მოთხრობა

რევაზ ინანიშვილი – განთავისუფლებული წყალი

ბაღში მილი გასკდა. განთავისუფლებული წყალი გახარებულ შადრევნად ავარდა ცაში; უნდოდა, წასულიყო მაღლა, ძალიან მაღლა, მაგრამ ძალა არ ეყო, წვეთებად დაიშალა…

სრულად ნახვა »

რევაზ ინანიშვილი – გახარებული მზე

მე მინდა, ამ სიბერის კარიბჭიდან ნათლად დაგანახოთ, როგორი მზე იყო ჩემს ბავშვობაში. თქვენც შემეწიეთ, ყმაწვილებო! მაშინ იყო მაისის დიდი გახარებული…

სრულად ნახვა »

რევაზ ინანიშვილი – გვებრალებოდეს კოდალებიც

გადმოიფრენენ ზამთარში კოდალები კივკივით. აბა, პაპას ჰკითხე, რას იძახიან-თქო კოდალები, პაპა, ამ დროს? – დარიო, დარიო. მაგათაც დარი ენატრებათ, მაგ…

სრულად ნახვა »

რევაზ ინანიშვილი – გველი

ივნისია, თიბათვეს რომ ეძახდნენ ძველად. მზე ქაჩალს თავსა სწვავს, მაგრამ ჯერ ისევ დილაა და ჩრდილებში სასიამოვნოდ გრილა. იმ ჩრდილებში რომ…

სრულად ნახვა »

რევაზ ინანიშვილი – გოგონა – ღამე რომ შეუყვარდა

ისიც თითქმის ჩვეულებრივი პატარა გოგონა იყო, გამხდარი და აქეთ-იქით გაპრეხილნაწნავებიანი. მხოლოდ ზეაწეულწამწამებიანი ცისფერი თვალები ცოტა უფროფართოდ ჰქონდა გახელილი, ვიდრე სხვა…

სრულად ნახვა »

რევაზ ინანიშვილი – გომბორი

ჩემი ბავშვობის ეგზოტიკურ სამყაროს გვირგვინად ადგას სოფელი გომბორი. ზემოთაც მოგახსენეთ, ხაშმში ციება იცოდა, მუხროვანში და გომბორში – არა. ერთიც და…

სრულად ნახვა »

რევაზ ინანიშვილი – გუგა და ბუბა

ცხოვრობენ ჩვენს ქალაქში, საბურთალოზე, ძმები – გუგა და ბუბა. ახლა გუგა რვა წლისაა, ბუბა შვიდისა. გუგა მეორე კლასში დადის, ბუბა…

სრულად ნახვა »

რევაზ ინანიშვილი – გუთნის სალესავი

რა ახსოვდა პაპას ყველაზე კარგად თავისი ბავშვობიდან? რა და, პირველად რომ წაიყვანეს გუთანზე მეხრედ. როგორც ყველაზე პატარა, ყველაზე თვინიერი და…

სრულად ნახვა »

რევაზ ინანიშვილი – დედა და მამა

დედაჩემი თამარი მამულაშვილების ქალი იყო, ისიც ხაშმელი, ისიც ქვემოუბნელი. მამამისს, გიორგის, ზემოთ უკვე ვთქვი, მეტსახელად ლიტრიძირს, სამი შვილი ჰყავდა, ორი…

სრულად ნახვა »

რევაზ ინანიშვილი – დედუნა

სარკმელთან მჯდარმა დედუნამ თავი ასწია. მთელი ხეობა ნესტისფრად ჩაბუნტებულიყო, წვიმაც მოდიოდა, – მოშავო, ალმაცერი. შემოღობილებთან ოსურაულთა რძალი გაშლილ ხელებს აქანავებდა…

სრულად ნახვა »
Back to top button