შოთა რუსთაველი

პოეზია

შოთა რუსთაველი – ვეფხისტყაოსანი: დასაწყისი

რომელმან შექმნა სამყარო ძალითა მით ძლიერითა,ზეგარდმო არსნი სულითა ყვნა ზეცით მონაბერითა,ჩვენ, კაცთა, მოგვცა ქვეყანა, გვაქვს უთვალავი ფერითა,მისგან არს ყოვლი ხელმწიფე…

Read More »
პოეზია

შოთა რუსთაველი – ვეფხისტყაოსანი: ამბავი როსტევან არაბთა მეფისა

იყო არაბეთს როსტევან, მეფე ღმრთისაგან სვიანი, მაღალი, უხვი, მდაბალი, ლაშქარ-მრავალი, ყმიანი. მოსამართლე და მოწყალე, მორჭმული, განგებიანი, თვით მეომარი უებრო, კვლა…

Read More »
პოეზია

შოთა რუსთაველი – ვეფხისტყაოსანი: როსტევან მეფისაგან და ავთანდილისაგან ნადირობა

დილასა ადრე მოვიდა იგი ნაზარდი სოსანი,ძოწეულითა მოსილი, პირად ბროლ-ბადახშოსანი,პირ-ოქრო რიდე ეხვია, ჰშვენოდა ქარქაშოსანი,მეფესა გასლვად აწვევდა, მოდგა თეთრ-ტაიჭოსანი. შეეკაზმა მეფე, შეჯდა,…

Read More »
პოეზია

შოთა რუსთაველი – ვეფხისტყაოსანი: ნახვა არაბთა მეფისაგან მის ყმისა ვეფხისტყაოსნისა

ნახეს უცხო მოყმე ვინმე, ჯდა მტირალი წყლისა პირსა,შავი ცხენი სადავითა ჰყვა ლომსა და ვითა გმირსა,ხშირად ესხა მარგალიტი ლაგამ-აბჯარ-უნაგირსა.ცრემლსა ვარდი დაეთრთვილა,…

Read More »
პოეზია

შოთა რუსთაველი – ვეფხისტყაოსანი: თინათინისაგან ავთანდილის გაგზავნა მის ყმის საძებრად

ავთანდილ ჯდა მარტო საწოლს, ეცვა ოდენ მართ პერანგი,იმღერდა და იხარებდა, წინა ედგა ერთი ჩანგი.შემოვიდა მას წინაშე თინათინის მონა ზანგი,მოახსენა: “გიბრძანებსო…

Read More »
პოეზია

შოთა რუსთაველი – ვეფხისტყაოსანი: წიგნი ავთანდილისა თავის ყმათა თანა

დაწერა, თუ: “ჩემნო ყმანო, გამზრდელნო და ზოგნო ზრდილნო,ერთგულნო და მისანდონო, ამას ზედა გამოცდილნო,თქვენ ჩემისა საწადლისა მიდგომილნო, ვითა ჩრდილნო,წიგნი ჩემი მოისმინეთ,…

Read More »
პოეზია

შოთა რუსთაველი – ვეფხისტყაოსანი: ავთანდილისაგან მის ყმისა ძებნად წასლვა

ამ საქმესა მემოწმების დიონოსი ბრძენი, ეზროს:საბრალოა, ოდეს ვარდი დაეთრთვილოს, და-ცა-ეზროს.ვის ბადახში არა ჰგვანდეს და ლერწამი ტანად ეზროს,იგი სადმე გაღარიბდეს, სამყოფთაგან…

Read More »
პოეზია

შოთა რუსთაველი – ვეფხისტყაოსანი: ამბავი ავთანდილისა, ასმათს რომ ეუბნების ქვაბშიგან

ჩამოვიდა, ცხენი ახსნა, მისგან ხესა გამობმული,ზედა შეჯდა, გაემართა, ქვაბი დახვდა კარ-განხმული.მუნით ქალი გამოიჭრა გულ-მდუღარე, ცრემლ-დასხმული,ეგონა, თუ: დაბრუნდაო პირი ვარდი, ბროლ-ბაკმული.…

Read More »
პოეზია

შოთა რუსთაველი – ვეფხისტყაოსანი: შეყრა ტარიელისა და ავთანდილისა

ქალი ადგა და წავიდა მის ყმისა მოსაყვანებლად;“არ ეწყინაო”, უამბობს, არს მისად მაგულვანებლად,ხელი მოჰკიდა, მოჰყვანდა, ვით მთვარე მოსავანებლად;იგი რა ნახა ტარიელ,…

Read More »
პოეზია

შოთა რუსთაველი – ვეფხისტყაოსანი: ამბავი ტარიელის გამიჯნურებისა

კვლა დაიწყო თქმა ამბისა მან, რა ხანი მოიტირა:“დღესა ერთსა მე და მეფე მოვიდოდით, გვენადირა;მიბრძანა, თუ: «ქალი ვნახოთ», ხელი ხელსა დამიჭირა.მის…

Read More »
Back to top button