესვენება…

კიდევ ნაბიჯი, კიდევ. მანქანა სადღაც ახლოსაა. სტეფანმა გაიგონა ფოთლების შრიალი ფეხევქვეშ შემდეგ კი შრიალმა ზურგს უკან გადაინაცვლა.

სტეფანმა ეცადა მიბრუნება მაგრამ რეფლექსები უკვე აღარ მუშაობდნენ. ასეთი სწრაფი მოძრაობდა უბრალოდ შეუძლებელი აღმოჩნდა. სიბნელემ აავსო მისი სხეულიც და სულიც, შემდეგ კი ვარდნა დაიწყო. ეცემოდა უსასრლოდ, ღამის წყვდიადში.როგორც იქნა, გონება თითქოს მოწყალების ნიშნად წავიდა.

თავი 16

ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

107

ელენა რობერტ ლის სახელობის სკოლისკენ ისე მიისწრაფვოდა, თითქოს უკვე რამდენიმე წელი არ ყოფილა იქ. ახლა გუშინდელი ღამე ბავშვობის მოგონებად იქცა და ელენას ის არც კი ახსოვდა. მაგრამ მალე მომდევნო მოვლენების გამკლავება მოუწევდა.

გუშინ დეიდა ჯუდიტის თვალების გამკლავება მოუხდა. დეიდა ძალიან გაბრაზდა როცა მეგობრებმა მკვლელობის შესახებ უთხრეს. მაგრამ ამაზე მეტად იმან გააბრაზა რომ ელენას ვერსად პოულობდა. და იმ დროს როცა ძლივს, ღამის 2 საათზე გოგონა სახლში დაბრუნდა, დეიდა უფრო გამწარდა. და ელენა ვერაფერს ეუბნებოდა გარდა იმისა რომ სტეფანთან იყო, იცოდა მკვლელობაზე, მაგრამ სტეფანის უდანაშაულობაში ეჭვი არ ეპარებოდა. ყველაფერი დანარჩენი ელენამ ვერ თქვა და რომ ეთქვა, იცოდა დეიდა მას ვერ გაუგებდა. დილას ელენას ჩაეძინა და სკოლაში აგვიანდებოდა. ქარი ამოვარდა. გოგონას ძალიან სურდა სტეფანის ნახვა. მთელი ღამე კოშმარები ეზიზმრებოდა. ერთი სიზმარი რეალურს გავდა. სტეფანი ელენას მიუახლოვდა და გაბრაზებულმა წიგნი აჩვენა. <<ეს როგორ გააკეთე?>> – თქვა მან და წიგნი ელენას ფეხებთან დააგდო. შემდეგ სიბნელეში გაუჩინარდა. თხოვდა, ემუდარებოდა არ წასულიყო, მაგრამ ის გაქრა. შენდეგ ელენამ წიგნი ამოუიცნო, ეს მისი დღიური იყო. ამის წარმოდგენამ გოგონას შიში მოჰგვარა. რა ეწერა ესეთი იქ? რატომ გაბრაზდა სტეფანი? ეს ელენამ არ იცოდა, მაგრამ იცოდა რომ სასწრაფოდ სჭირდებოდა სტეფანის ნახვა, მისი ხელების შეგრძნობა. მასთან დაშორება საკუთარ თავთან დაშორების ტოლფასი იყო. გოგონამ სკოლის კიბეებზე აირბინა და თითქმის ცარიელი კოლიდორით უცხო ენების კაბინეტისკენ გაექანა. იცოდა პირველი გაკვეთილი სტეფანს ლათინური ჰქონდა, მისი ერთი წამით დანხვა კი ყველაფერს წესსა და რიგში ჩააყენებდა. მაგრამ სტეფანის სკამი ცარიელი იყო. კლასში მეტი იყო, რომლის დანახვამ ელენა ძალიან შეაშინა. ბიჭმაც გაკვირვებულად შეხედა სტეფანის ადგილს.

ელენამ სრული სისწრაფით დაიწყო სვლა ტრიგონომეტრიის კაბინეტისკენ. იქ შესვლის ყველა მას მიაჩერდა, ამიტომ სწრაფად მერიდიტის გვერდით მდებარე ცარიელ სკამზე დაჯდა. მასწავლებელმა ელენას შეხედა, შემდეგ გაკვეთილი გააგრძელა და დაფისკენ იბრუნდა. მერიდიტმა ელენას ხელს მოჰკიდა ხელი.

–კარგად ხარ? – იკითხა ჩუმად.

–არ ვიცი – შიშისგან დამძიმებულმა თქვა მან. – მისმინე, არ იცი სტეფანი სადაა?

–გინდა მითხრა რომ არ იცი? – გოგონას თვალები გაუფართოვდა . ელენას შიში კი უკვე აუტანელი ხდებოდა, თითქოს დიდ სიღრმეზე სკაფანდრის გარეშე აღმოჩნდა.

– ხომ არ... ხომ არ დაიჭირეს? – შეშინებულმა იკითხა მან.

–არა, ელენა, ყველაფერი გაცირებით უარესადაა. იგი დაიკარგა. დილას პოლიცია საერთო საცხოვრებელში მივიდა. ის იქ არ იყო. შემდეგ სკოლაშიც მოვიდნენ, მაგრამ აქაც არ დახვდათ. მისი მანქანა ბილიკის პირას იპოვეს. გადაწყდა რომ დანაშაულს გაექცა. მას ადანაშაულებენ ტანერის მკვლელობაში.

–ეს ტყუილია – გამოცრა ტუჩებს შუა ელენამ. მთელი კლასი მისკენ შემობრუნდა, მაგრამ ელენას ეს არ ანაღვლებდა. – ის უდანაშაულოა.

– დარწმუნებული ვარ მასეა, ელენა, მაგრამ რატომ გაიქცა?

– ის არ გაქცეულა, არა! – მთელი მისი სხეული უკიდეგანო შიშმა დაიპყრო. – საკუთარი ნებით ფელს–ჩარჩს არ დატოვებდა.

–გინდა თქვა რომ ვიღაცამ აიძულა? მაგრამ ვინ? ტაილერი ამაში არ ჩაერეოდა.

–კარგია თუ მხოლოდ დატოვება აიძულა... ყველაფერი უარესად შეიძლებოდა ყოფილიყო – ახლა მთელი კლასი მათ მიჩერებოდა და მასწავლებელიც უკვე საყვედურის თქმას აპირებდა როცა ელენა წამოდგა და კარებისკენ წავიდა – ფრთხილად იყოს თუ სტეფანს რამე დაუშავა, ფრთხილად იყოს...

–ელენა, მოიცა, ელენა!

უკნიდან ეძახოდნენ, მაგრამ ელენა წინ მიიწევდა და მხოლოდ ერთ რამეზე ლიზა ჯეიმს სმიტი "ვამპირის დღიურები:გამოღვიძება"

108

ფიქრობდა.

მოკლედ, ყველას ეგონა რომ ტაილერის მოსაძებნად წავიდა. ამიტომ ელენამ დრო მოიგო და მან ზუსტად იცოდა რა უნდა ექნა. სკოლიდან გამოსულმა ბილიკს ჩაუარა, შემდეგ წნული ღობის ხიდზე გაუხვია და გეზი სასაფლაოსკენ აიღო. ცივი ჰაერი თმებს უჩეჩავდა და სახეზე ესობოდა. მაგრამ ყველანაირ სიცივეს ელენას გულში არსებული ცეცხლი ფარავდა. ახლა მან კარგად იცოდა რა იყო სრული სიბრაზე. სასაფლაოს ზუსტად ცენტრში გოგონამ აქეთ–იქით მიმოიხედა. ცაზე ღუბლები ნაცრისფერი მდინარესავით მიიკლაკნებოდნენ. ხეების ტოტები ერთმანეთზე იყვნენ გადაბმულები. ასე გეგონებოდა, თითქოს სასაფლაო ელენას გაგდებას ცდილობდა. მის მთელ ძალას აჩვენებდა. თითქოს მისთვის ძალიან ცუდი რამის გაკეთებას აპირებდა. მაგრამ ელენამ ეს ყველაფერი დააიგნორა და ახლა მზერა საფლავის ქვებისკენ სწრაფად გადაიტანა. შემდეგ ელენამ იყვირა. იყვირა მხოლოდ ერთი სიტყვა. ამასთან ერთად ელენამ კარგად იცოდა რომ სწორედ მას შეეძლო სტეფანის დაბრუნება.

–დეიმონ!